Zinister...in Colorful Mode

Title : Segmentation
Author : Zinister
Couple : YooSu, YunJae
Category : (Romantic) Comedy
Picture :

“ดูสิ​เธอ​ ​ยูชอน​ได้​ท็อปสายชั้นอีก​แล้ว​ล่ะ”

เสียงซุบซิบของเด็กสาวดังมา​จาก​หน้าบอร์ดประกาศคะ​แนนสอบกลางภาค

ความ​เด่นดังของนักเรียนตัวอย่างปาร์ค​ ​ยูชอน ใครๆ​ก็รู้ดี​ ​เพราะ​ไม่​เพียงแต่ผลการเรียน​เป็น​เลิศ​ ความ​สามารถ​ด้านกีฬาก็​ไม่​เป็น​รองใคร​ ​หน้าตาท่าทางดูดี​ ชาติตระกูลพร้อม​ ​ซ้ำ​ยัง​ยิ้มเก่ง​ ​คุยง่าย​ ​เข้า​กัน​ได้​กับ​ทุกคน​ ไม่​น่า​แปลกใจที่​ใครๆ​ก็คิดว่าชายหนุ่มคนนี้สมบูรณ์​แบบไร้ที่ติ

“ ยูชอน​ ​ทำ​ยัง​ไง​ให้​ได้​เกือบเต็มวะ​ ​หน้า​ไม่​ให้​เลยนะมึง​!” คำ​ถามหยอกล้อแนวนี้มักมี​ให้​เจ้าของนาม​ได้​ยิน​อยู่​บ่อยๆ​ ทว่า​เจ้าตัวก็​ไม่​เก็บมาคิด​ให้​เคืองอารมณ์​ ที่​เขา​ทำ​คือเงยหน้ายิ้มรับคำ​สรรเสริญเชิงจิกกัดเหล่า​นั้น​ด้วย​ความ​ เต็มใจ

“กู​ไม่​เข้า​ใจ”

ท่ามกลางคำ​เยินยอเหล่า​นั้น ประ​โยคที่ดึง​ความ​สนใจ​จาก​ยูชอน​ได้​มากที่สุดคง​ไม่​พ้นคำ​เปรยของ เพื่อนรักเพียงหนึ่งเดียวตั้งแต่​เล็ก​จนโตนามชอง​ ​ยุนโฮ​ ที่ดังขึ้น​อยู่​ข้างกาย​ คนที่​โปรยยิ้มรับคำ​ชมเมื่อครู่หันขวับกลับมา​ยัง​เกลอซี้ทันที

“ มึงข้องใจเรื่องอะ​ไร​ ​กูสอน​ให้​เอามะ​?” ถาม​ด้วย​สงสัยจริงจังมากกว่าประชด​ ยูชอนเสนอตัว​เป็น​ติวเตอร์พิ​เศษ​ด้วย​ใบหน้ากระ​เหี้ยนกระหือรือ

“ ไม่​ใช่​ ​กูสงสัยว่าทำ​ไมมึง​ต้อง​พลาดไปสองคะ​แนนทุกที​เลยวะ​ ตั้งแต่​เรียน​ด้วย​กัน​มา​ มึง​จะ​ต้อง​น้อยกว่าคะ​แนนเต็มไปสองแต้มแบบนี้ทุกที​ ดูนี่​...​ทุก​ฉบับ​อีกสองคะ​แนน​จะ​เต็ม​ทั้ง​นั้น​ ถามจริง​...​มึงทำ​ข้อสอบเอา​เคล็ดเหรอ​” ยุนโฮมองกระดาษคำ​ตอบของเพื่อน​ใน​มือตัวเองก่อนหันมาถามไอ้คนที่ยื่นหน้า เข้า​หา​ด้วย​สีหน้ากวนบาทาสุดชีวิต

“​คิด​ได้​เนอะ​ บ้า​แล้ว​นะมึงเนี่ย​ ​กูก็อยาก​ให้​มันเต็ม​ แต่มัน​ไม่​ได้​เองนี่หว่า​” เจ้าของผลคะ​แนนดึงกระดาษกลับมาก่อนสอดมัน​เข้า​ใน​แฟ้มงาน​ เขา​ก็​ไม่​เข้า​ใจตัวเองเหมือน​กัน​ว่าทำ​ไม​จึง​ไม่​เคยทำ​ข้อสอบ​ได้​ เต็มเลยสักครั้ง​ ​มันมัก​จะ​เว้น​ไว้​อีกสองคะ​แนนเช่นนี้ทุกที





เพราะ​อะ​ไร​กัน​นะ​...

ผมชื่อปาร์ค​ ​ยูชอน​ ทายาทคนโตเจ้าของกิจการโรงแรมหรูหลายแห่ง​ใน​เกาหลี​ใต้​ ใครๆ​ก็มองว่าพวกคนรวยมีชีวิตสุขสบาย​ ​สำ​หรับตัวผม​...มันสุขสบายจนน่า​เบื่อเลยล่ะ

เพราะ เป็น​ลูกชายคนโต​ แน่นอนว่า​ความ​คาดหวังต่างๆ​ก็รวม​กัน​พุ่งตรงมา​ยัง​ผม​ แม้ภายนอกผม​จะ​แสดงออก​ด้วย​ท่าทางสบายๆ​ แต่​ความ​จริง​แล้ว​มันก็กดดัน​ไม่​หยอก

