ตอนที่ 1Early In The Morning.
จุนซูขยับปกเสื้อให้เข้าที่แล้วส่องกระจกตรวจดูความเรียบร้อยของร่างกายเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะหมุนตัวเดินออกจากห้องนอนของตัวเอง เพื่อลงไปจัดโต๊ะอาหารสำหรับ ' ปาร์คยูฮวาน ' น้องชายร่วมสายเลือดเพียงคนเดียวของยูชอน
" ไม่เอา!! พี่จุนซูอยู่ที่ไหน ไปตามพี่จุนซูมานะ!! " เสียงอาละวาดดังออกมาจากห้องนอนถัดกัน และจะเป็นใครอื่นไปเสียไม่ได้ นอกจากห้องของริคกี้ยูฮวาน คุณหนูคนเล็กผู้ซึ่งได้ชื่อว่าเป็นเทวดาตัวซนของบ้าน
" ก็บอกว่าไม่ไงเล่า!! ฉันจะให้พี่จุนซูแต่งตัวให้ " แขนเล็กฟาดมั่วไปมา พยายามปัดมือของสาวใช้ที่เอื้อมมาแต่งตัวให้ เสียงวี้ดว้ายของบรรดาสาวใช้มีให้ได้ยินเป็นระยะ บางคนก็ถูกผลักลงไปนั่งกองกับพื้น
" เรียกหาผมมีอะไรหรือครับ..คุณยูฮวาน " ก่อนที่เหตุการณ์จะบานปลายมากไปกว่านี้ จุนซูก็เดินเข้ามาในห้อง สาวใช้ทั้งหลายโล่งอกไปตาม ๆ กัน เมื่อเห็นว่าผู้ที่มาคือใคร
" วันนี้เปิดเทอมวันแรก ริคกี้อยากให้พี่จุนซูแต่งตัวให้ เพราะว่าถ้าพี่จุนซูแต่งตัวให้ ริคกี้ต้องโชคดีแล้วก็เรียนรู้เรื่องแน่ ๆ เลย " เพียงแค่เห็นพี่จุนซูคนโปรด ร่างเล็กก็ถลาเข้าไปกอดแขนและซบหน้าเข้ากับต้นแขนอ่อนนุ่มนั้นอย่างออดอ้อน
" คุณยูฮวานเรียกผมดี ๆ ก็ได้นี่นา อาละวาดแบบนี้ไม่ดีเลยนะ ขอโทษพวกพี่ ๆ เขาสิครับ " ถึงปากจะตำหนิ แต่ดวงตาก็ฉายแววเอ็นดูออกมาไม่น้อย มือลูบเรือนผมนุ่มอย่างอ่อนโยน
" ขอโทษ " ยูฮวานเอ่ยออกมาอย่างเสียไม่ได้ ใบหน้าน่ารักงอง้ำ แต่ก็ยังดูน่ารักน่าเอ็นดูอยู่ดี คุณหนูผู้เอาแต่ใจกลับกลายเป็นเด็กว่าง่ายขึ้นมาทันทีเมื่ออยู่ต่อหน้าคิมจุนซู
" พวกเธอช่วยจัดโต๊ะอาหารหน่อยก็แล้วกัน เดี๋ยวฉันจะแต่งตัวให้คุณยูฮวานเอง " จุนซูหันไปบอกสาวใช้ที่ยืนรวมกันอยู่ตรงมุมห้อง
" ค่ะคุณจุนซู " ถอนสายบัวก่อนรีบเดินออกจากห้องไป เพราะไม่รู้ว่าคุณหนูจะอารมณ์เดือดขึ้นมาอีกเมื่อไร
" บอกกี่ครั้งแล้วว่าอย่าเรียกยูฮวาน เรียกริคกี้สิ แต่ก่อนพี่ก็เรียกอย่างนั้นนี่ ทำไมเดี๋ยวนี้ต้องเรียกว่าคุณยูฮวานด้วย เรียกเหมือนเราไม่ใช่พี่น้องกันอย่างนั้นแหละ " คนตัวเล็กบ่นกระปอดกระแปด จุนซูได้แต่ยิ้มรับโดยไม่ตอบอะไรสักคำ
อันที่จริง คิมจุนซูเป็นเด็กกำพร้า และถูกรับมาอุปการะโดยตระกูลปาร์ค เพื่อให้เป็นเพื่อนเล่นกับยูชอน ซึ่งเด็กทั้งสองคนก็สนิทกันมาก จนกระทั่งเมื่อคุณท่านพ่อของยูชอนเสียชีวิตลง ยูชอนต้องเข้ามารับช่วงต่อธุรกิจทั้งหมดทั้งที่ยังเรียนไม่จบปริญญา จากเด็กหนุ่มที่เคยร่าเริงก็เปลี่ยนเป็นเย็นชา เงียบขรึม นั่นทำให้จุนซูไม่มั่นใจเอาเสียเลยว่าตอนนี้ในสายตาของยูชอน เขาเป็นใคร
" พี่จุนซูไปส่งริคกี้ที่โรงเรียนด้วยได้มั้ย นะ " ร้องขอน้ำเสียงออดอ้อนพลางสอดแขนเข้าใส่แขนเสื้อที่จุนซูถือรออยู่อย่างอ้อยอิ่ง ปกติแล้วยูฮวานต้องเดินไป เพราะโรงเรียนอยู่ใกล้บ้าน วันนี้เปิดเทอมวันแรกก็เลยอยากเดินไปโรงเรียนกับพี่ชายที่เขารักนักหนา
" ได้สิครับ แต่ผมต้องบอกคุณยูชอนก่อน " ตอบโดยที่มือก็เร่งติดกระดุมเสื้อไปด้วย
