Passionate You!! [Part 9]
posted on 26 Apr 2007 13:02 by zinister in PassionateYou
Part 9
จีฮเยออกมาเดินเล่นที่สนามหญ้าหน้าบ้าน ไม่นานหลังจากที่พี่ชายพาตุ๊กตาของเธอขึ้นห้องไป
หญิงสาวเดินทอดน่องไปเรื่อย ๆ ก่อนจะสังเกตเห็นแสงไฟหน้ารถที่กำลังพุ่งตรงมายังประตูรั้วคฤหาสน์
เธอเดินเข้าใกล้ทันทีที่รถคันนั้นจอดเทียบที่หน้ารั้ว ประตูรถถูกเปิดออก แล้วแชยอนเพื่อนสาวของเธอก็ก้าวลงมา
" จีฮเย " เสียงหญิงสาวเรียกเพื่อนเสียงอ่อน เจ้าของชื่อยิ้มบาง
" สุขสันต์วันเกิดนะ ได้ของขวัญที่ฉันฝากมากับยูริแล้วใช่ไหม ขอให้เธอเป็นผู้หญิงที่มีความสุขที่สุดในโลกเลย ต้องขอโทษจริง ๆ ที่คราวนี้ฉันอยู่ฉลองด้วยไม่ได้ "
" ไม่เป็นไรจ้ะ ฉันเข้าใจ เดินทางกลับบ้านดี ๆ นะ " เพราะรู้เหตุผลดีว่าทำไมเพื่อนถึงอยู่ด้วยไม่ได้ในคืนนี้ จึงไม่ได้รั้งตัวเอาไว้
ห้าปีแล้วที่พี่สาวของแชยอนจากไป และห้าปีแล้วเช่นกันที่แชยอนไม่ได้อยู่ร่วมงานวันเกิดของจีฮเย แต่ทุกปีแชยอนจะเป็นคนนำของขวัญมาให้เธอถึงที่บ้านด้วยตนเองเสมอ
ก็มีปีนี้นี่แหละที่ฝากมากับยูริ แต่กระนั้นหญิงสาวก็ยังอุตส่าห์มาอวยพรวันเกิดถึงที่ ทั้งที่ไม่จำเป็นเลย
จีฮเยมองส่งจนรถหรูเคลื่อนไปจนลับสายตา ร่างบางจะหันหลังกลับ หากแสงไฟเสียดตาจากรถอีกคันก็ผ่านแวบเข้ามาเสียก่อน
" พี่จองกุก " พึมพำเรียกชื่อคนบนรถเบา ๆ
" สวัสดีจ้ะจีฮเย สุขสันต์วันเกิดนะ ว่าแต่แชยอนได้มาที่นี่ไหม " ชายหนุ่มลดกระจกลงครึ่งหนึ่ง ใบหน้าดูร้อนรนกระวนกระวาย ทั้งที่ปกติแล้วจะเรียบเฉยเสียจนบางคนคิดว่าคิมจองกุกไร้ความรู้สึก
" อ้อ แชยอนเพิ่งไปเมื่อกี้เองค่ะ "
" ขอบใจมากนะ " ไม่รอให้หญิงสาวได้พูดอะไรอีก รถของจองกุกก็แล่นออกไปด้วยความเร็วสูง
จีฮเยมองตามอย่างครุ่นคิด เพื่อนของเธอกับคู่หมั้นหนุ่มคงมีเรื่องผิดใจกันแน่ ๆ
อายุที่ห่างกันมากก็ย่อมทำให้เกิดปัญหาความคิดไม่ตรงกันบ้าง แต่ถ้าทั้งสองคนพร้อมที่จะโอนอ่อนผ่อนตามและปรับเข้าหากัน มันก็คงไม่มีปัญหาอะไร
เธอก็ได้แต่หวังว่าแชยอนกับจองกุกจะสะสางกันเรียบร้อย เพราะเธอไม่มีสิทธิเข้าไปยุ่งเกี่ยวอยู่แล้ว
ทั้งที่อยากถามเพื่อนใจจะขาดว่ามีปัญหาอะไร แต่คิดดูอีกทีเงียบไว้จะดีกว่า ถ้าแชยอนพร้อมจะบอกเมื่อไร เธอคงจะพูดออกมาเอง
ก็ความรักมันเป็นเรื่องของคนสองคนนี่นา
คิดได้อย่างนี้แล้ว สาวน้อยไร้รักก็เดินไปนั่งลงบนเก้าอี้ตัวเดียวกับที่แจจุงเพิ่งนั่งไปเมื่อสักครู่ หน้าหวานซบลงกับท่อนแขนที่วางบนโต๊ะ ปลดปล่อยความคิดให้ล่องลอยเป็นท่วงทำนองเดียวกับสายลมที่พัดหวีดหวิวผ่านไหล่ไป
ของขวัญจากพี่ชายปีนี้ดูดีมากกว่าของขวัญของปีที่ผ่านมาทั้งหมด
แต่ก็เป็นของขวัญที่ทำให้จีฮเยลำบากใจที่สุดเหมือนกัน
ไม่รู้เป็นเพราะอะไร ทำไมเธอถึงรู้สึกเหมือนกำลังจะถูกแย่งความสำคัญไป
แต่ปฏิเสธไม่ได้ว่าตุ๊กตาที่ได้มาใหม่นี้ถูกใจเธอมากเหมือนกัน
จริงสิ! เธอจะใช้เขาเป็นเครื่องมือกันพวกผู้หญิงที่มายุ่งวุ่นวายกับยุนโฮก็ได้นี่นา
จีฮเยยิ้มมุมปากก่อนจะหลับตาลง
เวลาที่ต้องใช้ความคิดหรือเวลาที่รู้สึกเบื่อ หญิงสาวมักจะมานั่งที่เก้าอี้ตรงสนามหญ้านี้ และนอนหลับตาคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อย
ปลดปล่อยความคิดให้ไหลลื่นไปราวกับใบไม้ที่หลุดร่วง
หอบความกังวลมาให้สายลมพัดพาไป
หายใจแผ่วเบาจนแทบรู้สึกไม่ได้เหมือนต้นไม้
เวลาแบบนี้นี่แหละที่จีฮเยรู้สึกว่าตัวเบาโล่งโปร่งสบายเป็นที่สุด
" ตัวเล็กตัวเล็ก " คิ้วสวยขมวดมุ่น จับที่มาของเสียงได้ว่ามาจากฝั่งของหอพักนักศึกษาที่อยู่ติดกัน
คุ้นหูชะมัดเลย!
เมื่อหันไปดู จีฮเยก็ถึงกับผงะ ก่อนที่จะเปลี่ยนสีหน้าเป็นเซ็งสุดขีด
เมื่อคืนนี้กวนเธอในฝันจนหลับไม่ลงยังไม่พออีกหรือไง
ทำไมวันนี้ต้องมาให้เห็นหน้าด้วยเนี่ย!!