พ่อแม่​ต้อง​การ​ให้​ผม​ เป็น​นักธุรกิจมือฉมัง​ จึง​จัดเตรียมบุคลากร​ผู้​มี​ความ​รู้​เพียบพร้อมมาถ่ายทอดวิชาการต่างๆ​ ให้​กับ​ผม​ ​ผม​ต้อง​เรียนพิ​เศษตั้งแต่​ยัง​เล็ก​ แค่ผมพูดพยางค์​แรก​ใน​ชีวิตออกมา​ พ่อแม่ก็​แทบ​จะ​ลากครู​เก่งๆ​มาสอนภาษาต่างชาติ​ให้​ผม​แล้ว​ แต่ขณะ​เดียว​กัน​ผมก็อยาก​ใช้​ชีวิตไปตามวัย​ ​อยากวิ่งตามประสา​เด็ก​ อยากพบปะ​เพื่อนๆ​ ความ​คาดหวังของพ่อแม่​และ​ความ​ต้อง​การของตัวเองบีบบังคับ​ให้​ผม​ต้อง​ พยายาม​เป็น​คนสมบูรณ์​แบบ

ทั้ง​ที่​ได้​เรียนเต็มที่​และ​ได้​เล่น กีฬา​กับ​เพื่อนตามประสา​เด็ก​ผู้​ชายมาก​เท่า​ที่ตัวเอง​ต้อง​การ​ แต่ชีวิตของผมมันก็​ยัง​น่า​เบื่อ​อยู่​ดี​...

ตื่น​เช้า​ ไปโรงเรียน​ ​เล่น​กับ​เพื่อน​ ​กลับบ้าน​ ​ทำ​การบ้าน​ เรียนพิ​เศษ​กับ​อาจารย์ที่มารอสอน​ ​ทบทวนบทเรียน​ ​นอนพักผ่อน​ ชีวิตที่ดำ​เนินไปตามตารางเวลา​เดิมๆ​แบบนี้มัน​ไม่​เห็น​จะ​สนุกตรงไหน​ คุณคิดอย่าง​นั้น​ไหม​?





เฮ้อ​...​ผมก็​แค่อยาก​เป็น​คนธรรมดาคนหนึ่ง





แต่ พ่อแม่ของผมท่าน​ไม่​ได้​ต้อง​การ​ให้​เป็น​อย่าง​นั้น​น่ะสิ​ เพราะ​ยิ่งผมสมบูรณ์​แบบ​เท่า​ไร​ มันก็​เหมือนท่าน​จะ​มี​เรื่อง​ให้​เป็น​ความ​ภาคภูมิ​ใจ​ได้​อีกอย่าง หนึ่ง​ ​แถมระยะหลังมานี้​ยัง​เปรย​ให้​ผมคิดเรื่องคู่ครอง​ แน่นอนว่าฝ่าย​นั้น​ก็​ต้อง​เพียบพร้อม​ไม่​แพ้​กัน

ผมก็​ไม่​มี ประสบการณ์​เรื่อง​ความ​รักนักหรอก​ จริง​อยู่​ที่ผม​เป็น​เสือ​ผู้​หญิงตัวยง​ ​แต่​ไอ้​ความ​รู้สึกรักเนี่ย​ มัน​ไม่​เคยเกิดขึ้นสักที​ หรือ​เพราะ​ผม​จะ​ตั้งมาตรฐานแม่ของลูกสูงเกินไป​ อืม​...​มันก็คง​จะ​เป็น​อย่าง​นั้น​สินะ

ผมคิดเอาว่าการตั้ง ครอบครัว​ ​มันก็​เหมือน​กับ​การลงทุนอย่างหนึ่ง​ ก่อนที่​จะ​เอา​ทั้ง​ชีวิตที่​เหลือไปร่วมหัวจมท้าย​กับ​ใคร​ ผมก็​ต้อง​มั่นใจก่อนว่าคนคน​นั้น​คือคนที่​ใช่

มันก็​เหมือน​กับ​ ธุรกิจ​ ​ที่​ต้อง​แบ่งกลุ่ม​ผู้​บริ​โภค​ หากลุ่มลูกค้าที่​เหมาะ​กับ​ผลิตภัณฑ์ของเรา​แล้ว​เจาะตลาดคนกลุ่ม​นั้น​ ให้​ได้





อา​...​ถ้า​อย่าง​นั้น​ผมก็​เอาหลักการตลาดมาประยุกต์​ใช้​ได้​นี่นา





Demographic segmentation แน่นอนว่าอย่างแรกคือ​ต้อง​เป็น​ผู้​หญิง​ อายุห่าง​จาก​ผม​ไม่​เกินสองปี​ ​จะ​แก่กว่า​หรือ​อ่อนกว่าก็​ได้​ ผม​ไม่​สนใจ​เท่า​ไร​ ​เรื่องการศึกษาก็​ต้อง​ไม่​น้อยหน้าผม​ สมัยนี้อย่างน้อยก็​ต้อง​ตั้งเป้า​ไว้​ที่ปริญญา​โท​ ไม่​จำ​เป็น​ว่า​ต้อง​เรียนสาขา​เดียว​กับ​ผม​ ขอแค่​เป็น​วิชาที่​เชิดหน้าชูตา​ใน​สังคม​ได้​ก็น่า​จะ​ทำ​ให้​ครอบครัว เดิมของผมพอใจ​ได้​แล้ว

Geographic segmentation ​อันที่จริงผม​ไม่​ได้​รังเกียจชาวต่างชาติหรอกนะ​ ​แต่พ่อแม่ของผมคง​ไม่​ปลื้ม​ ​ก็​เลยคิดว่าน่า​จะ​ดีกว่า​ถ้า​เป็น​คนเกาหลี

Psychographic segmentation ผมอยาก​ได้​คนที่มีทัศนคติ​ ​ค่านิยม​ ​ความ​คิดเห็น​ นิสัยใจคอ​และ​รูปแบบการ​ใช้​ชีวิตคล้าย​กัน​ ผม​ไม่​อยาก​ให้​เรา​ต้อง​เสียเวลาปรับตัว​ มันคง​จะ​ง่ายกว่าหากเรามีพื้นฐาน​ความ​คิดคล้ายคลึง​กัน​อยู่​แล้ว

Product-related segmentation ​ทฤษฎีนี้​ไม่​ค่อยเกี่ยว​ ​เพราะ​ฉะ​นั้น​ก็​ไม่​ต้อง​ไปสนใจ
พอ เอา​ทั้ง​หมดมารวม​กัน​ ​เสริมแต่ง​ด้วย​ความ​อยากของตัวเองอีกนิดหน่อย​ ผมก็​จะ​ได้​ข้อจำ​กัดของภรรยา​ใน​อนาคตออกมา​ทั้ง​หมดสี่ข้อหลัก​ด้วย​กัน ซึ่ง​มันก็มี​อยู่​ว่า​...





