ความรักเป็นได้ทั้งสิ่งที่ดีที่สุดและสิ่งที่เลวร้ายที่สุด
ผู้คนต่างพากันลุ่มหลงและไขว่คว้า
แต่ผู้ที่ได้มันมาใช่ว่าจะมีความสุขเสมอไป

ตุ๊กตามักถูกออกแบบให้ดึงดูดใจเด็กน้อยที่พบเห็นมันจนอยากเป็นเจ้าของ
ชายหนุ่มเรือนผมน้ำตาลอมแดงก็งดงามเย้ายวนในลักษณะนั้น
แต่ชีวิตคนคนหนึ่งไม่ใช่ตุ๊กตาที่ใครจะมาบงการได้

ทาสคือผู้ที่ต้องปฏิบัติตามคำสั่งของเจ้านาย
ต่อให้คำสั่งนั้นขัดต่อความรู้สึกหรือเห็นพ้องสิ่งเดียวกันอย่างไร
สิ่งที่ทำได้ก็คือปฏิบัติตาม

ตุ๊กตาที่มีชีวิตกับทาสผู้ซื่อสัตย์
ทั้งสองสถานะต่างกันที่ตรงไหน
ในเมื่อไม่อาจเลือกทางเดินชีวิตของตัวเองได้เหมือนกัน

Intro.

ก๊อก! ก๊อก!

หลังมือบางเคาะลงที่ประตูตรงหน้าเป็นเชิงขออนุญาตจากเจ้าของห้อง แต่เมื่อไม่มีเสียงใดตอบกลับมา ชายหนุ่มเจ้าของเรือนผมสีทองและความสูงหนึ่งร้อยเจ็ดสิบแปดเซนติเมตรจึงเดินเข้าไปภายในอย่างคุ้นเคย

แก้มขาวนวลเนียนซับสีเลือดขึ้นมาเล็กน้อยเมื่อพบร่างชายหนุ่มอีกคนที่นอนอยู่ในสภาพเปลือยท่อนบน ใบหน้าหล่อเหลาของอีกฝ่ายดูเคร่งเครียดแม้ยามหลับ นั่นคงเป็นผลจากการโหมงานหนักในช่วงนี้ หากแต่ร่องรอยใด ๆ ก็มิได้ทำให้ความงดงามสมบูรณ์ของใบหน้าดูด้อยลงเลย มัดกล้ามและแผงอกกำยำที่โผล่พ้นผ้าห่มผืนหนาพาลทำให้ใจของผู้มาใหม่เต้นไม่เป็นส่ำ

" เอ่อ " ปากเล็กแดงเรื่อแย้มขึ้นเล็กน้อย แต่ก่อนที่จะได้พูดอะไร หางตาก็เหลือบไปเห็นอีกบุคคลหนึ่งที่เพิ่งออกมาจากห้องน้ำ อันเป็นส่วนหนึ่งของห้องนอนกว้างขวางนี้

" เดี๋ยวฉันปลุกเขาเอง ส่วนนาย...ไปเอาอาหารเช้ามา " หญิงสาวในชุดคลุมอาบน้ำสีขาวเดินกรีดกรายมานั่งลงตรงที่ว่างบนเตียง ข้างกายชายหนุ่มที่กำลังหลับ สายตามองผู้ที่ยังยืนนิ่งด้วยแววดูแคลน

เป็นเรื่องปกติของ ' คิมจุนซู ' ที่ต้องปลุก ' ปาร์คยูชอน ' ทุกเช้า และแทบจะทุกครั้งที่ห้องนอนนี้ม่เคยขาดผู้หญิง เธอเหล่านั้นมักมองจุนซูอย่างดูแคลนจนเจ้าตัวชักจะชินเสียแล้ว คงเป็นเพราะใคร ๆ ต่างก็พากันคิดว่าเขาเป็นคนรับใช้

คนรับใช้อย่างนั้นหรือ... นั่นอาจจะเป็นสถานภาพของเขาในบ้านหลังนี้ก็ได้นะ เพราะตัวเขาเองก็ยังไม่รู้เลยว่าตัวเองอยู่ในบ้านหลังนี้ด้วยฐานะอะไร

