Title : Happy Birthday to You
Author : Zinister
Category : Yaoi
Casts : Yunho, Jaejoong, Changmin
Talk : เรื่องนี้ซินลืมขนมาลงที่บล็อกอ่า เพราะงั้นก็เลยเอามาอัพทีหลังค่ะ อา...นับจากตอนที่แต่งเรื่องนั้นมาจนถึงตอนนี้ก็สองปีแล้วนะเนี่ย เวลาผ่านไปไวเนอะ ^ ^ แล้วพวกเรื่องสั้นที่เคยรวมเล่มไปแล้ว ซินจะทยอยเอามาลงนะคะ
วันเกิดเป็นวันที่ฉันอยากให้นายอยู่ด้วยกันมากที่สุด
แต่ถ้านายทำไม่ได้...
ฉันก็คงต้องหาตัวแทน!
“อรุณสวัสดิ์ครับคนสวย” เสียงทุ้มคลอเคลียอยู่ข้างหูทำให้คิ้วเรียวบนใบหน้าอ่อนหวานขมวดเล็กน้อย
“ฮื้อ~ อย่ามากวนนะยุนโฮ ฉันยังง่วงอยู่เลย” แจจุงบ่นงัวเงีย มือยื่นออกไปผลักไหล่คนตัวหนา
“แต่วันนี้เรามีถ่ายเลิฟเลตเตอร์นะ” ยุนโฮยังคงพูดคลอเคลียอยู่ข้างหู หนำซ้ำยังเม้มใบหูบางเล่น
“ฉันจะน้อน!” ร้องเสียงสูงพลางปิดหูตัวเองแน่น สองขาดีดดิ้นไปมาเหมือนเด็กถูกขัดใจ
“ตื่นสิ...” ยุนโฮเขย่าไหล่แจจุงเบาๆ แต่ร่างกายบอบบางนั้นก็ยังนิ่งอยู่ เพราะรู้ว่ายุนโฮไม่กล้าใช้กำลังกับเขาอยู่แล้ว
“จะตื่นไม่ตื่น!” พูดเสียงเข้ม แต่ปฏิกิริยาที่ได้ก็ยังเหมือนเดิม
“ไม่ตื่นจูบนะ” ไม่ใช่แค่แจจุงที่รู้ทันความคิดยุนโฮ แต่ยุนโฮก็รู้ทันแจจุงเหมือนกัน มือกร้านแต่อบอุ่นข้างหนึ่งจึงเลื่อนเข้าไปลูบไล้ผิวกายภายใต้เสื้อตัวบาง
แน่นอนว่าได้ผล...คนตัวเล็กดีดตัวลุกขึ้นนั่งอย่างรวดเร็ว!
“ไอ้หมีบ้า! ไอ้ลามก! นี่คิดจะทำอะไรตอนกลางวันแสกๆหา!” พอลุกขึ้นมาได้ก็ระดมหมัดเล็กลงกับแผ่นอกกว้างไม่ยั้ง จนยุนโฮต้องรวบข้อมือบางเอาไว้
“ตื่นซะทีนะ ไปอาบน้ำกันเถอะโบแจ” ว่าเสียงระรื่นก่อนจะอุ้มแจจุงเอาไว้ในอ้อมแขนแล้วก้าวเดินเข้าห้องน้ำไป
ยุนโฮแกล้งทำเป็นละเลยท่าทีขัดขืนของแจจุง...