หนึ่ง ภรรยาของผม​ต้อง​เป็น​ชาวเกาหลีที่มีชาติตระกูลดี​ ถูกเลี้ยงดูมาอย่างกุลสตรี​ ​และ​มี​ความ​เพียบพร้อม​ใน​ทุกด้าน​ โดย​เฉพาะการศึกษา​ ​ถ้า​เรียนเก่ง​จะ​ดีมาก​ เผื่อ​จะ​ช่วย​เพิ่ม​ความ​เป็น​ไป​ได้​ที่ลูกของเรา​จะ​เกิดมาฉลาด​ได้

สอง ต้อง​เป็น​คนนิสัยเหมือน​กัน​ ​หรือ​ไม่​ก็ว่านอนสอนง่าย​ ผม​ไม่​ชอบ​ให้​ใครมา​เถียง​ ​ยิ่งพวกปากจัด​ อย่าหวัง​จะ​ได้​มา​เกี่ยวข้อง​กัน​เลย

สาม เธอ​ต้อง​อายุ​ไม่​ห่าง​จาก​ผมมากนัก​และ​ไว้​ผมยาว​ ผมว่านั่นทำ​จะ​ให้​เธอดู​เป็น​ผู้​หญิงเต็มตัว​ อืม​...​ถ้า​รู้จักเอาอกเอา​ใจ​ด้วย​ก็​จะ​ดี

และข้อสุดท้ายสำ​คัญมาก เธอคน​นั้น​จะ​ต้อง​ทำ​ให้​ผมหน้า​แดง​ด้วย​ความ​ประหม่า​ ควบคุมตัวเอง​ได้​ไม่​ดีอย่างที่​เคย​ ​ตื่นเต้นทุกครั้งที่​จะ​ได้​เจอ​ และ​ทำ​ให้​ผมใจเต้น​เป็น​จังหวะ​แปลกๆ​ได้​ ไม่​ใช่​อะ​ไรหรอก​...​ผม​ได้​ยินเพื่อน​ผู้​หญิงพูด​กัน​ว่า​ถ้า​มีอาการ เหล่านี้​แสดงว่ากำ​ลังมี​ความ​รัก





ถ้า​จะ​ให้​พูดง่ายๆ​ก็คือ​ ​เธอคน​นั้น​ต้อง​สอน​ให้​ผมรู้จัก​ความ​รัก​ให้​ได้​!





แต่ ละวันมีหญิงสาวมากหน้าหลายตา​เดินเรียงแถว​เข้า​มา​ให้​ผมเลือกสรร​ ผมก็​ใช้​กฎเหล็ก​ทั้ง​สี่กรองคนเหล่า​นั้น​ แต่กลาย​เป็น​ว่า​ไม่​เห็นมี​ใคร​จะ​มีคุณสมบัติครบ​ทั้ง​สามอย่างสักที​ ไม่​ว่า​จะ​เป็น​สเตฟานี่ที่ชาติตระกูล​ใช้​ได้​แต่ดันแสดงออกเกินพอดีว่า อยากจับผมจนตัวสั่น​ หรือ​เจสสิก้าที่หน้าตาน่ารัก​เข้า​ที​แต่ชอบตามติดแจเหมือนเหาฉลาม​ กระทั่งโบอาที่มีคุณสมบัติพร้อมทุกอย่าง​ เว้นเสียแต่​เธอ​ไม่​สามารถ​ทำ​ให้​ผมเสียการควบคุมตัวเอง​ได้​ นี่​ยัง​ไม่​นับบรรดาพวกที่ถูกมองข้ามอีกหลายสิบ

แต่ผมก็​ไม่​นึกท้อใจหรอกนะ​ ​ทั้ง​เกาหลี​ต้อง​มีสักคนหนึ่งสิที่​เหมาะ​จะ​เป็น​ภรรยา​ให้​ลูกๆ​ที่น่ารักของผม​ ต้อง​มี​...

นั่งเหม่อตอกย้ำ​กฎ สี่ข้อ​กับ​ตัวเอง​ได้​ไม่​นาน​เท่า​ไร​ ยุนโฮก็สะกิดผม​ให้​ออกไปเปลี่ยนเสื้อ​ เตรียมตัวเรียนพลานามัย​ใน​ช่วงบ่าย​ซึ่ง​ต้อง​เรียนฟุตบอล​ จึง​เป็น​การดีที่บรรดาสมาชิกชมรมฟุตบอล​จะ​ได้​ซ้อมไป​ใน​ตัว​ แต่​ไม่​รู้​ใครจัดตารางสอน​ให้​ มัน​ถึง​กลาย​เป็น​ว่าพวกเรา​ต้อง​เตะบอลกลางแดดเปรี้ยงแบบนี้

“​มองอะ​ไรวะยุน​ ​เหลียวทุกเสี้ยวนาที​เลยนะมึง​” ผมเห็นว่าระหว่าง​อยู่​ใน​สนาม​ ยุนโฮมัก​จะ​หยุดวิ่ง​แล้ว​มองไปทางโรงเรียนข้างๆ​อยู่​บ่อยๆ​ ผมที่ดำ​รงตำ​แหน่งประธานชมรมเลยหันไปถาม

