Zinister...in Colorful Mode

Part 6


" พอดีจริง ๆ ด้วย ขนาดตัวของนายตรงตามที่ฉันคิดเอาไว้เลย! ฉันนี่มันเก่งจังเลยน้า~ " ยุนโฮดีดนิ้วชมเปาะ เมื่อชุดที่เขาเตรียมมาพอดีตัวร่างบางราวสั่งตัด


แจจุงในชุดฮันบกสีแดงที่ช่วยขับผิวของเขาให้ดูผุดผาดย่นจมูกลับหลังร่างสูงด้วยความหงุดหงิด


ท่าทางจะซื้อชุดให้ผู้หญิงบ่อยล่ะสิ ถึงได้กะขนาดแม่นอย่างนี้


ประโยคเมื่อกี้น่ะได้แค่ติดอยู่ในใจ ขืนพูดออกไปคงไม่เข้าหูยุนโฮแน่ ๆ


" นายไม่มีเสื้อผ้าอะไรติดตัวมาเลยใช่มั้ย " ยุนโฮหันมาถามหลังจากที่สรรเสริญเยินยอตัวเองอยู่พักใหญ่


แจจุงชำเลืองตาไปทางเสื้อผ้าของตัวเองที่กองอยู่บนพื้นห้องแทนการตอบด้วยคำพูด


" นายนี่กวนจริง ๆ เลย แค่นี้ใช่มั้ยที่นายมี " เปลี่ยนคำถามเสียใหม่พลางก้มหยิบเครื่องแต่งตัวลงถุงกระดาษแล้วส่งให้แจจุง


ใบหน้าสวยพยักหน้ารับแบบขอไปที


" ฉันจะพานายไปซื้อเสื้อเอง " ยุนโฮบอกเสียงเรียบ


" หะหา!! คุณเนี่ยนะ!! " แต่คนฟังถามเสียงดังด้วยความตกใจ


" ก็ใช่สิ ทำไมมันมีอะไรน่าตกใจตรงไหนกัน "


" ก็แค่แปลกใจเท่านั้นแหละ ว่าคุณจะพาผมเข้าร้านขายเสื้อของผู้ชายหรือผู้หญิง " ใช่สิก็เจ้านี่มันดูไม่เหมือนคนจิตปกติธรรมดาทั่วไปนี่


แถมฮันบกที่เอามาให้เขาใส่ ยังเป็นฮันบกของผู้หญิงเสียอีก


" ถ้านายอยากได้ชุดของผู้หญิงฉันก็หาให้ได้อยู่แล้ว อันที่จริงบ้านฉันก็มีเสื้อผ้าผู้หญิงอยู่หลายตู้เลยล่ะ แต่ถ้านายอยากได้ตัวใหม่ก็ไม่มีปัญหา " ยุนโฮไม่ได้โกหกเสียหน่อย เพราะที่บ้านของเขามีน้องสาว คุณแม่นม แล้วก็สาวใช้ ซึ่งต่างก็เป็นผู้หญิงกันทั้งนั้น


แต่อีกฝ่ายไม่ได้เข้าใจอย่างนั้นน่ะสิ แจจุงทำหน้าราวกับอยากจะร้องไห้ นี่เขามาอยู่กับคนโรคจิตเต็มขั้นแล้วหรอเนี่ย


ยุนโฮเป็นคนแบบไหนกันแน่นะพวกโรคจิตแบบที่ว่าชอบสะสมเสื้อผ้าผู้หญิงอย่างนั้นเหรอ หรือว่าเขาจะใส่พวกมันด้วย


แค่คิดก็เสียดาย เอ้ย!! สยองแล้ว ทั้งที่หน้าตาดีขนาดนี้ ไม่น่าเป็นพวกโรคจิตเลย


แจจุงคิดเองเออเองเสร็จสรรพ ช่างจินตนาการสูงส่งจริง ๆ










ติ๊ดติ๊ดติ๊ดติ๊ดติ๊ดติ๊ดติ๊ดติ๊ด


เสียงโปรแกรมเตือนความจำที่จุนซูตั้งปลุกไว้ในโทรศัพท์มือถือของตัวเองทำให้ร่างบอบบางที่นอนหลับอยู่เริ่มรู้สึกตัว


มือเริ่มควานเปะปะจนเจอกับต้นเหตุของเสียงที่อยู่บนหัวเตียง จุนซูพยายามลืมตาที่บวมช้ำให้สามารถอ่านข้อความที่ตัวเองบันทึกเอาไว้


วันเกิดจีฮเย


หลังจากที่อ่านจบ จุนซูพยายามหยัดกายขึ้นยืน เพื่อที่เขาจะได้อาบน้ำชำระคราบไคล และออกไปหาของขวัญวันเกิดให้จีฮเย