" เอ้า!เสร็จแล้ว คุณยูฮวานรีบลงไปทานอาหารเช้าเถอะครับ เราจะได้รีบไปกัน วันนี้คุณยูชอนมีประชุมตอนเช้า พวกเราต้องออกจากบ้านเร็วกว่าปกติ " ยังไม่ทันที่จะฟังจบประโยค น้องชายตัวซนก็วิ่งจู๊ดลงไปข้างล่างอย่างรวดเร็ว
จุนซูมองตามจนเห็นว่ายูฮวานเริ่มทานอาหารแล้ว จึงค่อยเดินไปที่ห้องของยูชอน จริง ๆ ยังไม่อยากไปตอนนี้เลย เพราะกลัวว่าจะเห็นภาพบาดตาบาดใจของยูชอนกับผู้หญิงอื่น
ก่อนหน้านี้ยูชอนเป็นคนอบอุ่นร่าเริง ใคร ๆ ก็รักเขา ซึ่งจุนซูก็เป็นคนหนึ่งในนั้น เคยคิดมาตลอดว่าตัวเองโชคดีที่ได้อยู่ข้างยูชอน แต่ตอนนี้เห็นจะไม่เป็นอย่างนั้น เพราะหลังจากที่เริ่มเข้ามาทำงานที่บริษัทในตำแหน่งประธาน ยูชอนก็เริ่มโหมงานและกลายเป็นคนเงียบขรึม เริ่มแบ่งเส้นกั้นระหว่างตัวเองและจุนซู และเที่ยวกลางคืนเพื่อเป็นการผ่อนคลาย จากนั้นมาชีวิตยามวิกาลของยูชอนก็ไม่เคยขาดผู้หญิงเลย และดูเหมือนว่าช่องว่างระหว่างจุนซูและยูชอนจะมีเพิ่มมากขึ้นเรื่อย ๆ
นั่นเป็นเรื่องที่จุนซูทำใจไม่ได้เสียที และรู้สึกเจ็บปวดอยู่บ่อย ๆ เขากับยูชอนอยู่ด้วยกันมาตั้งแต่อายุสามขวบ ก่อนหน้าที่ยูฮวานจะเกิดเสียอีก
ทั้งคู่เรียนที่เดียวกัน เล่นกีฬาประเภทเดียวกัน ทานอาหารแบบเดียวกัน ชอบอะไรเหมือน ๆ กัน ใช้ชีวิตร่วมกันมาโดยตลอด จึงมีทั้งความรักและความผูกพัน แต่ดูเหมือนว่ายูชอนคงลืมความสัมพันธ์นั้นไปแล้ว ชายหนุ่มจึงจงใจที่จะละเลยความรู้สึกของเขาเช่นนี้
เรื่องผู้หญิงของยูชอนนั้นเรียกได้ว่าเปลี่ยนคนแทบทุกคืน จำได้ว่าครั้งแรกที่เห็นผู้หญิงในห้องนอนที่เขาคุ้นเคยนั้น ความรู้สึกหลายอย่างทั้งตกใจ เสียใจ เศร้าใจ ผิดหวัง ประเดประดังเข้ามาในสมองจนวุ่นวาย แต่ไม่มีความโกรธเลยแม้แต่น้อย เพราะรู้ดีว่าความรักระหว่างเพศเดียวกันน้อยคนนักที่จะรับได้ ยูชอนเองก็คงเป็นคนหนึ่งที่ไม่ยอมรับเรื่องนี้ จุนซูจึงต้องเก็บงำความรู้สึกของตัวเองมาตลอด ไม่รู้เหมือนกันว่าเริ่มรักยูชอนเมื่อไร แต่ที่รู้คือเขาหยุดความรู้สึกนี้ไม่ได้เสียแล้ว
บ่อยครั้งเข้าเขาก็เริ่มชิน ไม่มีอาการตกใจแล้ว หากแต่มันยังคงเจ็บแปลบในอกและดูเหมือนว่าจะเจ็บปวดมากขึ้นเรื่อย ๆ ไม่อยากนึกว่าถ้ายูชอนรับรู้ความรู้สึกและรังเกียจเขาขึ้นมา เขาจะอยู่ต่อไปได้อย่างไร ไม่อยากให้เป็นอย่างนั้นเลย
สิ่งเดียวที่ทำให้จุนซูคลายความวิตกลงไปได้บ้างก็คือ ยูชอนจะไม่เอาใจใส่ผู้หญิงคนไหนเป็นพิเศษ แต่มาวันนี้เขาชักไม่แน่ใจเสียแล้ว ทำไมยูชอนถึงตามใจผู้หญิงคนนี้ หรือเธอจะมาเป็นคุณผู้หญิงของบ้านหลังนี้จริงตามที่กล่าวอ้าง
มือที่กำลังจะเปิดประตูหยุดชะงัก เพราะประตูถูกเปิดออกจากด้านในก่อนแล้ว หญิงสาวคู่ขาของยูชอนมองหน้าจุนซูด้วยแววตาที่ฉายแววชิงชังอย่างชัดเจน ก่อนจะเดินเบียดไหล่ออกไปด้วยท่าทีกระฟัดกระเฟียด
น่าแปลกที่จุนซูรู้สึกดีใจจนอมยิ้มออกมาไม่รู้ตัว คงเป็นเพราะโล่งใจที่หัวใจของยูชอนก็ยังคงไม่ถูกครอบครอง
" มีอะไร! " เสียงทุ้มถามห้วน ทำให้จุนซูหลุดออกจากภวังค์ของตัวเอง