“​ว่าที่​แฟนกู​” ​น้ำ​เสียงที่ตอบกลับมาฟังดู​เพ้อ​และ​เลื่อนลอย​ ​ไอ้หมีพูด​โดย​ที่สายตาจับจ้องไป​ยัง​สระว่ายน้ำ​ของอีกโรงเรียน

“​หา​! ​คนไหนวะ​ ​ระบุด่วน​” ​ผมรีบวิ่ง​เข้า​ไป​ใกล้​ เขา​เกาะ​ไหล่ยุนโฮพลางชะ​เง้อมอง​ด้วย​ความ​สนใจ​ อยากรู้จริงๆ​ว่าคนไหนทำ​ให้​มันเพ้อ​ได้​แบบนี้

“​นั่นไง​ ​ที่นั่งข้างสระอ่ะ​” ​คนที่​แอบดู​อยู่​ก่อนชี้มือไปทางร่างบอบบางของเด็กหนุ่มสองคนที่ตนมอง​อยู่

“​สวยดี​ ​เฮ้ย​! ​น่ารักชิบ​” ​ผมมองตามนิ้วมันก่อนหลุดครางคำ​ชมออกมา

ตรง ข้างสระว่ายน้ำ​ปรากฏสองร่างบอบบางนั่งพิงรั้ว​ ทั้ง​สองคน​ใส่​ชุดคลุม​อยู่​ ทำ​ให้​ผมมอง​ไม่​เห็นทรวดทรงองค์​เอวชัดเจนนัก​ ใน​บรรดาสองคนที่นั่ง​อยู่​ ผมรู้​เลยว่าคนที่ยุนโฮหมายตา​ไว้​จะ​ต้อง​เป็น​คนทางซ้ายที่​ใบหน้าสวย หวานราวสาวงาม​ ​ผม​ถึง​ได้​บอกมันไปว่าสวยดี

ส่วน​ที่ผมบอกว่าน่า รักนี่หมาย​ถึง​คนที่นั่งด้านขวา​ เธอมี​เรือนผมดำ​ขลับยาวเคลียไหล่ที่ส่องประกายสี​แดงโดดเด่นยาม​ต้อง​แสง แดด​ ​แม้มัน​จะ​สั้นกว่าที่ผมอยาก​ให้​เป็น​ แต่ก็​ยัง​อยู่​ใน​เกณฑ์รับ​ได้​ แต่สิ่งที่ดึงดูด​ความ​สนใจ​และ​ตรึงสายตาของผม​ไม่​ให้​หันไปมองที่​ไหน​ ...​ก็คง​จะ​เป็น​รอยยิ้มร่า​เริงเปิดเผยที่มองเห็น​ได้​แต่​ไกล





ใน​นาที​นั้น​ ​ผมรู้สึกว่า​...​นี่​แหละ​ ​คนที่รอคอย​ ​ผม​จะ​ต้อง​เอา​เธอมา​เป็น​ภรรยา​ให้​ได้​!





“​หยุดเลยมึง​ ​ห้ามมอง​” ยุนโฮดันไหล่ผมออกห่างก่อนเอื้อมมือตะปบปิดตาของผมอย่างรวด​เร็ว​ ทำ​อย่าง​กับ​ว่า​ถ้า​มองนานกว่านี้​ นางฟ้าของมัน​จะ​สึกหรอเอา​ได้​ทั้ง​ที่​เป้าสายตาของผม​เป็น​อีกคนหนึ่ง ที่นั่งข้างๆ​กัน​ต่างหาก

“​อะ​ไร​? ​อย่าบอกนะว่ามึงควบสอง​” ​ผมเบี่ยงหน้าหลบมือชื้นเหงื่อของยุนโฮ​แล้ว​มองหน้ามันราว​กับ​จะ​หา​เรื่อง

“​หืม​?” ​ไอ้คนหล่อหน้าหมีขมวดคิ้ว​ ​ทำ​หน้า​เหมือน​ไม่​เข้า​ใจคำ​ถามของผม

“​โน่น​! ​กูมองคนหน้ากลมโน่น​ ​อย่าบอกนะว่ามึงหวงเพื่อนของว่าที่​แฟน​ด้วย​” ​ผมพยักพเยิดหน้า​ไปทางว่าที่คู่ชีวิต

“​ไม่​ได้​มองแจจุงกูก็​แล้ว​ไป​” ​เจ้าหมีถอนหายใจ​ ทำ​ท่า​โล่งอกเสียเต็มประดา​ ที่จริงแต่​ไหนแต่​ไรผมก็​ไม่​เคยคิด​จะ​จีบสาวแข่ง​กับ​มัน​อยู่​แล้ว

“​ไอ้ยุน​! ​ก็รู้​อยู่​ว่ากู​กับ​มึงถูกใจคนละ​ไทป์​ ยัง​จะ​มาทำ​หวง​ไม่​เข้า​เรื่อง​” ไม่​พูดเปล่า​แต่​ยัง​มือไวตบไหล่​เสียงดัง​ ​จนยุนโฮหันกลับ​ เงื้อมือเตรียมตอบโต้​เต็มที่​ ​ทว่า​...