" โอ๊ะ! " อุทานเบา ๆ เมื่อเนื้อเสียดสีโดนช่องทางที่ฉีกขาดของตัวเอง แต่จุนซูก็กัดฟันทน



เมื่ออาบน้ำแต่งตัวเสร็จ จุนซูก็ก้าวเท้าเดินออกจากห้อง แต่รู้สึกเหมือนอยู่ ๆ ร่างกายจะหนักอึ้ง พื้นดูลาดเอียงไปหมด


สะบัดศีรษะไล่ความมึนงงก่อนจะพยายามทรงตัวอยู่พักใหญ่ รู้สึกเหมือนกับตัวเองจะไม่สบาย แต่ก็ยังทำตามความตั้งใจเดิม นั่นก็คือไปหาซื้อของขวัญให้จีฮเย


ร่างบอบบางค่อย ๆ ก้าวเดินออกจากห้องนอนของตัวเองอย่างทุลักทุเล หยุดชะงักมองประตูห้องนอนข้าง ๆ กันชั่วครู่ หากลูกบิดประตูที่หมุนไปทำให้รู้ว่าอีกฝ่ายก็กำลังจะออกมาเช่นเดียวกัน


จุนซูตั้งท่าจะเดินหนี แต่ก็ไม่พ้นสายตาว่องไวของยูชอน


ใบหน้ากลมก้มงุดเพราะไม่กล้าสบตา ซึ่งอีกฝ่ายก็เพียงแค่ชำเลืองมองทางหางตาแล้วเดินลงบันไดนำหน้าไป


มองจนปลายเท้าคู่นั้นผ่านหน้าเขา จุนซูจึงค่อยเดินลงบันได โดยตั้งใจทิ้งระยะห่างเอาไว้ แต่ต่อให้อยู่ห่างกันแค่ไหน ทั้งตัวและใจก็อดสั่นไม่ได้


ใจสั่นเพราะความรักที่มอบให้ แต่กายนั้นเล่าเหตุใดจึงสั่นด้วยความหวาดกลัว


เพราะมันไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะให้ทำเหมือนเมื่อคืนนี้ไม่มีอะไรเกิดขึ้นน่ะสิ










จุนซูเดินเลยผ่านโต๊ะรับประทานอาหารที่ยูชอนนั่งอยู่ รับกุญแจรถจากคนขับรถที่ยืนรออยู่ด้านหน้าประตู


" จะไปไหน " เสียงทุ้มที่เอ่ยถามตามหลังทำให้จุนซูสะดุ้ง นี่เขากลายเป็นคนขวัญอ่อนแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไร


" ไปซื้อของขวัญให้คุณจีฮเย..ครับ " ตอบเสียงสั่นเพราะไม่รู้ว่าตอนนี้อีกฝ่ายอยู่ในอารมณ์ไหน ถ้าเกิดพูดอะไรไม่เข้าหูนั่นอาจจะเป็นเหตุผลที่ยูชอนจะทำอะไรกับเขาเหมือนเมื่อคืน


" รอก่อน ฉันจะไปด้วย นายเองก็มาทานข้าวก่อนแล้วค่อยออกไป " ยูชอนออกคำสั่ง แต่ถ้าลองฟังดูดี ๆ เหมือนจะมีความห่วงใยซ่อนอยู่ในน้ำเสียง


จุนซูจำต้องหันหลังเดินกลับมาที่โต๊ะอาหาร และนั่งลงที่ปลายสุดของโต๊ะอีกด้าน หน้าหวานก้มงุดพลางแอบเบะหน้าราวกับอยากจะร้องไห้


รู้แต่ว่าไม่อยากไปกับยูชอน แต่ถ้าถามเหตุผลเขาก็ตอบไม่ได้เหมือนกัน


จุนซูพยายามกลืนข้าวต้มในปาก แต่รู้สึกเหมือนไม่อยากอาหาร สุดท้ายก็วางช้อนลงแล้วดื่มน้ำ แสดงให้รู้ว่าอิ่มแล้ว


ยูชอนลอบมองผ่านหนังสือพิมพ์ ดูเหมือนว่าจุนซูจะไม่ค่อยสบายสักเท่าไร เป็นเพราะเขาหรือเปล่านะ


ใช่สิมันต้องเป็นเพราะเขาแน่อยู่แล้ว


" อิ่มแล้วใช่มั้ย ถ้าอย่างนั้นก็ไปกันได้แล้ว " ยูชอนพับเก็บหนังสือพิมพ์วางลงบนโต๊ะ แล้วเดินนำหน้าจุนซูออกไป


จุนซูส่งกุญแจรถคืนแก่คนขับอย่างเสียไม่ได้ เพราะโดยปกติยูชอนพอใจที่จะให้คนขับรถทำหน้าที่นี้มากกว่า