" เรียกใครตัวเล็ก! " ถามเสียงห้วน แขนเรียวยกขึ้นกอดอก หน้าสวยเชิดขึ้น ท่าทางเอาเรื่อง
" ก็เธอไงยัยเตี้ย ไม่ต้องมาทำท่ากร่างแบบนั้นเลยนะ คิดว่าแน่นักหรือไง " ฟังดูล้อเลียนมากกว่าจะคิดว่าจริงจัง
" อย่ามากวนประสาทได้มั้ย มีอะไรก็พูดมาสิ " พูดฮึดฮัดด้วยความไม่พอใจ
" หยอกเล่นนิด ๆ หน่อย ๆ ไม่ได้เลยรึไง เอ้านี่!! รับไปสิ " ฮันกยองยื่นกล่องของขวัญให้จีฮเย หญิงสาวหรี่ตามองอย่างชั่งใจ
" อะไร! ระเบิดเหรอ? " ถามตามที่คิด
ฮันกยองหัวเราะเสียงดังด้วยความขัน จีฮเยเบะปากมองราวกับชายหนุ่มตรงหน้าเป็นโรคร้ายอะไรสักอย่าง
แค่ถามตามที่คิดมันผิดด้วยหรือไง
" ถ้าไม่ใช่ก็บอกมาสิว่าอะไร!! นายนี่ ฉันชักจะหมดความอดทนแล้วนะ! " สะบัดหน้าหนีแล้วทำท่าจะเดินกลับเข้าบ้าน ฮันกยองร้องเรียกแทบไม่ทัน
" ก็ของขวัญวันเกิดเธอไง งานวันเกิดก็จัดแล้ว พอคนเขายื่นของขวัญให้ยังจะทำเป็นไม่รู้เรื่องอีก " ว่าพลางโบกมือที่ถือห่อของขวัญไปมา
" ให้ฉันจริงอ่ะ ไม่น่าเชื่อ!! " ทั้งที่ปากพูดออกไปอย่างนั้น แต่มือก็คว้าเอากล่องมาถือไว้เรียบร้อย
" เก็บอาการไว้บ้างก็ไม่มีใครว่าเธอหรอกนะ " ประชดหน้าตาย
" ก็แค่ประหลาดใจว่าคนอย่างนายเคยทำอะไรดี ๆ แบบนี้ด้วยเหรอ "
" ฉันบริจาคสิ่งของให้เด็กด้อยโอกาสแบบนี้ประจำแหละ " พูดทิ้งท้ายก่อนจะเดินหนีหายเข้าไปในอาคารหอพัก พลางหัวเราะคิกคักอย่างอารมณ์ดี
จีฮเยที่รู้ว่าถูกตอกกลับมาก็ปากล่องของขวัญนั้นลงกับพื้นทันทีด้วยความโมโห ร่างบางหันหลังเดินกลับเข้าไปในห้องโถง
สักพักหลังจากที่กลับเข้ามาในงานวันเกิด งานเลี้ยงก็เลิกรา ทุกคนก็เริ่มทยอยกันกลับบ้านของตัวเอง จีฮเยเดินขึ้นห้องนอนทันทีที่ส่งแขกคนสุดท้ายเสร็จ
ก่อนหน้านั้นของขวัญทั้งหมดถูกขนขึ้นมาในห้องนอนของเธอแล้ว จีฮเยกะว่าจะนอนกอดตุ๊กตาหมีตัวใหญ่เสียหน่อย แต่ก็ทำอย่างนั้นไม่ได้ เพราะกลางเตียงนอนของเธอมีกล่องของขวัญที่เธอจำได้ว่าทิ้งไว้ที่สนามหญ้า
ไม่จริง!!!!!!! มันกลับมาหลอกหลอนเธออีกแล้ว!!!!
จีฮเยปัดกล่องของขวัญนั้นตกเตียงไป ก่อนที่จะกระโดดขึ้นไปนอนแผ่หราแทนที่
แต่ความอยากรู้อยากเห็นมันก็คอยกวนใจจังเลย จีฮเยหยิบกล่องของขวัญจากฮันกยองขึ้นมา ลังเลสองจิตสองใจว่าจะเปิดหรือไม่เปิดดี
เปิดฉันสิเปิดฉันสิ
จีฮเยรู้สึกเหมือนเจ้าของขวัญนี้กำลังสะกดจิตเธอให้เปิดมันอย่างไรอย่างนั้น ซึ่งเธอก็ไม่ขัดเสียด้วย
อันที่จริงไม่มีการสะกดจิตอะไรที่ว่านี่หรอก มันเป็นความอยากรู้อยากเห็นของหญิงสาวล้วน ๆ
" ว้าว! " ร้องอุทานด้วยความถูกใจ
ภายในกล่องสี่เหลี่ยมมีโหลแก้วทรงกลมที่ครอบปราสาททรงโบราณเอาไว้ กากเพชรระยิบระยับลอยอยู่ในของเหลวข้างใน
หญิงสาวยกขึ้นมาดูก่อนจะยิ้มกว้าง แล้ววางมันไว้ที่โต๊ะตรงหัวเตียง
ไม่น่าเชื่อว่าคนกวน ๆ แบบนั้นจะซื้อของถูกใจเธอได้
โชคดีนะที่ในกล่องมีกระดาษกันกระแทก ไม่อย่างนั้นมันคงแตกไปแล้วแน่ ๆ
พรุ่งนี้ต้องไปขอบคุณสาวใช้คนที่เก็บมาให้ แล้วก็ตัวคนให้
ถึงจะไม่ค่อยอยากเสวนาด้วยเท่าไร แต่ไหน ๆ ก็อุตส่าห์ให้ของขวัญเธอทั้งที่เพิ่งรู้จักกันไม่นาน จีฮเยก็คงต้องไปขอบคุณชายหนุ่มหน่อยแล้ว
อย่างไรก็แล้วแต่ หวังว่าวันนี้เธอคงไม่ฝันถึงฮันกยองอีกหรอกนะ ถ้าคืนนี้เธอนอนไม่พออีก มีหวังไม่มีแรงไปเรียนแน่ ๆ เลย
หลังจากที่ร่ำลากับแจจุงแล้ว ยองอุนก็เดินไปกับกลุ่มเพื่อนของเขา
ซึ่งอันที่จริงต้องบอกว่าเป็นเพื่อนของพี่จึงจะถูก
เป้าหมายของคนทั้งสามคือห้องพักของยองอุน เนื่องจากแต่ละห้องในหอพักล้วนแต่เป็นห้องเก็บเสียง ทำให้ชายหนุ่มสามารถใช้เป็นที่ซ้อมดนตรีได้
ถึงจะไม่สะดวกเท่าห้องซ้อมดนตรีจริง ๆ แต่ก็พอใช้แทนกันได้
วงดนตรีของพวกเขามีสมาชิกห้าคนมือกลองยองอุน มือเบสเยซอง กีตาร์ไฟฟ้าจองซู คีย์บอร์ดฮีบอน และนักร้องนำฮีชอล
" คังอินเมื่อกี้คุยกับใครหรอ " หนุ่มตาสวยปาร์คจองซู หนึ่งในสมาชิกวงดนตรีของยองอุนเอ่ยถามชายหนุ่ม
" พี่จองซู ผมชื่อยองอุน เลิกเรียกผมด้วยชื่อแปลก ๆ นั่นสักที! " ยองอุนกล่าวฮึดฮัดด้วยความรำคาญ
" แปลกตรงไหน? ออกจะเพราะ นี่! นายยังไม่ตอบคำถามฉันเลยนะ เมื่อกี้ใครหรอ " ร้องถามโยเย
" ไม่ใช่เรื่องของพี่สักหน่อย " ตอบห้วนก่อนจะเร่งเดินนำหน้าไปยังห้องพักของตัวเอง
หน้าหวานหมองลง นัยน์ตาฉายแววเศร้าชั่วครู่ก่อนจางหายไป จองซูปั้นหน้าให้ดูสดใสแล้วเดินไปพร้อมเยซองและยองอุน
ไม่มีใครสังเกตเห็น
ไม่มีใครรู้ว่าจองซูรักยองอุนมากแค่ไหน
เพราะคนตาสวยมักปกปิดอารมณ์ของตนเองเอาไว้ภายใต้หน้ากากรื่นเริงสดใส
คนอื่นจะเห็นเพียงแค่จองซูที่ชอบแกล้งแหย่ยองอุนเล่น ๆ
จะไม่มีใครเคยเห็นความรักของจองซูที่มีให้กับยองอุน
มันจะเป็นความลับ
ความลับที่รอวันถูกเปิดเผยเมื่อถึงเวลา
หรืออาจเป็นความลับที่ถูกปกปิดตลอดกาล!!!