เมื่อมาถึงห้องน้ำ ยุนโฮก็จัดการล็อกห้องให้เรียบร้อย กันไม่ให้ใครเข้ามาขัดจังหวะ
“แช่น้ำกันนะ จะได้อุ่นๆไง” ยุนโฮว่าก่อนจะถอดเสื้อผ้าให้ทั้งตัวเองและแจจุง
ร่างบางก็ยกแขนยกขาตาปรอยตามแรงของยุนโฮ เพราะยังง่วงอยู่เล็กน้อย พอได้โอกาสตอนยุนโฮอุ้มมา ก็แอบหลับไปอีกงีบเล็กๆ
ร่างสูงวางคนในอ้อมกอดลงในอ่างอาบน้ำที่ก่อนหน้านั้นเขารองน้ำเอาไว้อยู่แล้ว
“ฮื้อ~ ฉันไม่อยากแช่น้ำอ่ะ นายจะรีบไปทำงานไม่ใช่เหรอ” แจจุงบ่น คนตัวเล็กนั่งกอดอกคู้เข่าด้วยความหนาว ถึงแม้ว่าน้ำในอ่างจะอุ่น แต่ส่วนที่พ้นน้ำมันก็ยังหนาวอยู่ดี
“หนาวไม่นานหรอก เดี๋ยวนายก็ร้อนเองแหละ” ว่าพลางยิ้มกรุ้มกริ่ม ก่อนจะแทรกตัวนั่งในอ่างอาบน้ำอีกคน
“มันจะร้อนได้ยังไง...” ถามไม่เข้าใจ
แต่เมื่อผิวเนียนนุ่มถูกลูบไล้ไปมาโดยมือใหญ่ แจจุงก็ดูเหมือนจะเข้าใจอะไรๆได้อย่างรวดเร็ว
“อย่าบอกนะว่าจะ…” แจจุงเหลือบตามองคนข้างหลังอย่างหวาดๆ
“อย่างที่นายคิดนั่นแหละ ขอกำลังใจก่อนไปทำงานหน่อยนะที่รัก” พูดจบก็ซบหน้าเข้าหาซอกคอกรุ่นกลิ่นคุ้นเคย
“ยะ..ยุน อย่าสิ เดี๋ยวฉันไม่มีแรงทำงาน อื้ม…” หันไปต่อว่าแต่เสียงประท้วงก็ถูกกลืนหายเข้าไปในลำคอ เมื่ออีกฝ่ายประกบปากลงมาไม่ทันตั้งตัว แจจุงเกาะขอบอ่างเอาไว้เพราะยุนโฮโถมแรงเข้ามามากเหลือเกิน
“อือ…” ครางหวานในลำคอขณะที่ลิ้นยังคงเกี่ยวพันจนแยกไม่ออกว่าลิ้นใครอยู่ตรงไหน ยุนโฮเม้มริมฝีปากสีสดจนช้ำ ในเวลาเดียวกับที่ลิ้นอุ่นยังคงชอนไชสำรวจในโพรงปากชื้นแสนหวาน
“อะ..ฮ้า…” ใบหน้าหวานหอบแฮ่กเมื่ออีกฝ่ายผละหน้าออกไป
สีแดงจัดที่สูบฉีดพล่านไปทั่วร่างกายภายใต้น้ำอุ่น ยิ่งทำให้คนตรงหน้าทั้งน่าทะนุถนอม และน่าจับกดเป็นที่สุด!
มือกร้านเลื่อนลงไปใต้น้ำ ก่อนจะลูบไล้ไปตามผิวเนียนนุ่ม
“ยุนโฮ.. พอแล้ว เดี๋ยวไปสาย อื้อ~…” ทั้งเตือนทั้งขัดขืน แต่อะไรก็มาหยุดยุนโฮไม่ได้แล้ว
ชายหนุ่มหันไปหยิบสบู่เหลวมาเทลงในอ่าง ก่อนจะตีให้ขึ้นฟอง เพื่อช่วยลดความตึงผิวของน้ำและทำให้ผิวของแจจุงยิ่งนุ่มลื่นเข้าไปอีก
จับแล้วรู้สึกดีชะมัด!
ยุนโฮสอดนิ้วเข้าเบิกทางคับแคบของแจจุงก่อน ซึ่งความลื่นของน้ำสบู่ทำให้นิ้วของเขาเข้าไปได้โดยง่าย โดยที่แจจุงเองก็ไม่ได้เจ็บมากนัก
“อื้อ… อา…” ครางในลำคออย่างพึงพอใจ เมื่อรู้สึกถึงนิ้วที่หมุนวนอยู่ภายในจนอดบิดส่ายสะโพกตามไม่ได้ อีกทั้งยังแรงบีบเคล้นตรงส่วนอ่อนไหวข้างหน้า ตอนนี้แจจุงเอนหลังเข้าหาอกของยุนโฮ หน้าสวยซบเข้าตรงซอกคอของอีกคน แล้วดูดเม้มระบายอารมณ์ของคนเอง
ยิ่งนิ้วเขื่องสอดลึกมากเท่าไร ส่วนกลางร่างกายของแจจุงก็ยิ่งถูกบีบรูดขยับมากขึ้นเท่านั้น และยิ่งทำให้แจจุงรู้สึกดีสุดๆ!