“​มึงสองคน​จะ​คุย​กัน​อีกนานไหมวะ​ ​กู​จะ​ได้​ให้​คน​อื่น​มาลงแทน​” เสียง​ผู้​รักษาประตูตะ​โกนถามเมื่อพบว่าหัวหอกของทีม​ทั้ง​สองอย่างผม​กับ ยุนโฮมัวแต่ยืนจ้อจนฝ่ายตรงข้ามเลี้ยงลูก​เข้า​มา​ใกล้​ ทำ​ให้​พวกผม​ได้​สติ​ ​กลับมาสนใจเกมต่อ

ช่วงเลิกเรียน​เป็น​ เวลาที่ผมรอคอย​ แม้มันออก​จะ​แปลกตา​และ​น่า​แปลกใจ​อยู่​สักหน่อยที่คนดัง​ทั้ง​สองของ โรงเรียนมายืนทำ​ท่าลังเลใจ​อยู่​หน้าประตู​โรงเรียนแบบนี้

“​รออะ​ไร​อยู่​มึง​ ​ที่รักมึง​จะ​กลับบ้าน​แล้ว​ไง​ ​รีบไปดิวะ​” เมื่อกี้ผมเห็นว่าคนชื่อแจจุงที่​ไอ้ยุนโฮชอบเพิ่งเดินออกไป​จาก​โรงเรียน ของ​เขา​ ​แต่​เพื่อนรักของผมนี่สิ​ ดันยืนนิ่ง​เป็น​หิน​อยู่​หน้ารั้วโรงเรียนตัวเองเสีย​ได้

“​เฮ้ย​! ​แต่กูทำ​หน้า​ไม่​ถูกนี่หว่า​ถ้า​เขา​หันมา​เจออ่ะ​ แจจุง​จะ​เข้า​ใจว่ากูสะกดรอยตาม​เขา​เปล่าวะ​” เป็น​เพื่อน​กัน​มานานขนาดขาดแค่​ไม่​กี่ปี​จะ​ครบ​ทั้ง​ชีวิต​ ผมสาบาน​ได้​ว่า​เพิ่งเคยเห็นยุนโฮลุกลี้ลุกลนขนาดนี้​ ท่าทางคนนี้​จะ​จริงจังมาก

“​โหย​...​หน้ามึงโคตรพระ​เอกอ่ะ​ เขา​ไม่​มอง​เป็น​ผู้​ร้ายหรอก​ ​ตามๆ​ไปเหอะ​ พอ​เขา​หันมาก็บอกว่ามึงกำ​ลัง​จะ​กลับบ้านดิ​ ปกติก็กลับเวลานี้​อยู่​แล้ว​นี่หว่า​” ​ผมตอบส่งๆ​ไป​ เพราะ​ก็อยากกลับบ้าน​จะ​แย่​ทั้ง​ที่ปกติ​ต้อง​ถ่วงเวลา​อยู่​โรงเรียนจน เย็นย่ำ​ นั่นก็​เพราะ​ผมเพิ่งสังเกตเห็นว่าคนที่​เดินออกมาก่อนแจจุง​เป็น​คนหน้า กลมแสนน่ารักของผมนั่นเอง​ ​ถ้า​ไอ้หมีมันโอ้​เอ้​แบบนี้​ ผมกลัวว่า​เธอ​จะ​เดินนำ​หน้า​ไป​ไกล​เสียก่อน

“​เออว่ะ​ ​คิดมากไป​ได้​เนาะกู​ ​งั้นไปนะ​เว้ย​!” ​เจ้า​เพื่อนรักคลี่ยิ้มออกมา​ด้วย​ความ​มั่นใจ​แล้ว​ตบไหล่ผม​เป็น​เชิงขอบคุณ

“​เออ​ ​โชคดี​! ​อย่า​ไปเผลอลูบๆ​คลำ​ๆ​เขา​ล่ะ​” อด​ไม่​ได้​ที่​จะ​เอ่ยแซวพร้อมยิ้มเก๋ส่งท้าย​ เมื่อเห็นว่ายุนโฮเดินตามแจจุงออกไป​แล้ว​ คราวนี้ผมก็ขอสะกดรอยตามคนน่ารักของผมบ้างล่ะ










บอก ว่าสะกดรอยตาม​ ​มันคงดู​เลวร้ายไปหน่อย​ แต่​ถ้า​บอกว่าผมมาตามเก็บข้อมูลของอีกฝ่าย​ ดู​จะ​เข้า​ท่ากว่า​กัน​ใช่​ไหม​ ​แหม​ ​พวกคุณอย่ามองผมแบบ​นั้น​สิ​ ผมก็​แค่อยาก​จะ​แน่​ใจว่า​เธอคนนี้มีคุณสมบัติครบตามที่ผม​ต้อง​การ

ตอน นี้ผมกำ​ลังเดินตามเธอ​เข้า​ไป​ใน​ตรอก​เล็ก​ ที่​เพราะ​ความ​แคบของมันนี่​แหละที่ทำ​ให้​รถยนต์ของที่บ้าน​ไม่​สามารถ​ ขับตาม​เข้า​มา​ได้​ ผมเลย​ต้อง​ลงมาย่ำ​ดินแฉะๆ​ด้วย​น้ำ​อะ​ไรก็​ไม่​รู้​ ซ้ำ​ยัง​มีกลิ่นเหม็นสาบคละคลุ้งไป​ทั่ว

คนน่ารักของผมดูท่า​จะ​ คุ้นเคย​กับ​ทางเดินแคบๆ​แบบนี้​เป็น​อย่างดี​ เธอเดินเลี้ยวไปมาหลบถังขยะที่วางกีดขวางระหว่างทาง​ได้​อย่างคล่องแคล่ว ยิ่งกว่าผมที่​เป็น​นักกีฬา​เสียอีก​ ผมหยิบเอาผ้า​เช็ดหน้า​จาก​กระ​เป๋า​เสื้อขึ้นมาปิดจมูก​ ยิ่งเดินลึก​เข้า​มา​ ​กลิ่นเหม็นสาบก็ยิ่งรุนแรง​ แต่​เธอก็​ไม่​มีทีท่าว่า​จะ​หยุดเดิน​ ​ผมเกือบ​จะ​ถอดใจเลิกตามไป​แล้ว​ และ​ใน​จังหวะที่ผมก้มหน้าลง​ ​ร่างของผมก็ถูกผลักชิดกำ​แพงชื้น





“ตามฉันมาทำ​ไม​!”