แต่มือหนาของยูชอนกลับคว้าเอากุญแจรถไปถือไว้ แล้วกดรีโมตปลดล็อค พร้อมก้าวเท้าขึ้นนั่งในตำแหน่งคนขับ


จุนซูมีสีหน้าเลิกลักอย่างเห็นได้ชัดขณะที่นั่งลงตรงเบาะข้างคนขับ ไม่ชินเอาเสียเลยกับการที่ต้องนั่งรถที่ยูชอนเป็นคนขับแบบนี้


" ไปนั่งเบาะหลัง " สารถีจำเป็นสั่งเสียงเรียบ


" ครับ? " จุนซูหลุดปากออกไปด้วยความสงสัย แต่สายตาดุที่มองมาทำให้เขาจำต้องทำตามอย่างเลี่ยงไม่ได้


แต่เพราะความนุ่มสบายและพื้นที่กว้างขวางของเบาะหลัง อีกทั้งยังพิษไข้ ทำให้จุนซูเผลอหลับไปภายในเวลาไม่นานหลังจากที่รถเริ่มแล่น


ยูชอนมองเงาสะท้อนจากกระจกแล้วอมยิ้มด้วยความสบายใจ


ไม่สบายอย่างนี้สิดี นายจะได้หนีไปไหนไม่ได้










" นี่ริคกี้ หนีออกไปแบบนี้จะดีหรอ " ดงแฮถามด้วยความเป็นห่วง ขณะมองเพื่อนรักกำลังพยายามปีนข้ามรั้วโรงเรียนออกไป


" คิบอมก็ช่วยห้ามหน่อยสิ นี่มันเวลาเรียนนะ " คราวนี้หน้าหวานหันมาร้องขอคนรักที่ยืนดูอยู่ข้าง ๆ


" เอาน่า ก็วันนี้วันเกิดพี่จีฮเยนี่นา ริคกี้แค่อยากจะเตรียมของขวัญไว้เซอร์ไพรส์เท่านั้นเองแหละ " แต่ดูเหมือนจะมีดงแฮคนเดียวที่ไม่เห็นด้วยกับการหนีเรียนครั้งนี้


" ก็รอไปหลังเลิกเรียนพร้อมพวกเราก็ได้นี่ อีกแค่ชั่วโมงเดียวเอง " พยายามชักแม่น้ำทั้งห้ามาเกลี้ยกล่อม แต่ทั้งทั้งเพื่อนทั้งแฟนเข้ากันได้ดีจนเกินไป ไม่มีใครฟังที่ดงแฮพูดเลยสักคน


" มันจะไม่ทันเอาน่ะสิ บ้านฉันกับบ้านพี่จีฮเยใกล้กันแค่ไหนนายก็รู้ ขืนไปซื้อหลังเลิกเรียน พี่จีฮเยอาจจะเห็นตอนระหว่างทางที่ฉันกลับบ้านก็ได้ " เสียงใสเถียงกลับมาขณะพยายามตะเกียกตะกายปีนลงจากกำแพงที่ทั้งหนาทั้งทึบ


" ฉันไปก่อนนะ เจอกันเย็นนี้ อึ๊บ! ทำไมมันสูงจังวะ " ประโยคหลังบ่นกับตัวเองเบา ๆ


แต่แล้วก็มีมืออบอุ่นคู่หนึ่งจับเอวคอดเอาไว้ พลางช่วยประคองให้เท้าเล็กแตะพื้นโดยสวัสดิภาพ


" ขอบคุณฮะ " เด็กจอมซนหันไปขอบคุณ แต่ทันทีที่เห็นคนที่ช่วยเขาเต็มตา ยูฮวานถึงกับชะงักไปกับความเพรียบพร้อมทั้งรูปร่างและหน้าตาของอีกฝ่าย


รูปร่างสูงโปร่งสมส่วนและใบหน้าคมคายดูสุภาพอ่อนโยน คนตัวสูงตรงหน้ายิ้มตอบรับคำขอบคุณ ลักยิ้มที่ข้างแก้มทำให้รู้สึกว่าช่างเป็นรอยยิ้มที่อบอุ่นและสดใส


" เป็นเด็กเป็นเล็กคิดโดดเรียนหรอเรา มานี่เลย!! ฉันจะพาเธอไปห้องปกครอง " แต่คำพูดที่พ้นออกจากริมฝีปากได้รูปทำให้ยูฮวานรู้สึกไม่ถูกชะตาทันที!


" ทำไมฉันต้องไปด้วย ปล่อยเซ่!! นายเป็นใคร มายุ่งกับฉันทำไมเนี่ย!! " ร่างเล็กเริ่มเอะอะโวยวายเมื่ออีกฝ่ายไม่ยอมปล่อยเขาเสียที


ซีวอนส่ายหน้าในความดื้อรั้นของเด็กหนุ่ม แขนแกร่งจัดการโอบรอบเอวคนตัวเล็กแนบชิดกับสีข้างแล้วยกขึ้นจนเท้าไม่ติดพื้น


ยูฮวานหลับตาแน่นแต่ไม่กล้าดิ้นเพราะกลัวตก หมอนี่เป็นใครเนี่ย กล้าดียังไงมาทำกับเขาแบบนี้!