" ยืนบื้ออยู่ทำไมเล่าไปสิ !! " หญิงสาวขึ้นเสียงใส่ แต่จุนซูก็ยังคงยืนนิ่ง ผู้หญิงคนนี้เขาไม่เคยเห็นหน้ามาก่อน คงจะเป็นคู่นอนรายใหม่ของยูชอนสินะ

" มิค...เอ้อ...คุณยูชอนไม่ชอบให้คนเอาอาหารมาทานในห้อง คุณไม่ทราบหรอกหรือครับ " จุนซูย้อนถามเสียงเรียบ แต่ทำให้ใบหน้าสวยเปรี้ยวของอีกฝ่ายแดงอย่างโกรธจัด

" อ๊าย!! นี่แกไม่รู้รึไงว่าฉันเป็นใคร ฉันเป็นว่าที่คุณผู้หญิงของบ้านนี้นะ สั่งให้ทำอะไรก็ทำเถอะย่ะ เป็นแค่คนใช้อย่าสะเออะถามนู่นถามนี่ " เสียงแหลมจงใจกระแทกเสียงเน้นคำว่าคนใช้ จุนซูไม่ได้รู้สึกไม่พอใจ หากแต่รู้สึกสงสารผู้หญิงคนนี้เสียมากกว่า

เธอไม่ใช่คนแรกที่คิดว่าการได้นอนกับยูชอนหมายถึงการมีสิทธิเต็มที่ในตัวชายหนุ่มและทรัพย์สิน แม้ภายนอกจุนซูจะดูเคร่งขรึมจริงจัง แต่เพื่อนพ้องและคนใกล้ชิดต่างรู้ดีว่าเขาไม่ใช่คนที่จะหยุดใจไว้ที่ใครคนใดคนหนึ่ง ราวกับว่าความรักเป็นสิ่งที่หาไม่ได้ในตัวผู้ชายคนนี้

ผู้หญิงในแวดวงสังคมเดียวกันต่างรู้ดี แต่ก็ยังคิดที่จะเล่นกับไฟ และสุดท้ายพวกเธอก็ต้องแพ้พ่ายเมื่อถูกปฏิเสธอย่างไม่ไยดี นอกจากนี้ยังเป็นที่รู้กันดีอีกว่า คนที่สามารถทำให้ชายหนุ่มพอใจอาจจะได้นอนด้วยกันบ่อยหน่อย แต่คนที่ทำให้ยูชอนไม่พอใจ... คนคนนั้นจะไม่มีวันได้รับโอกาสที่สองอีกเลย

ความรู้สึกของจุนซูแสดงออกชัดเจนทางสีหน้า หญิงสาวยิ่งอารมณ์เดือดขึ้นไปอีกทั้งที่อีกฝ่ายยังไม่ทันได้พูดอะไร

" แก...!! " นิ้วเรียวชี้ไปที่หน้าของจุนซูอย่างมาดร้าย

" เอะอะอะไรกัน... " เสียงเข้มฟังดูงัวเงียเล็กน้อยดังขึ้นจากคนบนเตียง ยูชอนหยัดกายขึ้นนั่ง มือหนาขยี้ผมไม่เป็นทรงของตัวเองให้ยุ่งหนักเข้าไปอีก

" ยูชอน... ดูคนใช้บ้านคุณสิคะ ฉันสั่งให้ไปยกอาหารเช้าขึ้นมาก็ไม่ยอมทำ " น้ำเสียงเกรี้ยวกราดเมื่อสักครู่พลันเปลี่ยนเป็นออดอ้อนอย่างรวดเร็วจนไม่น่าเชื่อ เรือนผมยาวสลวยซบลงที่อกแกร่ง มือเรียวลูบไล้แผงอกกำยำไปมา ท่าทางออเซาะ

" ทำตามที่เธอบอก " ตาคมก้มมองหญิงสาวก่อนเงยขึ้นสบตาชายหนุ่มอีกคนที่ยืนนิ่งอยู่ข้างเตียง จุนซูเลิกคิ้วขึ้นด้วยความแปลกใจ แต่ก็ไม่ได้กล่าวอะไร สิ่งที่เขาทำคือหมุนตัวเดินออกไปจากห้อง และกลับมาพร้อมกับถาดอาหารในเวลาไม่นานจากนั้น