แรง ไม่​น้อยเลยที่พุ่งมา​ยัง​ผม​ ​เป็น​เธอนั่นเองที่ดันตัวผม​เข้า​มา​ พอ​ได้​มองหน้าระยะประชิดแบบนี้​ ยิ่งทำ​เอาผมอยากรู้จักเธอมากขึ้นไปอีก​ ​เป็น​ใครมา​จาก​ไหน​กัน​ ทำ​ไม​ถึง​กล้ามาทำ​ให้​ใจของผมเต้นรัวบ้าคลั่งแทบ​จะ​กระ​เด็นมาดิ้นเร่า นอกอกแบบนี้

เสียงของเธอ​ไม่​หวานมาก​ มันติดสูง​และ​แหบ​อยู่​หน่อยๆ​ ฟัง​แล้ว​ไม่​เหมือนเสียง​ผู้​หญิง​เท่า​ไร​ แต่มันก็​เพลินหูดี​เหมือน​กัน

“​ก็​...” ผม​ไม่​รู้​จะ​แก้ตัวอย่างไร​ มันพูด​ไม่​ออกขึ้นมา​เสียเฉยๆ​เมื่อถูกเรียวตาคู่​นั้น​จ้องมองมา​ อา​...​ได้​โปรดอย่ามองผมอย่าง​นั้น​เลยครับ​ คุณ​จะ​รู้ตัวไหมว่ากำ​ลังทำ​ให้​ปาร์ค​ ยูชอนคนนี้​แทบ​จะ​ควบคุมตัวเอง​ไม่​ไหว​แล้ว​ ถ้า​เรา​อยู่​ใกล้​กัน​มากกว่านี้นานอีกนิด​ ผมอาจ​จะ​หายใจ​ไม่​ออกไปเลยก็​ได้





หายใจ​ไม่​ออก​...​เพราะ​อยากจูบปิดปากคุณจนหมดลมหายใจตาย​กัน​ไปข้าง​!





“ ตอบสิ​! ​ตามฉันมาทำ​ไม​ ​นาย​เป็น​พวกโรคจิต​ใช่​ไหม​!” เธอ​ไม่​พูดเปล่า​แต่​ยัง​กำ​คอเสื้อผมเสียจนยับยู่​ โอ้คนสวย​...​เดี๋ยวปั๊ดเรียกค่า​เสียหาย​เป็น​ให้​มารีดเสื้อ​ให้​ตลอด ชีวิตเสียหรอก

“​เปล่า​...”

“​แล้ว​นายตามฉันมาทำ​ไม​” ยัง​ไม่​ทันที่ผม​จะ​อธิบาย​ ​เธอก็ถามสวนมา​เสีย​แล้ว​ คิด​แล้ว​อยาก​จะ​จับคนน่ารักนี่มาอบรมมารยาท​กับ​คุณแม่นมที่บ้านเสียปี สองปี​ ​ไม่​สิ​...​ตลอดไปเลยดีกว่า

“​ผมรู้สึกสนใจคุณ​ ​ก็​เลย​...”





พลั่ก​!





พูด ยัง​ไม่​ทัน​จะ​จบ​ ​ผมก็​โดนหมัดของเธอเสย​เข้า​เต็มคาง​ ทำ​ไมว่าที่ภรรยา​ถึง​ได้​หมัดหนักชะมัด​ เล่นทำ​ร้ายร่างกาย​กัน​ก่อนแต่งอย่างนี้​ อย่าหวังเลยว่าหลัง​เข้า​หอ​จะ​ลุกไหว​!

“​ไอ้​โรคจิต​!” ​เธอทิ้งท้าย​ไว้​อย่าง​นั้น​แล้ว​วิ่งหนีผมไปอีกทาง

นี่ ตกลงว่าผมโดนเธอหลอก​เข้า​มา​ใน​ตรอกเหม็นเน่านี่สินะ​ ชื่อก็​ยัง​ไม่​ได้​ถามแถม​ความ​สัมพันธ์​ยัง​มาติดลบอีก​ รู้​ถึง​ไหนอาย​ถึง​นั่น​ เสือ​ผู้​หญิงเลื่องชื่ออย่างปาร์ค​ ​ยูชอนโดนลูบคม​เข้า​เสีย​แล้ว

“เป็น​อะ​ไรไปครับคุณชายปาร์ค​ ​ทำ​หน้า​เหมือนจีบสาว​ไม่​ติด”

เพื่อน รักของผมเอ่ยแซว​ด้วย​น้ำ​เสียงชวนประทับฝ่า​เท้า​ใส่​หลัง​เป็น​ที่สุด​ ดูมัน​จะ​ดี​ใจมากที่​เห็นผมมีรอยช้ำ​ม่วงช้ำ​เขียวตรงปลายคาง

“​แม่ง​ ​ไม่​ต้อง​มา​เยาะ​เย้ย​ ​เอา​เรื่องมึง​ให้​รอดก่อนเถอะ​” ​ผมหันไปมองมันตาขวาง​ ​เหอะ​! ​ทำ​มา​เป็น​ล้อ

“​หึหึ​ ​บังเอิญว่า​เรื่องกูมันรอด​แล้ว​ว่ะ​” ​ไอ้หล่อหน้าหมียิ้มกริ่ม​ด้วย​ความ​ภูมิ​ใจ​ ​มันยืดอกขึ้น​ใน​ท่ากะข่มผมเต็มที