" โอะโอ๊ย!! เจ็บจังเลยนาฬิกานายมันกดตรงท้องฉันนะ " อยู่ ๆ เสียงใสก็ร้องโอดโอย ยูฮวานเกร็งตัวแน่น ซีวอนที่รู้สึกได้ถึงแรงเกร็งท้องนั้นรีบปล่อยร่างบางออกจากวงแขนของตัวเอง


" นายเป็นอะไรมากหรือเปล่า " ถามด้วยความวิตก เพราะอีกฝ่ายทรุดนั่งตัวงอ


" อูยท้องฉัน " มือเล็กกุมท้องตัวเองแน่น ใบหน้าน่ารักบิดเบี้ยว


ซีวอนสาวเท้าเข้าหาหวังจะช่วยพยุงอีกฝ่าย แต่ทันทีที่เข้าใกล้ มือเล็กก็เอื้อมมากำที่เป้ากางเกงของเขา พร้อมทั้งออกแรงขยำอย่างแรง


" อ๊ะ!! " ซีวอนทรุดตัวลงนั่งด้วยความเจ็บปวด


ยูฮวานลุกขึ้นยืนอย่างเป็นต่อ แค่ลูกไม้ตื้น ๆ ก็หลงเชื่อแล้วเหรอเนี่ย


" ทีหลังอย่ามายุ่งกับฉันอีก จำไว้!! " กล่าวทิ้งท้ายด้วยความเย่อหยิ่งก่อนจะกระทืบปลายเท้าซ้ำแล้วเดินจากไป


ซีวอนไม่รู้ว่าจะกุมส่วนไหนของตนเองก่อนดี ระหว่างซีวอนน้อยและปลายเท้า สายตามองตามหลังร่างเล็กนั้นพลางนึกในใจว่าฝากเอาไว้ก่อนเถอะ เจ้าเด็กแสบ!










คนตัวเล็กเดินเล่นให้ห้างสรรพสินค้าด้วยความเพลิดเพลิน แวะเข้าร้านโน้น เดินออกร้านนี้อย่างมีความสุข จนมาถึงร้านรับทำตุ๊กตาที่ก่อนหน้านั้นเขามาสั่งทำตุ๊กตาเอาไว้


" มาเอาตุ๊กตาที่สั่งไว้ใช่มั้ย ชื่ออะไรล่ะเรา " พนักงานสาวถาม


" ปาร์คยูฮวานฮะ " เมื่อได้รับคำตอบ หญิงสาวก็ก้ม ๆ เงย ๆ อยู่กับสมุดที่จดรายละเอียดเอาไว้ว่าลูกค้าสั่งทำตุ๊กตาแบบไหน


" อ๊ะ! ตุ๊กตาตัวนี้นี่เอง พี่นึกว่าจะไม่มีคนมาเอามันไปเสียแล้ว " ดูเหมือนว่าเธอจะโล่งอกเอามาก ๆ ยูฮวานยิ้มเจื่อนรับ เพราะตุ๊กตาที่เขาสั่งทำมันขนาดใหญ่ยักษ์ แถมยังสั่งทำล่วงหน้าไว้ตั้งหลายเดือน ไม่แปลกที่คนในร้านจะพาลนึกว่าจะไม่มีคนมารับมันไป ทั้งที่เขาก็วางเงินมัดจำเอาไว้แล้วครึ่งหนึ่ง


" จะให้เอาไปส่งที่ไหนคะ " ยูฮวานบอกที่อยู่ก่อนจะกำชับว่าให้บรรจุลงในกล่องของขวัญใบโตด้วย จากนั้นเด็กหนุ่มก็เดินเล่นต่อ


ร่างเล็กเดินดูเสื้อผ้าในร้านชื่อดัง หยิบตัวนู้นจับตัวนี้ด้วยความถูกใจ เมื่อเลือกเสื้อได้จำนวนหนึ่ง เขาก็หอบทั้งหมดเข้าไปที่ห้องลองเสื้อผ้า










ขณะที่กำลังวางกองเสื้อผ้าลงบนที่วางในห้องลอง ประตูก็ถูกเปิดเข้ามา ยูฮวานหันไปมองด้วยความตกใจ


" ขอโทษครับ! ไม่รู้ว่ามีคนอยู่ เห็นประตูมันไม่ได้ล็อค " เสียงนุ่มที่ขอโทษขอโพยฟังดูร้อนรน


แต่เมื่อทั้งสองคนเห็นหน้ากันชัด ๆ ยูฮวานก็แทบอยากร้องไห้


ถ้าอีกฝ่ายไม่ใช่คนที่เขาเพิ่งกระทืบเท้าไปเมื่อครู่นี้ เรื่องมันก็คงจบเพียงแค่นั้น


กริ๊ก!