ภายในห้องกว้างขวางถูกแบ่งออกเป็นสัดส่วน ส่วนที่เป็นห้องนอน ห้องนั่งเล่น ห้องครัว และห้องน้ำ เครื่องใช้ราคาแพงถูกจัดวางพร้อมสรรพ เพื่ออำนวยความสะดวกให้ลูกหลานตระกูลใหญ่โตมีความเป็นอยู่ที่สบายที่สุด
เยซอง ยองอุน จองซู กำลังเตรียมเครื่องดนตรีให้พร้อมสำหรับการซ้อมของพวกเขา
" พี่จองซูเมื่อไรพี่จะมาสักที วันนี้ผมมีนัดติวหนังสือกับเพื่อน " ยองอุนร้องถามขณะปรับโปรแกรมคีย์บอร์ด
" เด็กขี้เกียจอย่างแกนี่นะติวหนังสือ!! ฟังแล้วคันหูชะมัด " คนถูกบ่นถึงก้าวเข้ามาในห้องด้วยท่าทางเอาเรื่อง ลักษณะบ่งบอกนิสัยไม่ยอมคนของเจ้าตัวได้ชัดเจน
มือใหญ่ปัดผมลูกคลื่นสีน้ำตาลแดงที่ลงมาเคลียไหล่ให้สยายไปทางด้านหลัง ดวงหน้าเชิดขึ้นอย่างคนรั้น มืออีกข้างกุมมือเล็กของหญิงสาวที่มาด้วยกัน
คิมฮีชอลพี่ชายร่วมสายเลือดของยองอุนเดินเข้ามาในห้องพร้อมกับฮีบอนแฟนสาวของเขา
" ตายยากชะมัด!! " ยองอุนแอบบ่นเบา ๆ
ผลัวะ!!
หมัดหนักทุบลงกลางหลังเต็มแรง ไม่ใช่ฝีมือใครที่ไหน แต่เป็นพี่ชายตายยากของเขานั่นเอง
ฮีชอลยืนจ้องน้องชายตาแทบถลน ฮีบอนหัวเราะคิกคักกับจองซูและเยซอง ก่อนจะเดินเข้าประจำเครื่องดนตรีของตัวเอง
การซ้อมดำเนินไปเรื่อย ๆ เวลาล่วงเลยไป จากวินาทีเป็นนาที จากนาทีเป็นชั่วโมง
ไม่นานนัก พวกเขาก็ซ้อมดนตรีมาชั่วโมงกว่าแล้ว
" เพลง I Wanna Hold You นะ " ฮีชอลมองนาฬิกาแล้วหันไปบอกเพื่อนร่วมวง
" เพลงสุดท้ายของวันนี้แล้ว " หันกลับมากระชับไมโครโฟนในมือแน่น
เมื่อยองอุนเคาะไม้ให้สัญญาณ ดนตรีของพวกเขาก็เริ่มบรรเลง
พอล ซอ ออ ดู วอ จิน บัม
พุล บี ชี คยอ จยอ คา มยอน
อี มี มอ รอ จี นึน คือ แด เอ เก ฮัน บอ เอ นุน บีช
นา มา อีซ นึน จี โต ดวี โด รา โบ เน
แน กี ออค โซ เก ยอ จอน ฮี นอ นึน แน เก ตอ นา ดอล รา โก
ทอ อี ซาง นา รึล บอ ทึล ซู ออพ ซอซ เกซ จี
ฮัน แต นึน จี วอ แนล ซู ออพ ดอน นา เอ โยก ซี มึล
นอน ฮอ รัค ชี มา รา จวอ
อี เจ นึน โม ดู จี นา กัน อี รี จี มาน
I wanna hold you
ฮอ นา แน มา มี อา นึน กอซ
ชา มา ดู รยอ วอ นา กัม ชู รยอ แฮซ ดอน มาล
อี เจ นา เอ ซา ราม อา นี รา โก
ตอ นา รยอ นึน ซา ราม โพท จัพ จี โด มาล รา โก
ฮาน แต นึน จี วอ แนล ซู ออพ ดอน นา เอ โยค ซี มึล
นอน ฮอ รัค ชี มา รา จวอ my baby
อี เจน โม ดู จี นึน กาน อี รี จี มาน
I wanna hold you
ฮอ นา แน มา มี อา นึน กอซ
ชา มา ดู รยอ วอ นา กัม ชู รยอ แฮซ ดอน มาล
อี เจ นา เอ ซา ราม อา นี รา โก
ตอ นา รยอ นึน ซา ราม โพท จัพ จี โด มาล รา โก
นาล กึน ซา จีนโซค นอน ยอ จอน ฮี แน เก อุซ โก อีซ จี มาน
อี เจน นอ รึล โบ แน จวอ ยา ฮัล แด
ฮา จี มาน คือ รี ชวีพ เก นอน อีจ ฮยอ จีล กา
ออ รี ซอ กึน กอ จีซ โซ เก
นา มาน โฮน จา ซอ กัม ชู รยอ แฮซ ดอน มาล
อี เจ นา เอ ซา ราม อา นี รา โก ตอ นา รยอ นึน นอ
I wanna hold you
ฮอ นา แน มา มี อา นึน กอซ
ชา มา ดู รยอ วอ นา กัม ชู รยอ แฮซ ดอน มาล
อี เจ นา เอ ซา ราม อา นี รา โก
ตอ นา รยอ นึน ซา ราม โพท จัพ จี โด มาล รา โก
" อ๊า~ คังอิน!! I wanna hold you นะจ๊ะ!! " พอฮีชอลร้องท่อนสุดท้ายจบ จองซูก็ถลาเข้าไปหายองอุน แล้วถือวิสาสะนั่งตัก พร้อมกับยกสองแขนโอบไหล่หนา หน้าหวานซุกไซร้ซอกคออีกฝ่ายเล่น
" อ๊าก!! ออกไปนะพี่จองซู!! " ยองอุนสะบัดแขนที่โอบเขาพร้อมกับลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว ทำให้คนที่กระโจนมานั่งตักลงไปกองกับพื้นไม่เป็นท่า
" ชิ! ใจร้ายที่สุด กลับบ้านดีกว่า " ยันตัวขึ้นพลางคลำบั้นท้ายตัวเอง
" นี่! ฉันจะกลับแล้วนะ ไม่คิดจะไปส่งเลยเหรอ คังอิน " เรียกเสียงหวาน แต่ยองอุนก็ไม่สนใจ
เยซอง ฮีชอล และฮีบอน มองหน้ากันไปมา ชินแล้วที่จองซูชอบแกล้งแหย่ยองอุนแบบนี้
นานไปเลยกลายเป็นว่าบางทีพวกเขาก็รวมหัวกันแกล้งยองอุนไปกับจองซูด้วย
แต่ก็ไม่มีใครรู้อยู่ดีว่าทุกการกระทำที่จองซูแสดงออกมันมาจากใจจริง ๆ
ไม่ได้เสแสร้งทำเพราะต้องการแกล้งอย่างที่ใคร ๆ เข้าใจ
" ยองอุนใจร้าย!! " พูดกระแทกก่อนจะเดินออกจากห้องไป ไม่ลืมที่จะปิดประตูตามหลังแรง ๆ จนคนข้างในสะดุ้ง
ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบ ยองอุนลุกจากเก้าอี้หลังกลองชุดมานั่งแหมะบนโซฟาหน้าโทรทัศน์ และเปลี่ยนช่องไปมาด้วยความเพลิดเพลิน
ไม่รู้สึกรู้สาอะไรเลยสักนิดเดียว
" ฮ่าฮ่า!! " รายการในโทรทัศน์ขำเสียจนยองอุนอดหัวเราะเสียงดังไม่ได้
แต่สายตาของพี่ ๆ อีกสามคนไม่ได้ตลกด้วยเลย
" ยองอุน แกไม่คิดจะเดินไปเป็นเพื่อนจองซูหน่อยเหรอ " ฮีชอลเดินไปสะกิดน้องชายด้วยเท้า
" ทุกทีก็เดินไปคนเดียวได้นี่ ไม่เห็นจำเป็นต้องไปส่งเลย ฮ่าฮ่า!! " ตอบพลางหัวเราะพลางอย่างไม่อยากจะสนใจ
พวกพี่ ๆ ก็คงรวมหัวกันแกล้งแหย่เขาเหมือนที่ชอบทำนั่นแหละ
" แต่เห็นจองซูบอกว่าหมู่นี้รู้สึกเหมือนโดนคนตามนะ ถ้าปล่อยให้เดินไปคนเดียวจะไม่เป็นอันตรายหรอ " เยซองทำท่าเหมือนพูดกับตัวเอง แต่ก็จงใจให้ยองอุนได้ยิน
" ยองอุนใจร้าย!! "
เสียงหวานแว่วเข้ามาในความคิด
จะโกรธเราหรือเปล่านะ.