“ หา​!” ​ถ้า​จำ​ไม่​ผิด​ ยุนโฮเพิ่งบอกผมว่ามันตกหลุมรักแจจุงเมื่อวาน​เป็น​วันแรก​ แล้ว​ผ่านไป​ยัง​ไม่​ครบยี่สิบสี่ชั่วโมง​ มันบอกผมว่า​เรื่องของมันสำ​เร็จ​แล้ว

“​อาฮะ​ มึง​ไม่​ได้​ฟังผิด​ ​กู​กับ​แจจุงคบ​กัน​แล้ว​เว้ย​ ต้อง​ขอบใจมึง​ด้วย​นะ​เนี่ย​” ​เฮ้ย​! ​อะ​ไร​จะ​รวด​เร็ว​ปาน​นั้น​ คู่ของยุนโฮทำ​ให้​ผมเชื่อ​แล้ว​ว่าคนหนุ่มคนสาวสปาร์ค​กัน​ได้​ง่ายๆ





แต่​จะ​ให้​ไอ้หมีมันเกินหน้า​เกินตา​แบบนี้น่ะ​เหรอ​ ​ผมยอม​ไม่​ได้​!

“ขอโทษนะที่พา​เพื่อนมา​ด้วย​ ​พอดีหมอนี่อยากเห็นหน้า​แจจุงน่ะ​ ​เอ่อ​...​นี่​เพื่อนรักผมเอง​ ​ชื่อยูชอน​...”





หึหึ เรื่องอะ​ไรผม​จะ​ยอม​ให้​ยุนโฮลัคกี้อินเลิฟนำ​หน้า​ ผมเลยขอร้องแกมข่มขู่​ให้​มันลากผมมา​เอี่ยว​ใน​เดทแรกของมัน​ด้วย​ โดย​ยกเหตุผลขึ้นมาอ้างว่ามัน​เป็น​คนลากผมตกหลุมรักไป​กับ​มัน​ แต่พอมันปีนขึ้น​ได้​ก็คิด​จะ​ทิ้ง​ให้​ผม​อยู่​ใน​หลุมคนเดียว​ได้​ลงคอ งั้นเหรอ​ ​และ​เพราะ​สำ​นวนเสี่ยวของผมนั่นแหละ​ ที่ทำ​ให้​หมีมันแทบ​จะ​เกี่ยวคอผมออกมา​จาก​โรงเรียนก่อนที่ผม​จะ​พ่นอะ​ ไรชวนเลี่ยน​ให้​มัน​ได้​อ้วกออกมาจริงๆ

“​ไม่​เป็น​ไรหรอก​ เพราะ​ผมก็พา​เพื่อนมา​ด้วย​เหมือน​กัน​ ​อีกสักพัก​เขา​คง​จะ​มา​ถึง​” คนรักของยุนโฮสวยมาก​ ​การพูดการ​จาก็​อ่อนโยนนุ่มนวลสมหน้าตา​ ผิด​กับ​คนน่ารักที่ผมติดใจเมื่อวาน​ ราย​นั้น​พูดจาห้วนห้าวมะนาว​ไม่​มีน้ำ​ ซ้ำ​ยัง​เอา​เปลือกกระ​แทกปาก​ให้​แสบเล่นอีกต่างหาก

แต่​เอ๊ะ​!...​เมื่อกี้​แจจุงแทนตัวเองว่า​ยัง​ไงนะ​ ผม...​งั้นเหรอ​?

“​ทางนี้​ ​จุนซู​!” ​อยู่ๆ​แขนของแจจุงก็ยกแขนขึ้นโบกไปมา​ ​เมื่อมองตามทางที่ดวงตากลมนั่นมอง​ ​ผมก็พบ​กับ​คนน่ารักของผม

วัน นี้​เธอตรึงสายตาผมมากกว่า​เมื่อวานเสียอีก​ ที่​เป็น​อย่าง​นั้น​ก็​เพราะ​ผมสีดำ​ที่มันยาวเคลียไหล่​เมื่อวาน​ใน​ตอน นี้กลับสั้นกุดติดศีรษะ​ ​เหลือ​ไว้​ด้านหน้าที่ถูกเซ็ตทรง​ให้​ชี้ขึ้น​ ซ้ำ​เส้นผมพวก​นั้น​มัน​ยัง​ถูกย้อม​ให้​เปลี่ยน​เป็น​สีน้ำ​ตาลแดง​ คิดว่า​เธอคงกลับบ้านไปเปลี่ยนเสื้อผ้าหลังโรงเรียนเลิก​ เพราะ​ตอนนี้​เธอ​อยู่​ใน​ชุดเสื้อกล้ามสี​เทามันเลื่อมพอดีตัวที่คว้านคอ ลึกจน​ถึง​เนินอกราบเรียบ​ ใช่​ครับ​...​ราบเรียบ​ ​ไม่​สามารถ​วัด​ได้​เลยว่าคัพอะ​ไร ​ที่บอกว่าตรึงสายตา​เนี่ย​ ​ความ​หมายก็คือช็อคนั่นเอง​!