" วันนี้มีประชุมตอนเก้าโมงครับ " จุนซูกล่าวบอกนัดหมายของวันนี้ให้กับยูชอน

" อืม... นายมีอะไรก็ไปทำซะ อีกครึ่งชั่วโมงเราจะเข้าบริษัทกัน " ยูชอนกล่าวห้วนอันเป็นแบบฉบับการพูดของเขา ตามองตามมือที่กำลังจัดอาหารเรียงลงบนโต๊ะทำงานในห้อง และทอดสายตามองตามจนกระทั่งจุนซูเดินออกไป

เมื่อเห็นว่าแผ่นหลังบางลับตาไปแล้ว แววตาไร้อารมณ์จึงหันเหกลับมาที่หญิงสาวคู่นอน

"คุณก็มาทานด้วยกันสิคะ เดี๋ยวฉันจะป้อนคุณเองนะ " ข้อมือเล็กคล้องแขนยูชอนอย่างออเซาะ อกอิ่มบดเบียดแขนของอีกฝ่ายอย่างจงใจ พลางดันตัวให้ชายหนุ่มเดินไปด้วยกัน

เมื่อมาถึงโต๊ะทำงานซึ่งตอนนี้ถูกแปลงสภาพให้เป็นโต๊ะรับประทานอาหารชั่วคราว มือนุ่มก็กดไหล่ชายหนุ่มให้นั่งลงบนเก้าอี้ตัวหนึ่ง โดยที่เธอเป็นฝ่ายหยิบช้อนแล้วเลือกตักอาหาร พลางคิดว่ายูชอนน่าจะชอบอะไรมากที่สุดในบรรดาอาหารสามชนิดที่ถูกนำมาวางเรียงกัน

" นี่ท่าทางน่าอร่อยนะคะ ให้ฉันป้อนคุณนะ " เสียงแหลมที่ถูกดัดให้ฟังดูนุ่มหูกว่าปกติยังคงเอ่ยเคลียหูอยู่เป็นระยะ

" เธอกินเองเถอะ อิ่มแล้วก็รีบไปซะ แล้วอย่ามาให้ฉันเห็นหน้าอีกเป็นครั้งที่สอง " กล่าวเสียงเรียบแล้วลุกเดินหายเข้าไปในห้องน้ำโดยไม่สนใจท่าทางตกตะลึงของหญิงสาวแม้แต่น้อย

แกร๊ง!

มือที่กำลังตักอาหารพลันทำช้อนร่วงหล่นลงบนจานเกิดเสียงดัง ถึงน้ำเสียงที่ได้ยินจะเป็นน้ำเสียงปกติธรรมดาของยูชอน แต่เธอกลับรู้สึกว่าไม่สามารถขัดคำพูดนี้ นี่คือประกาศิตที่เธอต้องทำตามโดยไม่สามารถหลีกเลี่ยงได้

" คุณยูชอนนี่เพอร์เฟ็คชะมัดเลยเนอะ ทั้งหล่อ เก่ง แถมรวยอีกต่างหาก ถ้าได้ควงเล่นคงโก้ดี "

" อย่าพูดอะไรที่เป็นไปไม่ได้หน่อยเลย "

" ทำไมจะเป็นไม่ได้ เธอก็เห็นแล้วไม่ใช่รึไงผู้ชายกี่คนแล้วที่ถูกฉันสลัดทิ้งน่ะ "

" ถ้าผิดหวังอย่าหาว่าฉันไม่เตือน เขาไม่ใช่ผู้ชายแบบที่เธอจะปั่นหัวได้หรอกนะ "

" หึ!คอยดูก็แล้วกัน "

บทสนทนากับเพื่อนย้อนกลับเข้ามาในความคิด ความมั่นใจเมื่อตอนที่พูดถูกทำลายจนหมดสิ้น สุดท้ายเธอก็เป็นเพียงผู้หญิงอีกหนึ่งคนที่ผ่านเข้ามา และต้องเดินจากไปโดยที่ไม่ได้อะไรติดมือมาเลย นอกเสียจากความรู้สึกเหมือนถูกหักหน้า

ความสวยเก๋และจริตมารยาที่เคยปั่นหัวผู้ชายมานักต่อนักกลับทำอะไรปาร์คยูชอนคนนี้ไม่ได้เลย เห็นทีต้องเปลี่ยนคำจำกัดความนักธุรกิจหนุ่มคนนี้เสียใหม่

หล่อ เก่ง รวย ทว่าเย็นชาและไร้หัวใจ