ทุกทีเห็นเรียกด้วยชื่อแปลก ๆ แต่เมื่อกี้เรียกชื่อจริงนี่นา
" ไม่ได้แล้ว! ฉันลงไปดูจองซูดีกว่า " เยซองว่าก่อนจะวางเบสพิงไว้กับกำแพงห้อง
" ไม่ต้องพี่! ผมไปเอง! " ยองอุนพูดแค่นั้นก็วิ่งผลุนผลันออกจากห้องไป
ฮีชอลกับฮีบอนมองหน้ากันแล้วแอบอมยิ้ม
ต่อให้ยองอุนที่ทุกคนเห็นมีท่าทีแข็งกร้าวยังไง แต่ยองอุนคนที่อยู่ข้างในจิตใจก็ยังคงอ่อนโยนไม่เปลี่ยนแปลง
เมื่อยองอุนออกไปแล้ว เยซองมองตามด้วยสายตาเจ็บปวด
รักคนที่เขาไม่รักเรา มันก็ต้องเจ็บแบบนี้เป็นเรื่องธรรมดา!!
" ยองอุนบ้า! ใจร้ายชะมัด " จองซูบ่นอุบอิบ หน้าหวานก้มต่ำมองดูก้อนหินที่ตัวเองเตะมาตลอดทาง
เขาเงยหน้าขึ้นมองดาวบนฟ้าก่อนจะถอนหายใจกับตัวเองแรง ๆ สายตากวาดมองซ้ายทีขวาที รู้สึกว่าวันนี้ถนนเปลี่ยวกว่าที่เคยเป็น
ไม่ตามออกมาจริง ๆ ด้วย
รู้ว่าอีกฝ่ายไม่ได้คิดอะไรกับเขา บางทีอาจจะรำคาญเสียด้วยซ้ำ
แต่ทำไมถึงชอบทำอะไรเรียกร้องความสนใจนักนะ
ทำไมถึงทำอะไรงี่เง่าแบบนี้จองซู
" อุ๊บ! อื้อ! อื้ม!! " ตาโตเบิกโพลงด้วยความตกใจเมื่อมีมือกร้านเอื้อมมาปิดปากเขาเอาไว้
ความหวาดกลัวแล่นเข้ามาจับจิตขณะที่ถูกลากเข้าไปในตรอกแคบ ๆ ที่ไม่มีคนเดินผ่าน จองซูพยายามดิ้นรนสุดฤทธิ์ แต่อีกฝ่ายทั้งตัวโตกว่าและแรงก็มากกว่า ทำให้การขัดขืนไม่เป็นไปตามที่ใจคิด
" อื้อ!! อึก " คอเสื้อยืดถูกดึงรั้งเผยไหล่เนียน เจ้าโรคจิตประกบปากลงมาที่ซอกคอกรุ่นพลางดูดเม้มอย่างหื่นกระหาย ตัวของจองซูถูกตรึงเข้ากับกำแพง เจ้าตัวพยายามดิ้นหนีเต็มที่ แต่ก็ไร้ผล
แม้อยากจะร้องขอความช่วยเหลือ แต่ก็ทำได้แค่ในใจ เพราะเสียงไม่สามารถเล็ดลอดออกไปได้
พลั่ก!!
ไอ้บ้ากามที่กำลังสูดดมกลิ่นกายหอมจากร่างบางเป็นอันทรุดลงกุมศีรษะของตัวเอง เพราะถูกตีอย่างแรงโดยที่ไม่ทันตั้งตัว ผู้ที่มาใหม่กระชากข้อมือบางให้วิ่งหนีไปด้วยกัน
" แฮ่ก แฮ่ก เดี๋ยว...เดี๋ยวก่อน ฉันวิ่งมะไม่ไหวแล้ว แฮ่ก แฮ่ก " เสียงหวานพูดปนหอบ มือบางรั้งให้คนที่วิ่งนำหน้าชะลอฝีเท้าลง
" หมอนั่นไม่ได้สลบ ถ้าไม่หนีไปไกลกว่านี้เดี๋ยวก็โดนตามทันหรอก " อีกฝ่ายพูดเสียงเข้ม
จองซูที่กำลังค้ำแขนลงกับเข่าเพื่อทรงตัวเงยหน้ามองคนพูดเพราะรู้สึกคุ้นในน้ำเสียงนั้น
" คังอิน คังอิน ฮือ " โผเข้ากอดแล้วร้องไห้อย่างไม่อายว่าอีกฝ่ายจะอายุน้อยกว่า ทั้งขวัญเสียทั้งดีใจ ความรู้สึกตีกันมั่วไปหมด
ยองอุนก้มมองคนในอ้อมกอด แต่สายตาก็บังเอิญสบเข้ากับไหล่นวลเนียนที่โผล่พ้นเสื้อออกมาโดยไม่ตั้งใจ
ชายหนุ่มลอบกลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก
ทั้งที่ไม่ได้ชอบ แต่ทำไมถึงรู้สึกแปลก ๆ นะ
" อะไร? " จองซูถามด้วยความสงสัยเมื่ออยู่ ๆ หนุ่มรุ่นน้องก็ผละตัวออก ก่อนจะหันหลังแล้วย่อตัวลง
" รีบขึ้นมาสิ! อยากให้เจ้าบ้ากามนั่นตามทันจริง ๆ หรือไง " พอได้ยินคำว่าบ้ากาม จองซูก็แทบจะปีนขึ้นหลังยองอุนทันที
มือเรียวโอบรอบคอยองอุนเอาไว้ คางมนเกยอยู่บนไหล่หนา ซึมซับไออุ่นที่แผ่ออกมาจากร่างกายอีกฝ่าย
ยองอุนเดินต่อไปโดยที่แบกจองซูไว้บนหลัง สายลมในฤดูใบไม้ร่วงพัดผ่านท่ามกลางความเงียบสงบยามค่ำคืน
" ยองอุน " จองซูพูดขึ้นทำลายความเงียบ
" หืม? "
" ฉันเรียกนายว่าคังอินได้ไหม " น้ำเสียงฟังดูกึ่งอ้อนกึ่งคาดคั้น
" พี่ก็เรียกผมอย่างนั้นอยู่แล้วนี่ "
" มันก็ใช่ แต่นายชอบทำท่าไม่พอใจนี่นา " ว่าพลางกอดอก ไม่กลัวเลยสักนิดว่าจะตกลงมาจากหลังหนานั้น
" ก็มันไม่ใช่ชื่อผม " ตอบเสียงเนือย
" ...... "
" เอาเถอะ พี่จะเรียกผมว่าอะไรก็ตามใจพี่ ผมไม่ว่าแล้ว แต่เลิกจ้องหน้าผมสักทีเถอะ!! " ต้องพูดประโยคนี้ออกมาในที่สุด เมื่อตากลมโตจ้องมองหน้าเขาไม่วางตา
ไม่รู้ว่าคิดไปเองหรือเปล่า แต่สายตานั้นดูสะกดเขาอย่างไรชอบกล
อยู่ ๆ ก็หน้าแดงขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้
" ยองอุน ไม่สิ! คังอินใจดีที่สุดเลย " ตะโกนลั่นด้วยความดีใจ เด้งตัวไปมาด้วยความเผลอตัว