คราวนี้ประตูห้องถูกล็อคเรียบร้อยด้วยฝีมือของผู้มาใหม่


" นะ..นาย อย่าเข้ามานะ " ยูฮวานถอยหลังหนีอีกฝ่ายที่ย่างเท้าเข้าหากระทั่งแผ่นหลังติดกระจก อันเป็นสัญญาณบอกว่าเขาไม่สามารถหนีไปไหนได้อีกแล้ว ดังนั้น มือเล็กจึงเริ่มพยายามหาสิ่งของใกล้มือที่พอจะช่วยป้องกันตัวของเขาได้


" บอกว่าอย่าเข้ามาไง ไม่งั้นฉันแทงนายด้วยไอ้นี่จริง ๆ ด้วย!! " คำขู่ฟังดูน่าขันมากกว่าน่ากลัว เมื่อมองตามมือเล็กแล้วพบว่าเจ้าสิ่งนั้นที่ว่าคือไม้แขวนเสื้อ - -"


ซีวอนดึงไม้แขวนเสื้อออกจากมือของยูฮวานก่อนจะโน้มตัวเข้าหา จนใบหน้าใสแทบชิดติดกับอกกว้าง


" ได้เวลาชำระแค้นแล้วนะ เจ้าเด็กแสบ!! " เสียงทุ้มต่ำถูกเค้นลอดไรฟัน ยูฮวานหลับตาแน่น นี่เขาต้องมาถูกทำร้ายจนตายในห้องลองเสื้อหรือนี่ ไม่นะ!! พี่จุนซู พี่มิคกี้ ช่วยริคกี้ด้วย!!


แต่สัมผัสรุนแรงที่ริมฝีปากทำให้คนตัวเล็กลืมตาโพลง!!


ถ้าให้เขาโดนทำร้ายยังจะไม่น่าแปลกใจเท่าโดนปล้นจูบแบบนี้ ยูฮวานปิดปากแน่นเมื่อลิ้นชื้นของอีกฝ่ายพยายามแทรกเข้ามา


ซีวอนยิ่งเพิ่มน้ำหนักรุกเร้าบนริมฝีปากเมื่อรับรู้ถึงอาการต่อต้าน ยูฮวานที่ไม่ประสีประสาหายใจไม่ทัน จำต้องอ้าปากรับเอาอากาศเข้าไปภายใน แต่แน่นอนว่าสิ่งได้คือสัมผัสรุกล้ำจากลิ้นหนา


มือเล็กยกขึ้นดันแผงอกกว้าง แต่อีกฝ่ายไม่ยอมออกห่างง่าย ๆ ลิ้นซุกซนไล่บดเบียดลิ้นเล็กจนเด็กหนุ่มเริ่มคล้อยตาม


ไม่ได้นะ!! เขาต้องขัดขืนสิ!!


สติของยูฮวานกลับคืนมา คนตัวเล็กเตรียมพร้อมเต็มที่ที่จะกัดลิ้นหนานั่น แต่น่าเจ็บใจที่อีกฝ่ายผละริมฝีปากออกเสียก่อนราวกับรู้ทัน


ซีวอนขบกลีบปากสีสดที่บวมเจ่อจากรสจูบเมื่อครู่ จนอีกฝ่ายเบ้หน้าด้วยความเจ็บ


" เมื่อกี้คิดจะกัดลิ้นฉันใช่มั้ย เสียใจด้วยนะ นายยังอ่อนหัด หึ! " พูดจบก็เดินหนีออกไป ทิ้งให้คนตัวเล็กเจ็บใจที่โต้ตอบอะไรอีกฝ่ายไม่ได้เลย










ซีวอนเดินผิวปากอารมณ์ดีออกจากร้านไปพร้อมกับถุงเสื้อผ้า อันที่จริงเขาจับตามองตั้งแต่เจ้าเด็กแสบนั่นเดินเข้ามาในร้านแล้วล่ะ จากนั้นก็แกล้งทำเนียนเป็นหลงเปิดห้องลองเสื้อผ้า


คิด ๆ ดูแล้วเขาก็ได้กำไรมากอยู่ ไม่นึกว่าเห็นท่าทางทั้งซนทั้งดื้อแบบนั้น จะมีกลีบปากหวานจัดขนาดนี้ได้