แต่ มาคิดดูอีกทีอาจ​จะ​ไม่​ใช่​คนเดียว​กัน​ก็​ได้​ อาจ​จะ​เป็น​พี่น้องฝา​แฝดก็​ได้​นี่นา​ ​จริงไหม​? หรือ​ไม่​อาจ​จะ​เป็น​คนรู้จักที่บังเอิญหน้าตาคล้าย​กัน​ก็​ได้​ กรณี​แบบ​นั้น​มันก็มี​ให้​เห็น​อยู่

“​นี่จุนซู​ ​เพื่อนสนิทของผมเองครับ​” ​แจจุงแนะนำ​ตัวคนมา​ใหม่​พร้อมยิ้มหวาน

“ เอ่อ​...​ไม่​ทราบว่าจุนซูมีพี่น้องฝา​แฝด​หรือ​เปล่าครับ​” ​ผมถามออกไป​ พยายามบนบานต่อสิ่งศักดิ์สิทธิ์​ใน​ใจว่าอย่า​ให้​เป็น​คนเดียว​กับ​คนน่า รักเมื่อวานของผมเลย​ ​ราย​นั้น​ต้อง​เป็น​ผู้​หญิงสิ​ ไม่​ใช่​ผู้​ชายแบบนี้

“​นาย​เป็น​ใคร​” จุนซู​ไม่​สนใจตอบที่ผมถาม​ เขา​มองผมเหมือนประ​เมินค่าตั้งแต่ปลายผมจรดร่าง​ส่วน​ที่​โผล่พ้นโต๊ะ​ นี่​ถ้า​ไม่​เกรงใจเพื่อน​ คาดว่า​เขา​คงมุดโต๊ะตามลงไปมอง​ให้​ถึง​ปลายเท้าของผม​เป็น​แน่

“​คนนี้ชื่อยูชอน​ ​เป็น​เพื่อนยุน​...” ​เสียงหวานๆ​ของแจจุงแนะนำ​ตัวแทนผม​ ​ทว่า​...





“ไอ้​-​โรค​-​จิต”





เปรี้ยง​!





รู้ สึกเหมือนโดนฟ้าผ่าตอนกลางวันแสกๆ​ แฟนยุนโฮแนะนำ​ตัวผม​ยัง​ไม่​ทันเสร็จ​ ​คุณเธอ​...​เอ่อ​ ผมคง​ใช้​สรรพนามนี้​ไม่​ได้​แล้ว​ ​เอา​เป็น​จุนซูก็​แล้ว​กัน​ อ่า​...​จุนซูก็​โพล่งขึ้นมาอย่าง​ไม่​เกรงใจ

เป็น​สามพยางค์ที่มี อานุภาพล้นเหลือ​ ทำ​ให้​ผมมั่นใจ​ได้​ทันทีอย่าง​ไม่​ต้อง​พึ่งสิ่งศักดิ์สิทธิ์ว่าคนตรง หน้านี้​เป็น​คนเดียว​กับ​เมื่อวานอย่างแน่นอน





โอ้พระ​เจ้า​! ​ผม​ต้อง​การแม่ของลูก​ ​ทำ​ไมพระองค์​ถึง​เล่นตลก​ ​ส่ง​ผู้​ชายมา​เขย่า​ใจผมแบบนี้ละคร้าบ​~!?















To Be Continued





Talk : รูปที่​เห็น​เป็น​สไลด์หนึ่ง​ใน​พาวเวอร์พอยท์ของอ​.Wanny ​วิชา​Introduction to Business มัน​เป็น​ผลพวงมา​จาก​การที่ซิน​ต้อง​พูดเกี่ยว​กับ​หัวข้อนี้​ใน​การนำ​ เสนองาน​ พอมันผ่านพ้นไป​ด้วย​ดี​เลยเกิด​ความ​คิดเอามา​แต่งเรื่องนี้นี่​แหละค่ะ​ และ​เรื่องนี้​เป็น​ซีรี่ย์ชุดเดียว​กัน​กับ​ D-Line :: ​รถไฟสายโชคชะตา​​นะ คะ​ ​บอกไปนาน​แล้ว​ว่า​จะ​เขียน​ให้​มันเกี่ยว​กัน​นิดนึง​ แต่กว่า​จะ​ลงมือจริงๆ​ก็ผ่านมาหลายเดือนจนเลยวันเกิดปาร์คมา​แล้ว​ ตอนแรกกะ​เลื่อนไปลงวันเกิดเซียเลยนะนี่​ ​เหอเหอ​ แต่​เพราะ​อยากเขียนคลายเครียดไวๆ​ เลยปั่นออกมา​เป็น​เรื่องสั้นนี้ล่ะค่ะ​ ​ปาร์ครั่ว​ได้​อีก​ ทำ​ไมซินชอบแต่ง​ให้​คุณชายมา​แนวแบบนี้นักนะ​ - -“

ตอนนี้สั้นเนอะ ซินหวังว่าตอนต่อไปคง​ไม่​ยาวเวอร์​ซึ่ง​เป็น​ผลมา​จาก​การแบ่งตอนพลาดของ ซินหรอกนะคะ​ - -" ​แต่ดูท่าทางเรื่องมันก้​ไม่​น่า​จะ​ยาวนา​ ​แหะ​แหะ

ขอบคุณ ทุกคนที่​เข้า​มาอ่าน​และ​ขอบคุณสำ​หรับทุกคอมเมนท์นะคะ​ ถึง​ซิน​จะ​ไม่​ได้​ตอบ​ ​แต่ก็อ่านทุกคอมเมนท์นะคะ​ ^ ^ ​รักน้า​~~~ จ๊วบๆ




ปล​. ​ของแถมค่ะ​ ​ซินวาดเอง​ ตั้งใจ​จะ​วาดแจจุง​ แต่พอดีว่ารูปเดียวที่ซินวาดเหมือนคือรูปล้อเลียนตัวเอง​ ดัง​นั้น​แจจุงของซินเลยออกมา​ไม่​เหมือนอย่างมากมาย​ ​เหอเหอ​ มัน​ไม่​ใช่​แจเลยเหอะซินนิสเตอร์​ ​ฮ่าฮ่า​ ​ยัง​...​ยัง​ไม่​พอ​ ไอ่สมุดที่วาดลงไปก็สมุดเล็คเชอร์​ แกตั้งใจเรียนจริงๆ​เลยนะคะซินนิสเตอร์​ ​นี่กะ​เรียนกี่ปีจบ​?

(ไอ้นี่​ไม่​คิด​จะ​ย่อขนาดรูปเลย​ใช่​ไหม​?)