" โอ๊ยพี่!! อยู่นิ่ง ๆ สิ ผมหนักนะ! "
พอเห็นว่าอีกฝ่ายเจ็บจริง จองซูก็ยกแขนเรียวยกโอบรอบคอยองอุนอีกครั้ง แล้วนั่งนิ่ง ๆ
นิ่งจนหลับไปบนแผ่นหลังกว้าง
TBC
จีฮเยออกมาเดินเล่นที่สนามหญ้าหน้าบ้าน ไม่นานหลังจากที่พี่ชายพาตุ๊กตาของเธอขึ้นห้องไป
หญิงสาวเดินทอดน่องไปเรื่อย ๆ ก่อนจะสังเกตเห็นแสงไฟหน้ารถที่กำลังพุ่งตรงมายังประตูรั้วคฤหาสน์
เธอเดินเข้าใกล้ทันทีที่รถคันนั้นจอดเทียบที่หน้ารั้ว ประตูรถถูกเปิดออก แล้วแชยอนเพื่อนสาวของเธอก็ก้าวลงมา
" จีฮเย " เสียงหญิงสาวเรียกเพื่อนเสียงอ่อน เจ้าของชื่อยิ้มบาง
" สุขสันต์วันเกิดนะ ได้ของขวัญที่ฉันฝากมากับยูริแล้วใช่ไหม ขอให้เธอเป็นผู้หญิงที่มีความสุขที่สุดในโลกเลย ต้องขอโทษจริง ๆ ที่คราวนี้ฉันอยู่ฉลองด้วยไม่ได้ "
" ไม่เป็นไรจ้ะ ฉันเข้าใจ เดินทางกลับบ้านดี ๆ นะ " เพราะรู้เหตุผลดีว่าทำไมเพื่อนถึงอยู่ด้วยไม่ได้ในคืนนี้ จึงไม่ได้รั้งตัวเอาไว้
ห้าปีแล้วที่พี่สาวของแชยอนจากไป และห้าปีแล้วเช่นกันที่แชยอนไม่ได้อยู่ร่วมงานวันเกิดของจีฮเย แต่ทุกปีแชยอนจะเป็นคนนำของขวัญมาให้เธอถึงที่บ้านด้วยตนเองเสมอ
ก็มีปีนี้นี่แหละที่ฝากมากับยูริ แต่กระนั้นหญิงสาวก็ยังอุตส่าห์มาอวยพรวันเกิดถึงที่ ทั้งที่ไม่จำเป็นเลย
จีฮเยมองส่งจนรถหรูเคลื่อนไปจนลับสายตา ร่างบางจะหันหลังกลับ หากแสงไฟเสียดตาจากรถอีกคันก็ผ่านแวบเข้ามาเสียก่อน
" พี่จองกุก " พึมพำเรียกชื่อคนบนรถเบา ๆ
" สวัสดีจ้ะจีฮเย สุขสันต์วันเกิดนะ ว่าแต่แชยอนได้มาที่นี่ไหม " ชายหนุ่มลดกระจกลงครึ่งหนึ่ง ใบหน้าดูร้อนรนกระวนกระวาย ทั้งที่ปกติแล้วจะเรียบเฉยเสียจนบางคนคิดว่าคิมจองกุกไร้ความรู้สึก
" อ้อ แชยอนเพิ่งไปเมื่อกี้เองค่ะ "
" ขอบใจมากนะ " ไม่รอให้หญิงสาวได้พูดอะไรอีก รถของจองกุกก็แล่นออกไปด้วยความเร็วสูง
จีฮเยมองตามอย่างครุ่นคิด เพื่อนของเธอกับคู่หมั้นหนุ่มคงมีเรื่องผิดใจกันแน่ ๆ
อายุที่ห่างกันมากก็ย่อมทำให้เกิดปัญหาความคิดไม่ตรงกันบ้าง แต่ถ้าทั้งสองคนพร้อมที่จะโอนอ่อนผ่อนตามและปรับเข้าหากัน มันก็คงไม่มีปัญหาอะไร
เธอก็ได้แต่หวังว่าแชยอนกับจองกุกจะสะสางกันเรียบร้อย เพราะเธอไม่มีสิทธิเข้าไปยุ่งเกี่ยวอยู่แล้ว
ทั้งที่อยากถามเพื่อนใจจะขาดว่ามีปัญหาอะไร แต่คิดดูอีกทีเงียบไว้จะดีกว่า ถ้าแชยอนพร้อมจะบอกเมื่อไร เธอคงจะพูดออกมาเอง
ก็ความรักมันเป็นเรื่องของคนสองคนนี่นา
คิดได้อย่างนี้แล้ว สาวน้อยไร้รักก็เดินไปนั่งลงบนเก้าอี้ตัวเดียวกับที่แจจุงเพิ่งนั่งไปเมื่อสักครู่ หน้าหวานซบลงกับท่อนแขนที่วางบนโต๊ะ ปลดปล่อยความคิดให้ล่องลอยเป็นท่วงทำนองเดียวกับสายลมที่พัดหวีดหวิวผ่านไหล่ไป
ของขวัญจากพี่ชายปีนี้ดูดีมากกว่าของขวัญของปีที่ผ่านมาทั้งหมด
แต่ก็เป็นของขวัญที่ทำให้จีฮเยลำบากใจที่สุดเหมือนกัน
ไม่รู้เป็นเพราะอะไร ทำไมเธอถึงรู้สึกเหมือนกำลังจะถูกแย่งความสำคัญไป
แต่ปฏิเสธไม่ได้ว่าตุ๊กตาที่ได้มาใหม่นี้ถูกใจเธอมากเหมือนกัน
จริงสิ! เธอจะใช้เขาเป็นเครื่องมือกันพวกผู้หญิงที่มายุ่งวุ่นวายกับยุนโฮก็ได้นี่นา
จีฮเยยิ้มมุมปากก่อนจะหลับตาลง
เวลาที่ต้องใช้ความคิดหรือเวลาที่รู้สึกเบื่อ หญิงสาวมักจะมานั่งที่เก้าอี้ตรงสนามหญ้านี้ และนอนหลับตาคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อย
ปลดปล่อยความคิดให้ไหลลื่นไปราวกับใบไม้ที่หลุดร่วง
หอบความกังวลมาให้สายลมพัดพาไป
หายใจแผ่วเบาจนแทบรู้สึกไม่ได้เหมือนต้นไม้
เวลาแบบนี้นี่แหละที่จีฮเยรู้สึกว่าตัวเบาโล่งโปร่งสบายเป็นที่สุด
" ตัวเล็กตัวเล็ก " คิ้วสวยขมวดมุ่น จับที่มาของเสียงได้ว่ามาจากฝั่งของหอพักนักศึกษาที่อยู่ติดกัน
คุ้นหูชะมัดเลย!
เมื่อหันไปดู จีฮเยก็ถึงกับผงะ ก่อนที่จะเปลี่ยนสีหน้าเป็นเซ็งสุดขีด
เมื่อคืนนี้กวนเธอในฝันจนหลับไม่ลงยังไม่พออีกหรือไง
ทำไมวันนี้ต้องมาให้เห็นหน้าด้วยเนี่ย!!