ถ้าวันหลังมีโอกาสได้เจอกันอีกก็คงดี เขาชักจะถูกใจเจ้าเด็กนี่แล้วสิ


ถึงอีกฝ่ายจะไม่อยากเจอเขาสักเท่าไรก็เถอะ










" เสื้อตัวนั้นไม่ได้นะ!! นายผอมอยู่แล้วยิ่งใสสีเข้มแบบนี้ก็ยิ่งดูผอมไปใหญ่น่ะสิ " หนุ่มหน้าสวยถอนหายใจรอบที่ร้อยตั้งแต่เขาและยุนโฮก้าวเท้าเข้ามาในร้านขายเสื้อผ้า


ไม่ว่าเขาจะเลือกเสื้อตัวไหน ยุนโฮก็ต้องหาข้ออ้างมาทำให้เขาไม่ได้ลองมันทุกครั้งไป


ไหนจะบอกว่าสีเข้มไปบ้างล่ะ แบบเสื้อดูไม่เหมาะกับเขาบ้างล่ะ แจจุงเบื่อจะตายอยู่แล้ว


" เอาหมดนี่แหละครับ ^ ^ " ยังไม่ทันที่แจจุงจะได้เดินดูเสื้อตัวอื่น ยุนโฮก็หอบเสื้อผ้าที่มีเต็มอ้อมแขนวางลงบนเคาท์เตอร์ ตาโตมองค้อนไม่สบอารมณ์


ก็แต่ละตัวออกสีโทนหวานทั้งนั้น แถมเขายังไม่ได้ลองสวมดูสักตัวเลยด้วยซ้ำ


" ทำหน้าทำตาให้มันดี ๆหน่อยสิ นี่เรามาเลือกซื้อเสื้อผ้ากันนะ ทำอย่างกับว่าฉันมาพานายเลือกดูเชือกสำหรับแขวนคอ " ยุนโฮอดค่อนขอดร่างบางที่เดินเคียงข้างมาด้วยกันไม่ได้


แจจุงหันมาฉีกยิ้มให้ก่อนจะเมินหน้าหนีไปอีกทาง


" นายไม่พอใจอะไรฉันรึไง ฉันอุตส่าห์พานายมาซื้อเสื้อนะ แถมถุงพวกนี้ฉันก็ยังถือให้นายอีก " ยุนโฮเดินมาดักหน้าไว้


" โอเค ผมซึ้งใจมาก..ก..ก ตื้นตันเป็นที่สุด พอใจรึยัง! " ลากเสียงยาวประชดประชัด


เขาคงจะพูดด้วยความเต็มใจถ้าหากว่ายุนโฮให้เขาเลือกเสื้อผ้าเอง และให้เขาใส่ชุดอื่นที่ไม่ใช่ชุดฮันบกอย่างตอนนี้!!


ยุนโฮถอนหายใจในความรั้นของร่างบางก่อนจะเดินนำหน้าขึ้นรถไป










ยุนโฮพาแจจุงมาที่คฤหาสน์ของตัวเอง บรรดาสาวใช้ที่เห็นข้าวงของพะรุงพะรังของเจ้านายต่างก็พากันกรูเข้ามาช่วยถือ


" กลับช้ากว่าที่บอกไว้นะคะเนี่ย " ซึลกิทักทายทันทีที่เห็นหน้ายุนโฮ


" ก็แวะซื้อของอะไรนิดหน่อยน่ะครับ แล้วนี่งานจัดไปถึงไหนแล้ว " ถามพลางมองไปรอบ ๆ


" เหลือทำเค้กก็เรียบร้อยแล้วค่ะ "


" เค้กหรอ? ให้ผมช่วยมั้ยครับ ผมทำเป็นนะ " แจจุงเผลอโพล่งออกมาอย่างลืมตัว อันที่จริงเขาชอบเรื่องการเข้าครัวมากเลยล่ะ


" เอ๋? " ซึลกิเพิ่งสังเกตเห็นว่ามีผู้มาใหม่ตามติดคุณหนูของเธอมาด้วยอีกคน


" นี่คนของผม เขาจะมาอยู่กับเราตั้งแต่วันนี้ครับ " ไม่พูดเปล่า แต่แขนแกร่งกลับโอบรอบไหล่บางอย่างถือสิทธิ ซึลกิเข้าใจได้ในทันที


" แต่เธอเป็นผู้หญิงนี่นา สมควรพูดว่าค่ะแทนครับ แล้วแทนตัวเองว่าหนูแทนคำว่าผม " แจจุงหน้าเหวอไปพักใหญ่ ผิดกับยุนโฮที่กำลังพยายามกลั้นหัวเราะสุดฤทธิ์


" คุณอาช่วยพาเธอไปที่ห้องหน่อยสิ เมื่อเช้าผมบอกให้คนจัดห้องไว้แล้ว ส่วนเสื้อผ้าที่ผมซื้อมา ช่วยบอกเด็กให้ซักแล้วเอาไปเก็บไว้ในตู้เสื้อผ้าที่ห้องนั้นด้วยนะครับ " ซึลกิพยักหน้ารับคำ ก่อนจะเดินนำแจจุงไปที่ห้องซึ่งถูกเตรียมไว้สำหรับเขา