" ฉันเอ้อผมจะมาขออนุญาตไปส่งคุณยูฮวานที่โรงเรียนครับ " จุนซูพูดนอบน้อม ยูชอนพยักหน้าเป็นเชิงรับรู้
" ก็ไปสิ รีบกลับมาด้วยล่ะ " จุนซูก้มศีรษะแทนคำตอบรับ แล้วเดินออกไป
" พี่มิคกี้ ริคกี้ไปโรงเรียนก่อนน้า~ ไปกันเถอะพี่จุนซู " ต่อมาเสียงน้องชายก็ตะโกนขึ้นมาจากข้างล่าง แล้วเสียงต่าง ๆ ก็เงียบไป ทำให้ยูชอนรู้ว่าน้องชายและจุนซูออกจากบ้านไปแล้ว
และเมื่อคุณหนูคนเล็กออกจากบ้านไป บรรยากาศสดใสก็พลอยหายไปด้วย ตอนนี้ยูฮวานคือคนเดียวที่ทำให้บ้านหลังนี้ไม่เงียบเหงา ถ้าไม่มียูฮวานเสียคน บ้านนี้ก็ไม่มีเสียงหัวเราะ เพราะทุกคนเอาแต่ทำงาน ทำงาน และทำงาน โดยเฉพาะยูชอนด้วยแล้ว เขาต้องทำงานหนักกว่าคนอื่นเพราะเป็นถึงประธานบริษัท จำเป็นต้องพิสูจน์ตัวเองให้คณะกรรมการและพนักงานยอมรับในความสามารถ อีกทั้งต้องแสดงศักยภาพให้ลูกค้าที่จะเข้ามาร่วมลงทุนเกิดความเชื่อใจ
ด้วยเหตุนี้ ยูชอนจึงไม่ค่อยมีเวลาดูแลยูฮวานอย่างใกล้ชิด แต่ก็ไม่ใช่ว่าจะละเลยเสียทีเดียว เพราะอย่างน้อย เขาก็ยังถามความเป็นไปของน้องชายจากจุนซูเป็นระยะ เพราะจุนซูเป็นคนคอยดูแลยูฮวานแทนเขา ยูฮวานจึงทั้งรักทั้งเคารพ แถมยังติดจุนซูเอามาก ๆ บางทีอาจจะมากกว่าเขาที่เป็นพี่ชายแท้ ๆ เสียด้วยซ้ำ เพราะความที่เป็นคนเงียบขรึมของยูชอนทำให้ยูฮวานค่อนข้างยำเกรงเขา
เช้าวันเดียวกัน ณ คฤหาสน์ตระกูลจอง
ปัง! ปัง! ปัง! ปัง! โครม!!!
" ว้าย คุณหนูคะ พูดดี ๆ สิคะ ทำไมต้องพังประตูด้วย " ซึลกิแม่นมประจำตัวของ ' จองจีฮเย ' พูดปรามอย่างร้อนใจ
จะไม่ให้ร้อนใจได้อย่างไรล่ะ ในเมื่อตั้งแต่ที่คุณหนูของเธอไปเรียนศิลปะป้องกันตัว ประตูห้องของ ' จองยุนโฮ ' ผู้เป็นพี่ชาย ก็ถูกเซ่นสังเวยไปแล้วไม่ต่ำกว่าหกบาน
" นี่เจ้าพี่บ้า!! ตื่นได้แล้วนะ น้องสาวเปิดเทอมวันแรกทั้งที ทำไมพี่ชายถึงยังนอนเป็นหมีขึ้นอืดอย่างนี้เนี่ย!! " เสียงหวานเอะอะดัง มือนุ่มดึงกระชากข้อเท้าพี่ชายออกจากผ้าห่มผืนหนา
" แล้วนี่ไปเอาผู้หญิงที่ไหนมากกอีกละเนี่ย! " ไม่รอให้พี่ชายตอบคำถาม เพราะน้องสาวตัวดีดึงข้อเท้าเรียวของหญิงสาวข้าง ๆ ลงมาจากเตียงอีกคน
" ตายแล้ว! " คุณแม่นมผู้เรียบร้อยปิดตาแทบไม่ทันเมื่อพบว่าร่างกายของคนทั้งคู่ไม่มีอาภรณ์ใด ๆ ปกปิดติดตัวอยู่เลย
" คุณอาลงไปจัดโต๊ะอาหารดีกว่าค่ะ ทางนี้จีฮเยจัดการเอง " หญิงสาวหันไปฉีกยิ้มให้หญิงวัยกลางคนที่ดูแลเธอมาตั้งแต่แบเบาะ
" ค่ะค่ะ " ซึลกิรีบออกไปจากห้องด้วยใบหน้าแดงจัด ไม่ใช่ว่าไม่เคยเห็นของยุนโฮ ในเมื่อเธอดูแลเขามาตั้งแต่เด็ก เพียงแต่เธอไม่ชินกับการเห็นคนเปลือยแบบนี้ และยุนโฮเองก็โตขึ้นกว่าแต่ก่อนมาก
" นี่!เธอน่ะ รีบแต่งตัวแล้วออกจากบ้านนี้ไปซะ ก่อนที่ห้องของพี่ชายฉันจะโสโครกมากไปกว่านี้ " จีฮเยหยิบเสื้อผ้าโยนใส่หญิงสาวบนเตียง ซึ่งเธอเข้าใจว่าไม่ต่างจากผู้หญิงหิวเงินคนอื่น ก่อนจะหันมาจัดการกับพี่ชายตนเองต่อ
" ไม่ยอมตื่นใช่มั้ย ไม่ตื่นก็ต้องเจอแบบนี้ " น้องสาวเค้นเสียงลอดไรฟัน แววตาดูเจ้าเล่ห์และสะใจในคราวเดียว
แป๊ะ!!