" เรียกใครตัวเล็ก! " ถามเสียงห้วน แขนเรียวยกขึ้นกอดอก หน้าสวยเชิดขึ้น ท่าทางเอาเรื่อง
" ก็เธอไงยัยเตี้ย ไม่ต้องมาทำท่ากร่างแบบนั้นเลยนะ คิดว่าแน่นักหรือไง " ฟังดูล้อเลียนมากกว่าจะคิดว่าจริงจัง
" อย่ามากวนประสาทได้มั้ย มีอะไรก็พูดมาสิ " พูดฮึดฮัดด้วยความไม่พอใจ
" หยอกเล่นนิด ๆ หน่อย ๆ ไม่ได้เลยรึไง เอ้านี่!! รับไปสิ " ฮันกยองยื่นกล่องของขวัญให้จีฮเย หญิงสาวหรี่ตามองอย่างชั่งใจ
" อะไร! ระเบิดเหรอ? " ถามตามที่คิด
ฮันกยองหัวเราะเสียงดังด้วยความขัน จีฮเยเบะปากมองราวกับชายหนุ่มตรงหน้าเป็นโรคร้ายอะไรสักอย่าง
แค่ถามตามที่คิดมันผิดด้วยหรือไง
" ถ้าไม่ใช่ก็บอกมาสิว่าอะไร!! นายนี่ ฉันชักจะหมดความอดทนแล้วนะ! " สะบัดหน้าหนีแล้วทำท่าจะเดินกลับเข้าบ้าน ฮันกยองร้องเรียกแทบไม่ทัน
" ก็ของขวัญวันเกิดเธอไง งานวันเกิดก็จัดแล้ว พอคนเขายื่นของขวัญให้ยังจะทำเป็นไม่รู้เรื่องอีก " ว่าพลางโบกมือที่ถือห่อของขวัญไปมา
" ให้ฉันจริงอ่ะ ไม่น่าเชื่อ!! " ทั้งที่ปากพูดออกไปอย่างนั้น แต่มือก็คว้าเอากล่องมาถือไว้เรียบร้อย
" เก็บอาการไว้บ้างก็ไม่มีใครว่าเธอหรอกนะ " ประชดหน้าตาย
" ก็แค่ประหลาดใจว่าคนอย่างนายเคยทำอะไรดี ๆ แบบนี้ด้วยเหรอ "
" ฉันบริจาคสิ่งของให้เด็กด้อยโอกาสแบบนี้ประจำแหละ " พูดทิ้งท้ายก่อนจะเดินหนีหายเข้าไปในอาคารหอพัก พลางหัวเราะคิกคักอย่างอารมณ์ดี
จีฮเยที่รู้ว่าถูกตอกกลับมาก็ปากล่องของขวัญนั้นลงกับพื้นทันทีด้วยความโมโห ร่างบางหันหลังเดินกลับเข้าไปในห้องโถง
สักพักหลังจากที่กลับเข้ามาในงานวันเกิด งานเลี้ยงก็เลิกรา ทุกคนก็เริ่มทยอยกันกลับบ้านของตัวเอง จีฮเยเดินขึ้นห้องนอนทันทีที่ส่งแขกคนสุดท้ายเสร็จ
ก่อนหน้านั้นของขวัญทั้งหมดถูกขนขึ้นมาในห้องนอนของเธอแล้ว จีฮเยกะว่าจะนอนกอดตุ๊กตาหมีตัวใหญ่เสียหน่อย แต่ก็ทำอย่างนั้นไม่ได้ เพราะกลางเตียงนอนของเธอมีกล่องของขวัญที่เธอจำได้ว่าทิ้งไว้ที่สนามหญ้า
ไม่จริง!!!!!!! มันกลับมาหลอกหลอนเธออีกแล้ว!!!!
จีฮเยปัดกล่องของขวัญนั้นตกเตียงไป ก่อนที่จะกระโดดขึ้นไปนอนแผ่หราแทนที่
แต่ความอยากรู้อยากเห็นมันก็คอยกวนใจจังเลย จีฮเยหยิบกล่องของขวัญจากฮันกยองขึ้นมา ลังเลสองจิตสองใจว่าจะเปิดหรือไม่เปิดดี
เปิดฉันสิเปิดฉันสิ
จีฮเยรู้สึกเหมือนเจ้าของขวัญนี้กำลังสะกดจิตเธอให้เปิดมันอย่างไรอย่างนั้น ซึ่งเธอก็ไม่ขัดเสียด้วย
อันที่จริงไม่มีการสะกดจิตอะไรที่ว่านี่หรอก มันเป็นความอยากรู้อยากเห็นของหญิงสาวล้วน ๆ
" ว้าว! " ร้องอุทานด้วยความถูกใจ
ภายในกล่องสี่เหลี่ยมมีโหลแก้วทรงกลมที่ครอบปราสาททรงโบราณเอาไว้ กากเพชรระยิบระยับลอยอยู่ในของเหลวข้างใน
หญิงสาวยกขึ้นมาดูก่อนจะยิ้มกว้าง แล้ววางมันไว้ที่โต๊ะตรงหัวเตียง
ไม่น่าเชื่อว่าคนกวน ๆ แบบนั้นจะซื้อของถูกใจเธอได้
โชคดีนะที่ในกล่องมีกระดาษกันกระแทก ไม่อย่างนั้นมันคงแตกไปแล้วแน่ ๆ
พรุ่งนี้ต้องไปขอบคุณสาวใช้คนที่เก็บมาให้ แล้วก็ตัวคนให้
ถึงจะไม่ค่อยอยากเสวนาด้วยเท่าไร แต่ไหน ๆ ก็อุตส่าห์ให้ของขวัญเธอทั้งที่เพิ่งรู้จักกันไม่นาน จีฮเยก็คงต้องไปขอบคุณชายหนุ่มหน่อยแล้ว
อย่างไรก็แล้วแต่ หวังว่าวันนี้เธอคงไม่ฝันถึงฮันกยองอีกหรอกนะ ถ้าคืนนี้เธอนอนไม่พออีก มีหวังไม่มีแรงไปเรียนแน่ ๆ เลย
หลังจากที่ร่ำลากับแจจุงแล้ว ยองอุนก็เดินไปกับกลุ่มเพื่อนของเขา
ซึ่งอันที่จริงต้องบอกว่าเป็นเพื่อนของพี่จึงจะถูก
เป้าหมายของคนทั้งสามคือห้องพักของยองอุน เนื่องจากแต่ละห้องในหอพักล้วนแต่เป็นห้องเก็บเสียง ทำให้ชายหนุ่มสามารถใช้เป็นที่ซ้อมดนตรีได้
ถึงจะไม่สะดวกเท่าห้องซ้อมดนตรีจริง ๆ แต่ก็พอใช้แทนกันได้
วงดนตรีของพวกเขามีสมาชิกห้าคนมือกลองยองอุน มือเบสเยซอง กีตาร์ไฟฟ้าจองซู คีย์บอร์ดฮีบอน และนักร้องนำฮีชอล
" คังอินเมื่อกี้คุยกับใครหรอ " หนุ่มตาสวยปาร์คจองซู หนึ่งในสมาชิกวงดนตรีของยองอุนเอ่ยถามชายหนุ่ม
" พี่จองซู ผมชื่อยองอุน เลิกเรียกผมด้วยชื่อแปลก ๆ นั่นสักที! " ยองอุนกล่าวฮึดฮัดด้วยความรำคาญ
" แปลกตรงไหน? ออกจะเพราะ นี่! นายยังไม่ตอบคำถามฉันเลยนะ เมื่อกี้ใครหรอ " ร้องถามโยเย
" ไม่ใช่เรื่องของพี่สักหน่อย " ตอบห้วนก่อนจะเร่งเดินนำหน้าไปยังห้องพักของตัวเอง
หน้าหวานหมองลง นัยน์ตาฉายแววเศร้าชั่วครู่ก่อนจางหายไป จองซูปั้นหน้าให้ดูสดใสแล้วเดินไปพร้อมเยซองและยองอุน
ไม่มีใครสังเกตเห็น
ไม่มีใครรู้ว่าจองซูรักยองอุนมากแค่ไหน
เพราะคนตาสวยมักปกปิดอารมณ์ของตนเองเอาไว้ภายใต้หน้ากากรื่นเริงสดใส
คนอื่นจะเห็นเพียงแค่จองซูที่ชอบแกล้งแหย่ยองอุนเล่น ๆ
จะไม่มีใครเคยเห็นความรักของจองซูที่มีให้กับยองอุน
มันจะเป็นความลับ
ความลับที่รอวันถูกเปิดเผยเมื่อถึงเวลา
หรืออาจเป็นความลับที่ถูกปกปิดตลอดกาล!!!