แจจุงทำหน้านัยน์ว่าฝากไว้ก่อนเถอะให้กับยุนโฮ ก่อนจะเดินตามหญิงวัยกลางคนไป










" นี่ค่ะห้องของคุณ ถ้าขาดเหลืออะไรเรียกเด็กรับใช้ได้ตลอดเวลานะคะ ไม่ทราบว่าคุณชื่อ " คุณแม่นมลากเสียงยาวที่ท้ายประโยค


" คิมแจจุงครับ " คนหน้าสวยตอบน้ำเสียงนอบน้อม แต่เมื่อเห็นสายตาดุที่มองมาทำให้ต้องรีบแก้ต่างทันที


" เอ้อผมเป็นผู้ชายครับ " แจจุงพอจะเข้าใจว่าซึลกิมองเขาอย่างตำหนิเพราะอะไร ชายหนุ่มจึงรีบแก้ความเข้าใจนั้นเสียใหม่


ซึลกิมองอย่างไม่อยากจะเชื่อ เพราะเธอยังไม่เคยเห็นผู้ชายคนไหนสวยขนาดนี้มาก่อน เธอมองตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า ปลายเท้าจรดศีรษะ กลับไปกลับมาอยู่หลายรอบ จนแจจุงเองก็รู้สึกกระดากอาย


" ขออภัยที่จ้องจนเสียมารยาท ตอนนี้คุณมีเวลาราวชั่วโมงหนึ่งก่อนที่งานเลี้ยงจะเริ่ม " ก้มดูนาฬิกาข้อมือชั่วครู่ ก่อนจะคำนวณเวลาอย่างรวดเร็ว


" ถ้าอย่างนั้นผมขอเข้าไปช่วยในครัวนะครับ " หน้าหวานรีบเอ่ยบอกความต้องการของตัวเองด้วยความกระตือรือร้น


" แต่ชุดที่คุณใส่มาอาจจะเปื้อนก็ได้นะคะ " แม่นมเลิกคิ้วขึ้นด้วยความแปลกใจ ปกติผู้หญิงของยุนโฮไม่เคยอาสาเข้าครัวเลยสักครั้ง แม้แต่คู่ขาคนที่ยุนโฮพามานอนด้วยบ่อยที่สุดก็ตาม


" ไม่เป็นไรครับ ให้ผมช่วยเถอะนะ นะครับ นะ " ส่งสายตาออดอ้อนจนอีกฝ่ายทนไม่ไหว พยักหน้ารับเบา ๆ


แจจุงรีบเดินตามซึลกิไปที่ห้องครัวด้วยความร่าเริง


" ยังไงก็ระวังชุดหน่อยนะคะ " เตือนพลางมองฮันบก


" ไม่เปื้อนแน่นอนครับ!! " กล่าวมั่นใจ ก่อนจะคว้าผ้ากันเปื้อนมาสวม แล้วลงมือเตรียมอุปกรณ์และวัตถุดิบอย่างคล่องแคล่ว


" คุณทำเก่งจังค่ะ คล่องขนาดนี้ทำบ่อยหรือคะ " สาวใช้วัยรุ่นคนหนึ่งถามด้วยความชื่นชม เมื่อมือบางผสมวัตถุดิบทั้งหมดเข้าด้วยกันโดยไม่ลังเล บ่งบอกว่ามั่นใจในรสมือของตัวเองพอสมควร ราวกับว่าต่อให้ทำแย่แค่ไหน คนทานก็จะยังชมว่ารสเลิศ


แจจุงยิ้มเขินพลางค้อมหัวลงตอบรับคำชมอย่างอ่อนน้อม ซึลกิลอบมองกริยามารยาทของอีกฝ่ายอย่างเงียบ ๆ


" ว่าแต่วันนี้มีงานอะไรกันหรือครับ " ถามโดยไม่ละสายตาจากของในมือ


" งานวันเกิดคุณจีฮเยค่ะ " สาวใช้ตอบรับ


" น้องสาวคุณยุนโฮน่ะค่ะ " เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายทำท่างง ซึลกิก็ขยายความมากขึ้นไปอีก


" อ้อ " แจจุงพยักหน้ารับเชิงว่าเข้าใจแล้ว ก่อนจะทำเค้กต่อไป










" แจจุง!! แจจุง!! " เสียงตะโกนเรียกของยุนโฮดังจากห้องโถงเข้ามาถึงห้องครัว แต่เจ้าของชื่อกลับวางท่าเฉยไม่สะทกสะท้าน


ซึลกิเดินออกไปรับหน้าแทนเมื่อเห็นว่าหนุ่มหน้าสวยไม่แม้แต่จะขานรับเสียงเรียกนั้น


" มีอะไรหรือคะคุณยุนโฮ "