เปล่าเลย ไมีใครว่ายุนโฮเป็นตาแก่หน้าแป้นหรอก นั่นมันเสียงนิ้วเรียวของจีฮเยดีดยุนโฮจูเนียร์เข้าเต็มมือต่างหาก
" อ๊าก!! จีฮเย้!! เธอเธอมาทำร้ายน้องชายของฉันทำไม อู๊ย " ยุนโฮเด้งตัวขึ้นนั่งโดยอัตโนมัติ มือกุมส่วนนั้นด้วยความเจ็บปวด เสียงที่เปล่งออกมาฟังดูสูงกว่าปกติ
" นี่เธอเป็นใครเนี่ย! โถคุณยุนโฮ เจ็บมากมั้ยคะ " หญิงสาวข้างกายซึ่งตอนนี้แต่งตัวเรียบร้อยแล้วรีบก้มลงถามชายหนุ่ม พลางแสดงท่าทางเป็นห่วงเกินจริง
" เรื่องในบ้าน คนนอกอย่ายุ่ง เข้าใจมั้ยป้า " จีฮเยตอบยียวน จงใจเน้นเสียงที่คำสุดท้าย
" กรี๊ด!! ยัยเด็กบ้า!! ฉันชื่อซูยอน เป็นแฟนของคุณยุนโฮย่ะ รู้ไว้ซะด้วย!! " หน้าเรียวเชิดขึ้นอย่างเย่อหยิ่ง
" ฉันชื่อจองจีฮเย เป็นน้องพี่ยุนโฮ ไม่ใช่ยัยเด็กบ้าอย่างที่เธอพูด ว่าแต่พี่ไปคว้าผู้หญิงคนนี้มาจากที่ไหนล่ะ แล้วคบกันตั้งแต่เมื่อไร ทำไมฉันไม่รู้ " ประโยคหลังหันไปถามพี่ชายด้วยท่าทางเอาเรื่อง
" จะบ้าเหรอ ก็แค่คู่นอนเท่านั้นแหละ " ยุนโฮตอบทันควัน ซูยอนตาแทบถลนกับคำตอบของชายหนุ่ม
" คุณคุณยุนโฮ คุณพูดอย่างนี้ได้ยังไง เรานอนด้วยกันแล้วนะคะ " หญิงสาวโวยวาย จีฮเยกลอกตาไปมาอย่างเหนื่อยหน่าย ประโยคแบบนี้ได้ยินจนเบื่อแล้ว
" นอนด้วยกันแล้วยังไงล่ะ รู้ ๆ กันอยู่ว่าฉันไม่คิดจะคบใคร แล้วเธอก็ไม่ได้มีฉันเป็นคนแรกนี่ " ยุนโฮพูดอย่างไม่ยี่หระ สายตาดูแคลนมองไปที่ซูยอน พลางส่งยิ้มเหยียดราวยิ้มเยาะไปให้
" อ๊าย!! พวกแกมันหน้าด้าน ทั้งพี่ทั้งน้องนั่นแหละ ฮึ่ย!! " ซูยอนลุกขึ้นจากเตียงแล้วเดินออกจาห้องไปด้วยความโกรธจัด จีฮเยมองตามจนลับตา
" ฉันบอกพี่กี่ครั้งแล้วว่าอย่าพาผู้หญิงชั้นต่ำเข้าบ้าน พี่ก็ไม่รู้จักฟัง " น้องสาวค้อนพี่ชายจนมองแทบไม่เห็นตาดำ
" นี่ก็พวกไฮโซแล้วนะ " ยุนโฮขมวดคิ้วมุ่น ยังไม่เห็นจีฮเยถูกใจผู้หญิงของเขาสักคน
" เฮอะ!! พวกสูงแต่เปลือก บอกไว้ก่อนเลยว่าพี่สะใภ้ของฉันต้อง High Soul ไม่ใช่ High Society แล้วนี่ก็อาบน้ำแต่งตัวได้แล้ว วันนี้น้องสาวเปิดเทอมวันแรก ไม่คิดจะไปส่งเลยรึไง แล้วอย่าลืมนะว่าวันนี้พี่มีประชุมตอนเช้า " จีฮเยบ่นยาวอย่างไม่สบอารมณ์
" จะไปเรียนอะไรเช้านักหนาก็ไม่รู้ " ยุนโฮบ่นโดยที่ยังนั่งอยู่บนเตียงด้วยท่าทีขี้เกียจสุด ๆ
" ฉันไม่เหมือนพี่นี่ มีเรียนเช้าแต่เข้าบ่าย แล้วถ้าพี่ไปประชุมสายนะ คอยดูเถอะ ฉันจะฟ้องพ่อ!! " โดนไม้นี่ คุณพี่ก็รีบลุกทันตาเห็น เพราะคนที่ยุนโฮเกรงกลัวที่สุดก็คือประมุขของบ้านผู้ซึ่งเข้มงวดสุด ๆ ยังนับว่าเป็นโชคดีของยุนโฮอยู่บ้างที่พ่อของเขาดูแลบริษัทใหญ่ที่อเมริกา ส่วนเขารับหน้าที่ดูแลบริษัทสาขาเกาหลีใต้
" เฮ้ย!!อย่านะ โอเค ๆ จะไปอาบน้ำแต่งตัวเดี๋ยวนี้แหละ ลงไปรอที่โต๊ะเลยคุณน้องสาว " คราวนี้กลับกลายเป็นพี่ชายที่ค้อนน้องสาวตาแทบหลุดกลับเข้าไปในเบ้า