ภายในห้องกว้างขวางถูกแบ่งออกเป็นสัดส่วน ส่วนที่เป็นห้องนอน ห้องนั่งเล่น ห้องครัว และห้องน้ำ เครื่องใช้ราคาแพงถูกจัดวางพร้อมสรรพ เพื่ออำนวยความสะดวกให้ลูกหลานตระกูลใหญ่โตมีความเป็นอยู่ที่สบายที่สุด
เยซอง ยองอุน จองซู กำลังเตรียมเครื่องดนตรีให้พร้อมสำหรับการซ้อมของพวกเขา
" พี่จองซูเมื่อไรพี่จะมาสักที วันนี้ผมมีนัดติวหนังสือกับเพื่อน " ยองอุนร้องถามขณะปรับโปรแกรมคีย์บอร์ด
" เด็กขี้เกียจอย่างแกนี่นะติวหนังสือ!! ฟังแล้วคันหูชะมัด " คนถูกบ่นถึงก้าวเข้ามาในห้องด้วยท่าทางเอาเรื่อง ลักษณะบ่งบอกนิสัยไม่ยอมคนของเจ้าตัวได้ชัดเจน
มือใหญ่ปัดผมลูกคลื่นสีน้ำตาลแดงที่ลงมาเคลียไหล่ให้สยายไปทางด้านหลัง ดวงหน้าเชิดขึ้นอย่างคนรั้น มืออีกข้างกุมมือเล็กของหญิงสาวที่มาด้วยกัน
คิมฮีชอลพี่ชายร่วมสายเลือดของยองอุนเดินเข้ามาในห้องพร้อมกับฮีบอนแฟนสาวของเขา
" ตายยากชะมัด!! " ยองอุนแอบบ่นเบา ๆ
ผลัวะ!!
หมัดหนักทุบลงกลางหลังเต็มแรง ไม่ใช่ฝีมือใครที่ไหน แต่เป็นพี่ชายตายยากของเขานั่นเอง
ฮีชอลยืนจ้องน้องชายตาแทบถลน ฮีบอนหัวเราะคิกคักกับจองซูและเยซอง ก่อนจะเดินเข้าประจำเครื่องดนตรีของตัวเอง
การซ้อมดำเนินไปเรื่อย ๆ เวลาล่วงเลยไป จากวินาทีเป็นนาที จากนาทีเป็นชั่วโมง
ไม่นานนัก พวกเขาก็ซ้อมดนตรีมาชั่วโมงกว่าแล้ว
" เพลง I Wanna Hold You นะ " ฮีชอลมองนาฬิกาแล้วหันไปบอกเพื่อนร่วมวง
" เพลงสุดท้ายของวันนี้แล้ว " หันกลับมากระชับไมโครโฟนในมือแน่น
เมื่อยองอุนเคาะไม้ให้สัญญาณ ดนตรีของพวกเขาก็เริ่มบรรเลง
พอล ซอ ออ ดู วอ จิน บัม
พุล บี ชี คยอ จยอ คา มยอน
อี มี มอ รอ จี นึน คือ แด เอ เก ฮัน บอ เอ นุน บีช
นา มา อีซ นึน จี โต ดวี โด รา โบ เน
แน กี ออค โซ เก ยอ จอน ฮี นอ นึน แน เก ตอ นา ดอล รา โก
ทอ อี ซาง นา รึล บอ ทึล ซู ออพ ซอซ เกซ จี
ฮัน แต นึน จี วอ แนล ซู ออพ ดอน นา เอ โยก ซี มึล
นอน ฮอ รัค ชี มา รา จวอ
อี เจ นึน โม ดู จี นา กัน อี รี จี มาน
I wanna hold you
ฮอ นา แน มา มี อา นึน กอซ
ชา มา ดู รยอ วอ นา กัม ชู รยอ แฮซ ดอน มาล
อี เจ นา เอ ซา ราม อา นี รา โก
ตอ นา รยอ นึน ซา ราม โพท จัพ จี โด มาล รา โก
ฮาน แต นึน จี วอ แนล ซู ออพ ดอน นา เอ โยค ซี มึล
นอน ฮอ รัค ชี มา รา จวอ my baby
อี เจน โม ดู จี นึน กาน อี รี จี มาน
I wanna hold you
ฮอ นา แน มา มี อา นึน กอซ
ชา มา ดู รยอ วอ นา กัม ชู รยอ แฮซ ดอน มาล
อี เจ นา เอ ซา ราม อา นี รา โก
ตอ นา รยอ นึน ซา ราม โพท จัพ จี โด มาล รา โก
นาล กึน ซา จีนโซค นอน ยอ จอน ฮี แน เก อุซ โก อีซ จี มาน
อี เจน นอ รึล โบ แน จวอ ยา ฮัล แด
ฮา จี มาน คือ รี ชวีพ เก นอน อีจ ฮยอ จีล กา
ออ รี ซอ กึน กอ จีซ โซ เก
นา มาน โฮน จา ซอ กัม ชู รยอ แฮซ ดอน มาล
อี เจ นา เอ ซา ราม อา นี รา โก ตอ นา รยอ นึน นอ
I wanna hold you
ฮอ นา แน มา มี อา นึน กอซ
ชา มา ดู รยอ วอ นา กัม ชู รยอ แฮซ ดอน มาล
อี เจ นา เอ ซา ราม อา นี รา โก
ตอ นา รยอ นึน ซา ราม โพท จัพ จี โด มาล รา โก
" อ๊า~ คังอิน!! I wanna hold you นะจ๊ะ!! " พอฮีชอลร้องท่อนสุดท้ายจบ จองซูก็ถลาเข้าไปหายองอุน แล้วถือวิสาสะนั่งตัก พร้อมกับยกสองแขนโอบไหล่หนา หน้าหวานซุกไซร้ซอกคออีกฝ่ายเล่น
" อ๊าก!! ออกไปนะพี่จองซู!! " ยองอุนสะบัดแขนที่โอบเขาพร้อมกับลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว ทำให้คนที่กระโจนมานั่งตักลงไปกองกับพื้นไม่เป็นท่า
" ชิ! ใจร้ายที่สุด กลับบ้านดีกว่า " ยันตัวขึ้นพลางคลำบั้นท้ายตัวเอง
" นี่! ฉันจะกลับแล้วนะ ไม่คิดจะไปส่งเลยเหรอ คังอิน " เรียกเสียงหวาน แต่ยองอุนก็ไม่สนใจ
เยซอง ฮีชอล และฮีบอน มองหน้ากันไปมา ชินแล้วที่จองซูชอบแกล้งแหย่ยองอุนแบบนี้
นานไปเลยกลายเป็นว่าบางทีพวกเขาก็รวมหัวกันแกล้งยองอุนไปกับจองซูด้วย
แต่ก็ไม่มีใครรู้อยู่ดีว่าทุกการกระทำที่จองซูแสดงออกมันมาจากใจจริง ๆ
ไม่ได้เสแสร้งทำเพราะต้องการแกล้งอย่างที่ใคร ๆ เข้าใจ
" ยองอุนใจร้าย!! " พูดกระแทกก่อนจะเดินออกจากห้องไป ไม่ลืมที่จะปิดประตูตามหลังแรง ๆ จนคนข้างในสะดุ้ง
ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบ ยองอุนลุกจากเก้าอี้หลังกลองชุดมานั่งแหมะบนโซฟาหน้าโทรทัศน์ และเปลี่ยนช่องไปมาด้วยความเพลิดเพลิน
ไม่รู้สึกรู้สาอะไรเลยสักนิดเดียว
" ฮ่าฮ่า!! " รายการในโทรทัศน์ขำเสียจนยองอุนอดหัวเราะเสียงดังไม่ได้
แต่สายตาของพี่ ๆ อีกสามคนไม่ได้ตลกด้วยเลย
" ยองอุน แกไม่คิดจะเดินไปเป็นเพื่อนจองซูหน่อยเหรอ " ฮีชอลเดินไปสะกิดน้องชายด้วยเท้า
" ทุกทีก็เดินไปคนเดียวได้นี่ ไม่เห็นจำเป็นต้องไปส่งเลย ฮ่าฮ่า!! " ตอบพลางหัวเราะพลางอย่างไม่อยากจะสนใจ
พวกพี่ ๆ ก็คงรวมหัวกันแกล้งแหย่เขาเหมือนที่ชอบทำนั่นแหละ
" แต่เห็นจองซูบอกว่าหมู่นี้รู้สึกเหมือนโดนคนตามนะ ถ้าปล่อยให้เดินไปคนเดียวจะไม่เป็นอันตรายหรอ " เยซองทำท่าเหมือนพูดกับตัวเอง แต่ก็จงใจให้ยองอุนได้ยิน
" ยองอุนใจร้าย!! "
เสียงหวานแว่วเข้ามาในความคิด
จะโกรธเราหรือเปล่านะ.