" แจจุง แจจุงหายไปครับคุณอา " ใบหน้าคมคายฉายแววกังวลชัดเจน


อุตส่าห์ได้ตัวมาแล้ว อยู่ดี ๆ จะหายไปง่าย ๆ อย่างนี้น่ะหรือ


" เธออยู่ในครัวแน่ะค่ะ กำลังช่วยเด็ก ๆ ทำเค้ก " แต่ร่างสูงก็วิ่งไปที่ห้องครัวตั้งแต่ฟังยังไม่จบประโยคเสียด้วยซ้ำ










" แจจุง!! " เมื่อเห็นว่าคนที่ตามหาอยู่ในห้องครัวตามที่ถูกบอก ยุนโฮก็วิ่งเข้ากอดจากทางด้านหลังโดยที่อีกฝ่ายไม่ทันได้ตั้งตัว


" โอ๊ย!! " เสียงหวานร้องลั่นแทบจะทันทีที่ถูกกอด


ตอนที่ยุนโฮเข้ามา แจจุงกำลังยกถาดเค้กที่เพิ่งอบเสร็จใหม่ ๆ ออกจากเตาอบ พอยุนโฮโถมแรงเข้ากอดทำให้ถาดเค้กร้อน ๆ บังเอิญโดนแขนข้างที่ไม่ได้ใส่ถุงมือ


" สเตฟานี่!! ไปเอาครีมบัวหิมะมาเร็วเข้า!! " ยุนโฮจับแขนขาวขึ้นดูและพบรอยแดงเป็นปื้นใหญ่ เสียงทุ้มร้องหาครีมทาผิวราคาแพงที่ขึ้นชื่อว่ามีสรรพคุณดีหนักหนาทันที


" ไม่ต้องหรอกครับ ขอแค่ยาสีฟันก็พอ " ทั้งที่อีกฝ่ายร้องหาของราคาแพง แจจุงกลับขอเพียงแค่ยาสีฟันธรรมดา ๆ


" ทำไมไม่ใช้บัวหิมะทา ของนอกเชียวนะ ใช้แค่ยาสีฟันแบบนี้มันจะหายหรอ ถ้าเกิดเป็นแผลเป็นขึ้นมาล่ะ " ยุนโฮพยายามยื้อหลอดยาสีฟันคืน แล้วยัดเยียดกระปุกครีมให้ แต่มือบางก็ผลักไสออกพ้นตัว


" คุณนี่เคยใช้แต่ของแพง ๆ สินะ ไม่รู้หรือไงว่ามันฟุ่มเฟือยแค่ไหน " เหลือบมองค้อนก่อนจะทายาสีฟันที่แย่งกลับมาได้ลงบนแขนของตัวเอง


" ขณะที่คุณใช้เงินเป็นเบี้ยแบบนี้ คนจน ๆ เขาต้องลำบากกันขนาดไหน คุณไม่เคยรับรู้ถึงความลำบากนั้นหรอก คุณไม่เคยรู้เลย " ว่าออกไปแล้วก็คิดถึงเรื่องของตัวเอง


ตอนที่อยู่อเมริกาใช่ว่าฐานะของเขาจะดีสักเท่าไร อันที่จริงตัวเขาก็ต้องทำงานพยายามเก็บเงินเอง เพราะอยากแบ่งเบาภาระครอบครัว ดังนั้นจึงอดฉุนไม่ได้เวลาเห็นคนที่ใช้เงินสุรุ่ยสุร่าย


และความพยายามสุดท้ายของเขาก็คือขายตัวเองนี่แหละ


เมื่อจัดการกับแขนของตัวเองเรียบร้อยแล้ว แจจุงก็หันกลับมาทำเค้กต่อ โดยมีสายตาของซึลกิและสาวใช้คนอื่น ๆ เฝ้ามองอยู่ด้วยความชื่นชม


หนุ่มหน้าสวยคนนี้เป็นใคร มาจากไหนกันแน่


ทำไมจึงสามารถทำให้คุณหนูของเธอก้าวเท้าเข้ามาในห้องครัวที่ไม่เคยเลยสักครั้งที่จะเฉียดกรายเข้าใกล้


และที่น่าแปลกก็คือทำไมคนคนนี้ทำให้เธอรู้สึกเอ็นดูได้รวดเร็ว


ไม่สิ!! ไม่ใช่แค่เธอหรอก เพราะดูเหมือนตอนนี้ชายหนุ่มหน้าหวานคนนี้จะเป็นที่ชื่นชมของเด็กรับใช้ในบ้านเรียบร้อยแล้ว


หรือเธอจะเป็นแม่มด


แล้วเวทมนตร์บทไหนกันล่ะที่เธอเสกใส่พวกเรา คิมแจจุง!


TBC