" เร็ว ๆ ด้วยล่ะ ให้เวลาแค่สิบนาที " พูดทิ้งท้ายแล้วก็เดินออกจาห้องไป
" ยัยนี่มันแม่หรือน้องสาวกันแน่วะเนี่ย " ยุนโฮเดินเกาหัวเกาตูดเข้าห้องน้ำ ไม่เหลือมาดเพลย์บอยเนื้อหอมเลยแม้แต่น้อย
บนโต๊ะอาหาร จีฮเยกำลังทานข้าวต้มในชามของตัวเอง โดยที่เก้าอี้ฝั่งตรงข้ามมียุนโฮอ่านหนังสือพิมพ์และจิบกาแฟเป็นระยะ
" พี่ " จีฮเยวางช้อนลงข้างจานแล้วเรียกเสียงเข้ม ยุนโฮละสายตาจากหนังสือพิมพ์แล้วมองหน้าน้องสาวนัยน์ว่าเรียกทำไม
" อาบน้ำรึยัง " น้องสาวถามอย่างจับผิด ตาเรียวภายใต้แว่นสายตาลอกแลกไปมา ท่าทางหน้าสงสัย
" อะอาบแล้ว ดูสิ! ใส่ชุดใหม่แล้วด้วย " นั่นไง! เสียงสั่นอีกต่างหาก อย่างนี้โกหกชัวร์ ฟันธง!!
" ไม่ต้องมาโกหกเลย เสียงสั่นอย่างกับลูกคอจินตหราแน่ะ " ว่าเสียงหงุดหงิด
" อะไรคือจินตหรา? " ยุนโฮถามหน้าเหวอ
" นักร้องลูกทุ่งของไทยไงเล่า นี่รู้อะไรกับใครเขามั่งมั้ยเนี่ย โอ๊ย!! ทำไมฉันต้องมีพี่ชายซกมกด้วยนะ พวกผู้หญิงหลงชอบกันได้ยังไงเนี่ย " จีฮเยกุมขมับตัวเอง ปากก็บ่นไปเรื่อย ๆ ในทำนองที่ว่าเสน่ห์ของพี่ชายตัวเองอยู่ตรงไหน
" เดี๋ยวไปส่งเธอเสร็จแล้วค่อยกลับมาอาบก็ได้น่า เอ้า!! ไปกันได้แล้ว เดี๋ยวก็สายหรอก " ยุนโฮพยายามเปลี่ยนเรื่องเต็มที่ แล้วกึ่งลากกึ่งจูงน้องสาวคนเดียวให้เดินออกมาที่หน้าบ้าน
" อ๊ะ!! ริคกี้กำลังจะไปโรงเรียนพอดีเลย เธอไปกับพวกนี้ก็แล้วกันนะ โชคดีน้องรัก " เมื่อเดินมาถึงหน้าบ้านก็พบกับยูฮวานและจุนซูที่เดินผ่านมาพอดี ยุนโฮพูดจบก็หอมแก้มน้องสาวเร็ว ๆ ก่อนจะรีบวิ่งกลับเข้าบ้านไป จีฮเยมองตามหลังพี่ชายตัวเองด้วยอาการปลงตก ใช่สิพี่เธอมันบ้าเกินมนุษย์ธรรมดาทั่วไป
" อรุณสวัสดิ์ครับคุณจีฮเย " จุนซูเป็นฝ่ายทักก่อนโดยที่มียูฮวานยืนยิ้มแฉ่งอยู่ข้าง ๆ
" อรุณสวัสดิ์ค่ะพี่จุนซู นายด้วยนะริคกี้ แล้วนี่จีฮเยก็บอกพี่จุนซูแล้วไงคะว่าอย่าเรียกคุณ " เป็นเพราะว่าบ้านอยู่ใกล้กันและโตมาด้วยกัน จีฮเยจึงนับถือจุนซูเหมือนพี่ชายอีกคนหนึ่ง และเอ็นดูยูฮวานเหมือนน้องชายตัวเอง
" ริคกี้ก็บอกพี่จุนซูจนปากจะฉีกอยู่แล้ว แต่พี่จุนซูก็ยังเรียกริคกี้ว่าคุณยูฮวานอยู่นั่นแหละ " ยูฮวานกับจีฮเยเข้ากันได้ดีเป็นปี่เป็นขลุ่ย เด็กทั้งสองเดินจับมือกันอย่างสนิทสนม
จุนซูยิ้ม นึกขำในใจว่ายูฮวานกับจีฮเยนิสัยคล้ายคลึงกันจริง ๆ
ยุนโฮ ยูชอน จุนซู จีฮเย และยูฮวาน ต่างก็เติบโตมาด้วยกัน เพราะตระกูลของทั้งสองมีความสัมพันธ์อันดีมาช้านาน อีกทั้งบ้านยังอยู่ใกล้กัน หรือถ้าจะให้ถูกต้องเรียกว่าคฤหาสน์เสียมากกว่า ทั้งห้าคนจึงเหมือนกับพี่น้องร่วมสายเลือด
" ขอให้สนุกกับการเรียนวันแรกนะครับ " จุนซูอวยพรคุณหนูทั้งสองและหันหลังจะเดินกลับบ้าน เมื่อมาส่งทั้งคู่ถึงหน้ารั้วประตูโรงเรียน