ทุกทีเห็นเรียกด้วยชื่อแปลก ๆ แต่เมื่อกี้เรียกชื่อจริงนี่นา
" ไม่ได้แล้ว! ฉันลงไปดูจองซูดีกว่า " เยซองว่าก่อนจะวางเบสพิงไว้กับกำแพงห้อง
" ไม่ต้องพี่! ผมไปเอง! " ยองอุนพูดแค่นั้นก็วิ่งผลุนผลันออกจากห้องไป
ฮีชอลกับฮีบอนมองหน้ากันแล้วแอบอมยิ้ม
ต่อให้ยองอุนที่ทุกคนเห็นมีท่าทีแข็งกร้าวยังไง แต่ยองอุนคนที่อยู่ข้างในจิตใจก็ยังคงอ่อนโยนไม่เปลี่ยนแปลง
เมื่อยองอุนออกไปแล้ว เยซองมองตามด้วยสายตาเจ็บปวด
รักคนที่เขาไม่รักเรา มันก็ต้องเจ็บแบบนี้เป็นเรื่องธรรมดา!!
" ยองอุนบ้า! ใจร้ายชะมัด " จองซูบ่นอุบอิบ หน้าหวานก้มต่ำมองดูก้อนหินที่ตัวเองเตะมาตลอดทาง
เขาเงยหน้าขึ้นมองดาวบนฟ้าก่อนจะถอนหายใจกับตัวเองแรง ๆ สายตากวาดมองซ้ายทีขวาที รู้สึกว่าวันนี้ถนนเปลี่ยวกว่าที่เคยเป็น
ไม่ตามออกมาจริง ๆ ด้วย
รู้ว่าอีกฝ่ายไม่ได้คิดอะไรกับเขา บางทีอาจจะรำคาญเสียด้วยซ้ำ
แต่ทำไมถึงชอบทำอะไรเรียกร้องความสนใจนักนะ
ทำไมถึงทำอะไรงี่เง่าแบบนี้จองซู
" อุ๊บ! อื้อ! อื้ม!! " ตาโตเบิกโพลงด้วยความตกใจเมื่อมีมือกร้านเอื้อมมาปิดปากเขาเอาไว้
ความหวาดกลัวแล่นเข้ามาจับจิตขณะที่ถูกลากเข้าไปในตรอกแคบ ๆ ที่ไม่มีคนเดินผ่าน จองซูพยายามดิ้นรนสุดฤทธิ์ แต่อีกฝ่ายทั้งตัวโตกว่าและแรงก็มากกว่า ทำให้การขัดขืนไม่เป็นไปตามที่ใจคิด
" อื้อ!! อึก " คอเสื้อยืดถูกดึงรั้งเผยไหล่เนียน เจ้าโรคจิตประกบปากลงมาที่ซอกคอกรุ่นพลางดูดเม้มอย่างหื่นกระหาย ตัวของจองซูถูกตรึงเข้ากับกำแพง เจ้าตัวพยายามดิ้นหนีเต็มที่ แต่ก็ไร้ผล
แม้อยากจะร้องขอความช่วยเหลือ แต่ก็ทำได้แค่ในใจ เพราะเสียงไม่สามารถเล็ดลอดออกไปได้
พลั่ก!!
ไอ้บ้ากามที่กำลังสูดดมกลิ่นกายหอมจากร่างบางเป็นอันทรุดลงกุมศีรษะของตัวเอง เพราะถูกตีอย่างแรงโดยที่ไม่ทันตั้งตัว ผู้ที่มาใหม่กระชากข้อมือบางให้วิ่งหนีไปด้วยกัน
" แฮ่ก แฮ่ก เดี๋ยว...เดี๋ยวก่อน ฉันวิ่งมะไม่ไหวแล้ว แฮ่ก แฮ่ก " เสียงหวานพูดปนหอบ มือบางรั้งให้คนที่วิ่งนำหน้าชะลอฝีเท้าลง
" หมอนั่นไม่ได้สลบ ถ้าไม่หนีไปไกลกว่านี้เดี๋ยวก็โดนตามทันหรอก " อีกฝ่ายพูดเสียงเข้ม
จองซูที่กำลังค้ำแขนลงกับเข่าเพื่อทรงตัวเงยหน้ามองคนพูดเพราะรู้สึกคุ้นในน้ำเสียงนั้น
" คังอิน คังอิน ฮือ " โผเข้ากอดแล้วร้องไห้อย่างไม่อายว่าอีกฝ่ายจะอายุน้อยกว่า ทั้งขวัญเสียทั้งดีใจ ความรู้สึกตีกันมั่วไปหมด
ยองอุนก้มมองคนในอ้อมกอด แต่สายตาก็บังเอิญสบเข้ากับไหล่นวลเนียนที่โผล่พ้นเสื้อออกมาโดยไม่ตั้งใจ
ชายหนุ่มลอบกลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก
ทั้งที่ไม่ได้ชอบ แต่ทำไมถึงรู้สึกแปลก ๆ นะ
" อะไร? " จองซูถามด้วยความสงสัยเมื่ออยู่ ๆ หนุ่มรุ่นน้องก็ผละตัวออก ก่อนจะหันหลังแล้วย่อตัวลง
" รีบขึ้นมาสิ! อยากให้เจ้าบ้ากามนั่นตามทันจริง ๆ หรือไง " พอได้ยินคำว่าบ้ากาม จองซูก็แทบจะปีนขึ้นหลังยองอุนทันที
มือเรียวโอบรอบคอยองอุนเอาไว้ คางมนเกยอยู่บนไหล่หนา ซึมซับไออุ่นที่แผ่ออกมาจากร่างกายอีกฝ่าย
ยองอุนเดินต่อไปโดยที่แบกจองซูไว้บนหลัง สายลมในฤดูใบไม้ร่วงพัดผ่านท่ามกลางความเงียบสงบยามค่ำคืน
" ยองอุน " จองซูพูดขึ้นทำลายความเงียบ
" หืม? "
" ฉันเรียกนายว่าคังอินได้ไหม " น้ำเสียงฟังดูกึ่งอ้อนกึ่งคาดคั้น
" พี่ก็เรียกผมอย่างนั้นอยู่แล้วนี่ "
" มันก็ใช่ แต่นายชอบทำท่าไม่พอใจนี่นา " ว่าพลางกอดอก ไม่กลัวเลยสักนิดว่าจะตกลงมาจากหลังหนานั้น
" ก็มันไม่ใช่ชื่อผม " ตอบเสียงเนือย
" ...... "
" เอาเถอะ พี่จะเรียกผมว่าอะไรก็ตามใจพี่ ผมไม่ว่าแล้ว แต่เลิกจ้องหน้าผมสักทีเถอะ!! " ต้องพูดประโยคนี้ออกมาในที่สุด เมื่อตากลมโตจ้องมองหน้าเขาไม่วางตา
ไม่รู้ว่าคิดไปเองหรือเปล่า แต่สายตานั้นดูสะกดเขาอย่างไรชอบกล
อยู่ ๆ ก็หน้าแดงขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้
" ยองอุน ไม่สิ! คังอินใจดีที่สุดเลย " ตะโกนลั่นด้วยความดีใจ เด้งตัวไปมาด้วยความเผลอตัว
" โอ๊ยพี่!! อยู่นิ่ง ๆ สิ ผมหนักนะ! "
พอเห็นว่าอีกฝ่ายเจ็บจริง จองซูก็ยกแขนเรียวยกโอบรอบคอยองอุนอีกครั้ง แล้วนั่งนิ่ง ๆ
นิ่งจนหลับไปบนแผ่นหลังกว้าง
TBC