" เดี๋ยวก่อนฮะ! " ยูฮวานดึงชายเสื้อเอาไว้แล้วเขย่งตัวขึ้นหอมแก้มจุนซูเบา ๆ โดยที่จีฮเยก็ทำแบบเดียวกัน
" พี่จุนซูก็ตั้งใจทำงานนะ " จีฮเยกับยูฮวานพูดพร้อมกันราวนัดไว้ แล้วหัวเราะให้กันเพราะพูดเหมือนกันโดยไม่ได้ตั้งใจ ก่อนจะจูงมือเดินเข้าโรงเรียนไป จุนซูมองตามพลางอมยิ้มในความน่ารักของน้องทั้งสองคน
" อ๊ะ!! " แต่แล้วข้อมือก็ถูกดึงไปจากทางด้านหลัง จุนซูเสียการทรงตัวเซเข้าหาคนที่ยืนซ้อนอยู่
" มิคกี้ " จุนซูเรียกชื่อคนที่กุมข้อมือของเขาอย่างถือสิทธิ
" คุณยูชอน!! แล้วนี่ทำไมมานานนักล่ะ รู้อยู่ไม่ใช่รึไงว่าวันนี้ประชุม หรือคิดจะหาแฟนเป็นเด็กมัธยมแถวนี้ " ยูชอนแก้สรรพนามเสียใหม่ ก่อนจะเปิดปากต่อว่าอีกฝ่ายเสียงแข็ง รู้สึกหงุดหงิดที่เห็นน้องชายตัวเองกับน้องสาวของเพื่อนรักหอมแก้มคนของเขา แล้วไหนจะสายตานักเรียนคนอื่นที่มองมาที่จุนซูอย่างชื่นชมอีก
" เอ่อขอโทษครับ คุณยูชอน " น้ำเสียงเน้นตรงสรรพนามหลังราวกับต้องการจะตอกย้ำสถานะของตัวเอง
ตอนนี้ความสัมพันธ์ของพวกเขาได้เปลี่ยนไปแล้ว จากชื่อที่เคยเรียกอย่างสนิทสนม กลับต้องเปลี่ยนเป็นการเรียกให้เกียรติว่าอีกฝ่ายเหนือกว่า แต่นั่นไม่เป็นปัญหาเท่ากับความรู้สึกเหมือนกับว่าตัวเองเป็นคนนอก
" เรารีบกลับกันเถอะครับ " ก้มใบหน้าลงต่ำเพื่อปกปิดแววเศร้าในดวงตา ทำไมล่ะยูชอน ทำไมต้องปิดกั้นฉันออกจากโลกของนาย
" รู้ตัวก็ดีแล้ว " ยูชอนดุเสียงเข้ม ยังคงแฝงความไม่พอใจเอาไว้
" คือปล่อยผมก่อนเถอะครับ คนมองอยู่นะ " จุนซูพูดเสียงสั่น อีกมือพยายามแกะมือของยูชอนออก
" อย่าเรื่องมากน่ะ!! " มือหนายิ่งกระชับแน่นเข้าไปอีก เพราะว่ามีคนมองน่ะสิถึงยิ่งต้องจับไว้ พวกนั้นจะได้รู้ว่าจุนซูเป็นของเขา
ระยะทางจากโรงเรียนเอสเอ็มมาถึงคฤหาสน์ตระกูลปาร์ค ต้องผ่านคฤหาสน์ตระกูลจอง และหอพักนักเรียน-นักศึกษาของโรงเรียนเอสเอ็มและมหาวิทยาลัยเอสเอ็ม ซึ่งช่วงนี้นักศึกษายังอยู่ในช่วงปิดเทอม จึงพากันออกมาเล่นกีฬาที่สวนสาธารณะฝั่งตรงข้าม และทั้งหมดนั่นก็เป็นผู้ชาย เพราะว่านักเรียน-นักศึกษาที่เอสเอ็มต่างก็เป็นคุณหนูจากตระกูลใหญ่โตทั้งนั้น ซึ่งเด็กผู้หญิงจะได้รับการอบรมมารยาทที่บ้านนอกจากการเรียนหนังสือ ส่วนเด็กผู้ชายต้องหัดใช้ชีวิตด้วยตัวเอง หอพักแห่งนี้จึงกลายเป็นหอพักชายล้วนไปโดยปริยาย
แต่ละคนก็ดูดีมีชาติตระกูลกันทั้งนั้น กลัวว่าจุนซูจะถูกแย่งไป ขนาดเดินจับมืออย่างนี้ พวกนั้นยังมองตาเป็นมัน ยิ่งคิดก็ยิ่งหงุดหงิด
" โอ๊ย!! คุณยูชอนผมเจ็บ " เสียงร้องของคนข้างตัวดังขึ้น ยูชอนเพิ่งรู้สึกตัวว่าเขาบีบข้อมือนั้นแรงเกินไปแล้ว
ยูชอนรีบปล่อยข้อมือของจุนซูออกทันทีแล้วหันเดินต่อ จุนซูกุมรอบข้อมือตัวเองพลางแอบทำหน้าเบ้ใส่แผ่นหลังกว้าง ขอโทษสักคำก็ไม่มี เชอะ!
" ทำหน้าแบบนั้นเดี๋ยวก็โดนลดเงินเดือนหรอก คิมจุนซู " เสียงล้อเล่นของใครบางคนดังขึ้นจากทางด้านหลัง ทั้งยูชอนและจุนซูต่างก็หันไปมอง
บุคคุลผู้มาใหม่ก็คืออีจุนกี เพื่อนสนิทอีกคนหนึ่งของยุนโฮและยูชอน เป็นหุ้นส่วนของบริษัททั้งสอง ทั้งยังเป็นรุ่นพี่ที่จุนซูนับถืออีกด้วย
" สวัสดีครับรุ่นพี่จุนกี " จุนซูเอ่ยทักทายก่อนตามมารยาทที่ดี
" นายมาที่นี่ทำไมเนี่ย " ไม่มีคำทักทาย มีแต่คำถามตรง ๆ ที่ยูชอนโพล่งออกมา
" พอดีคิดถึงจุนซู ก็เลยอยากเห็นหน้าน่ะ " จุนกีแกล้งดัดเสียงเล็กเสียงน้อยพลางพยักเพยิดไปทางชายหนุ่มหน้าตาน่ารัก
" ก็ต้องเจอกันในที่ประชุมอยู่แล้วไม่ใช่รึไง รีบไปซะ!! " ตวาดไล่เสียงเขียว ยูชอนเกิดอาการหวงจุนซูขึ้นมาอย่างออกนอกหน้า ก็คงมีแต่จุนซูคนเดียวนั่นแหละ ที่ไม่ได้รู้ตัวอะไรเลย
มือหนากุมรอบข้อมือบางของจุนซูอีกครั้ง ก่อนจะออกแรงดึงกึ่งลากจุนซูให้เข้าไปในรถที่จอดรออยู่หน้าคฤหาสน์ ก่อนจะเบียดตัวเองเข้าไปอีกคน โดยพยายามทำเป็นไม่สนใจจุนกีที่ยืนทำหน้าล้อเลียนอยู่ข้างนอก
จุนกียืนมองจนรถของยูชอนเริ่มเคลื่อน จึงค่อยขึ้นรถของตัวเองแล้วขับตามออกไป
ทางด้านโรงเรียนมัธยมเอสเอ็ม ยูฮวานกับจีฮเยเดินจูงมือและคุยกันอย่างสนิทสนม โดยไม่สนใจสายตาของนักเรียนคนอื่นที่มองมา
" พี่เรียนอยู่ตึกไหนอ่ะ " ยูฮวานหันมาถามหญิงสาวข้างตัว
" ตึกสองโซนเอ แล้วนั่นเพื่อนนายหรือเปล่าน่ะ " ถามพลางพยักเพยิดไปทางเด็กหนุ่มตัวเล็กสองคนที่กำลังเดินตรงมาทางนี้
" ใช่ฮะ อรุณสวัสดิ์ดงแฮ คิบอม " ยูฮวานตะโกนทักทายเพื่อนอย่างร่าเริง ซึ่งทั้งสองก็ยิ้มหน้าบานตอบกลับมา
" ฉันไปก่อนนะ พี่ก็เรียนให้สนุกล่ะ " ยูฮวานบอกลา คิบอมกับดงแฮก้มศีรษะลงเป็นเชิงทักทายจีฮเย หญิงสาวยิ้มตอบแล้วเดินไปที่ตึกเรียนของตัวเอง
" จีฮเย!! ทางนี้จ้ะ! " เสียงเพื่อนในกลุ่มที่แสนคุ้นเคยร้องเรียกจากโต๊ะหินอ่อนข้างอาคารเรียน อันเป็นที่นั่งประจำของกลุ่ม
" แหมรีบมาโรงเรียนกันแต่เช้าเลยนะ " เปล่งเสียงหวานทักทายเพื่อนสาวทั้งสามก่อนจะทรุดตัวลงนั่งข้าง ๆ กัน
" ก็บ้านของพวกเราไม่ได้อยู่ใกล้โรงเรียนเหมือนเธอนี่ยะ เอ้านี่! กินสิ ขนมของฝากจากสวิตเซอร์แลนด์ " ยูริสาวไฮเปอร์ประจำกลุ่มยื่นกล่องขนมหวานหน้าตาน่าทานให้กับจีฮเย
" อื้ม! ขอบคุณมากนะ อร่อยจังเลย ว่าแต่พวกเธอกำลังคุยเรื่องอะไรกันอยู่เหรอ " ขนมคำแรกที่เข้าปากให้รสหวานหอม สัมผัสนุ่มที่เมื่อแตะโดนลิ้นก็แทบละลายในทันที ทำเอาจีฮเยทำท่าเคลิ้มราวกับกำลังอยู่ในความฝัน
" อ๋อ! กำลังคุยเรื่องนัดบอดอยู่น่ะ แต่คนฝ่ายเรายังขาดอีกหนึ่งคน จีฮเยเธอไปกับพวกเราหน่อยได้มั้ย " คนที่ตอบไม่ใช่ยูริ แต่เป็นแชยอน เด็กสาวที่ใคร ๆ ต่างก็ลงมติว่าเซ็กซี่ แต่สำหรับเพื่อนในกลุ่มจะรู้ดีว่าสาวน้อยคนนี้ทั้งเปิ่นเอ๋อและซุ่มซ่ามเป็นที่สุด
" ถ้าอึนฮเยไป ฉันก็ไป " อึนฮเยที่หญิงสาวพูดถึงคือสาวน้อยสดใสประจำกลุ่ม คนที่นิสัยใกล้เคียงกับจีฮเยมากที่สุด และที่พูดอย่างนั้นก็รู้ดีว่าคนอย่างยูนอึนฮเยจะไม่ไปงานนัดบอดเด็ดขาด เพราะเพื่อนสาวขาลุยคนนี้เกลียดผู้ชายอย่างกับอะไรดี
" คิดว่าจะใช้มุกนี้อีกล่ะสิ แต่ขอบอกว่าคราวนี้ไม่ได้ผลจ้ะ เพราะอึนฮเยก็จะไปด้วย " แชยอนยิ้มหวานจนตาหยี
" อย่ามาโกหกน่า อึนฮเยไม่ไปหรอก จริงมั้ย!? " หันไปถามเพื่อนสาวข้างตัว แต่สีหน้าเจี๋ยมเจี้ยมของอีกฝ่ายทำเอาจีฮเยถึงกับอึ้ง เพราะมันบอกเด่นชัดอยู่แล้วว่าเป็นจริงตามที่แชยอนบอก
" ยังไงฉันก็ไม่ไปอ่ะ! " จีฮเยขมวดคิ้วมุ่น แต่มือก็ยังหยิบขนมเข้าปากไม่หยุด
" แต่เธอกินขนมของฉันแล้วนะ " ยูริยิ้มหวานอย่างเป็นต่อ กว่าจีฮเยจะรู้ตัวว่าตกหลุมพรางเข้าแล้วก็ล่อขนมไปเสียครึ่งกล่อง ครั้นจะหน้าด้านปฏิเสธว่าตัวเองไม่ได้กินก็ไม่ได้ เพราะหลักฐานยังเต็มปากอยู่เลย
" ก็ได้ แต่แค่ครั้งนี้ครั้งเดียวนะ " สุดท้ายจำต้องตกลง แต่ยังไม่วายทำเสียงดุใส่เพื่อนเสียอีก
" ขอบคุณมากนะจ๊ะจีฮเย คราวนี้พวกเราอาจจะได้เจอเนื้อคู่ก็ได้ " ยูริหลับตาทำหน้าเพ้อฝัน จีฮเยกับอึนฮเยสบตากันแล้วแอบเบ้หน้า พูดอย่างนี้ทุกที แต่นัดบอดกี่ครั้งก็ไม่เห็นยูริจะเจอเนื้อคู่ที่ว่าอะไรนี่เลย
" เอาล่ะ ไปเข้าแถวกันดีกว่าพวกเรา " สาวไฮเปอร์และสาวเซ็กซี่จูงมือเดินนำไปก่อนด้วยความร่าเริง
" เดี๋ยวนะ แชยอนเธอก็มีพี่จองกุกอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ ทำไมยังจะไปงานนัดบอดอีกล่ะ ถ้าพี่จองกุกรู้เข้าจะทำยังไง " จีฮเยท้วงเพื่อนสาว
" ฉันจะทำอะไรมันก็ไม่เกี่ยวกับเขา เชอะ!! " แชยอนหันมาตอบหน้าตาเคร่งเครียด สงสัยคู่นี้จะทะเลาะกันมาแน่ ๆ
จองกุกที่จีฮเยพูดถึงก็คือคิมจองกุก คู่หมั้นของแชยอนที่อายุห่างกันเจ็ดปี เป็นการหมั้นหมายที่ทั้งสองครอบครัวได้ตกลงกันเอาไว้ อีกทั้งคนทั้งคู่ยังเข้ากันได้ดีมาตั้งแต่เด็ก สำหรับแชยอนแล้วจองกุกเป็นที่หนึ่งในใจมาโดยตลอด
จีฮเยมองตามหลังยูริกับแชยอนก่อนจะหันมาจัดการกับเพื่อนสาวตัวดีต่อ
" เธอไปตกปากรับคำได้ยังไงเนี่ย! " จีฮเยถามคาดคั้น
" ฉันก็กินขนมของยัยยูริเหมือนกับเธอนั่นแหละ " ตอบพลางเอานิ้วชี้ทั้งสองจิ้มกัน
" แต่เอาน่า ดีไม่ดีเธออาจจะเจอเนื้อคู่ของเธอก็ได้นะ " อึนฮเยตบบ่าเพื่อนรักให้ปลงตกกับชะตากรรมหลังเลิกเรียน
" เอาคำพูดนั้นไปพูดกับยัยยูริดีกว่านะ " จีฮเยทำหน้าเซ็ง ก่อนจะกอดคออึนฮเย เดินตามหลังเพื่อนสาวอีกสองคน
To Be Continued
Zinister : สวัสดีค่ะ ^ ^ การอัพบล็อกครั้งแรกของซิน T^T สมัครไว้นานมากแล้ว แต่ไม่เค้ย~ไม่เคยมาเริ่มทำของตัวเองเลย แหะแหะ วันนี้ฤกษ์งามยามดี(เอาอะไรกำหนด?) ก็เลยเอาฟิคของตัวเองมาลงที่นี่(ปกติจะอัพที่เด็กดีค่ะ ^ ^) ก็ช่วยแนะนำติชมกันหน่อยนะคะ ขอบคุณค่ะ จุ๊บ ๆ