ร่างสวยดิ้นพล่านเมื่อนิ้วทั้งสามภายในร่างกายคลำทางหาจุดตายจนเจอ แถมยุนโฮยังแกล้งกระแทกแรงๆเข้าไปตรงนั้นอย่างจงใจหลายครั้งติดกัน
“อ๊า! ยุน.. อา.. อ๊า..า…” ร่างบางแอ่นกระตุก สายน้ำสีขุ่นฉีดพุ่งออกมาจากส่วนปลายในมืออุ่น แจจุงแอ่นสะโพกขึ้นสูงเมื่อจุดสูงสุดของอารมณ์มาเยือน ก่อนจะฟุบลงกับอกหนาของคนข้างหลัง
ยุนโฮแช่นิ้วทิ้งไว้สักครู่ จนแรงบีบเกร็งภายในคลายลงแล้ว เขาจึงขยับนิ้วทั้งสามออก แล้วแทนที่ด้วยแกนกายของตัวเองอย่างรวดเร็ว!
“อ๊า!” เสียงหวานครางลั่น อกบางแอ่นกระตุกขึ้นมา แต่ส่วนล่างยังคงแนบชิดกับยุนโฮ เพราะถูกตรึงด้วยเนื้อแข็งขึงจากร่างกายของอีกคน
ความลื่นของฟองสบู่ทำให้ท่อนเนื้อใหญ่สามารถแทรกกายเข้าไปได้ง่ายๆ แบบที่เรียกได้ว่าในยามปกติไม่สามารถทำได้เลย…
แรงบีบรัดที่คลายลงแล้วเริ่มเกร็งกระตุกขึ้นมาถี่ๆอีกครั้ง ยุนโฮหลับตาซึมซับสัมผัสอ่อนนุ่มที่ล้อมรอบตัวเขาเอาไว้
“ยุน..โฮ มันยัง..เข้า..ไม่หมด..เลย…” พูดเสียงสั่นอย่างออดอ้อน แจจุงแกล้งปรายตามองส่วนล่างของตัวเองอย่างยั่วยวน…
“งั้นนายก็ขยับสิ รับฉันเข้าไปแบบที่นายต้องการ” เหมือนยุนโฮจะรู้อาการยั่วของคนตรงหน้า คำพูดต่อมาของเจ้าหมีถึงได้ยั่วยุไม่แพ้กัน
แจจุงขบฟันขาวลงบนริมปีผากอิ่มสีแดงสดอย่างเย้ายวน มือบางดันหน้าขาของยุนโฮเพื่อเป็นการทรงตัว ก่อนจะกดสะโพกตัวเองลงมาช้าๆ
“อื้อ…” ครางเสียงหวานเมื่อท่อนเนื้อขึงขังชำแรกเข้าไปในร่างกายตัวเอง ช่องทางสีชมพูอ่อนค่อยๆกลืนกินรับเอาแก่นกายใหญ่โตเข้าไปช้าๆ
แจจุงเงยหน้าสูดปากยาว มือจับขอบอ่างแน่น
“แน่นจัง..โบแจ อื้อ...” ยุนโฮขยับตัวไปมาด้วยความอึดอัดกับผนังนุ่มที่บีบรัดเขาเสียแน่น
“ยุน..ยุน..” แต่แล้วคนสวยก็ขยับเปลี่ยนท่าทางด้วยความทุลักทุเล
ยุนโฮงง ตามไม่ทันว่าคนสวยต้องการอะไร
“กอด..กันนะ” ว่าน้ำเสียงออดอ้อน ก่อนจะพยายามขยับตัว แต่ท่อนเนื้อนั้นก็ตรึงเขาไว้เสียจนขยับไม่สะดวก
“ฉันช่วย...” แล้วมืออบอุ่นคู่นั้นก็จับเอวบางเอาไว้ เพื่อช่วยคนสวยพลิกตัวหันหน้ามาหาตนเอง
แจจุงแย้มยิ้มหวาน ก่อนจะยกแขนเรียวโอบรอบไหล่หนา พลางซบหน้าเข้าหาเหมือนลูกนกต้องการความมอบอุ่น
เมื่อเห็นว่าเข้าที่เข้าทางดีแล้ว ยุนโฮก็จัดการกดสะโพกมนลงไปให้กลืนกินแก่นกายของตนตามเดิม ขณะที่เสียงหวานครางสอดคล้องเป็นระยะ
“อึดอัดจังยุนโฮ…” จ้องตาอีกฝ่ายด้วยใบหน้าน่ารักจนยุนโฮอดยิ้มออกมาไม่ได้
...โตแล้วยังชอบอ้อนอีกนะแจจุง...
ยุนโฮส่ายเอวทำให้สิ่งที่อยู่ข้างในหมุนวนไปมา แจจุงกดสะโพกตัวเองเพื่อรับสัมผัสนั้นได้เต็มที่ มือกดหนักที่ไหล่หนาแน่น
“ยุน.. ทำเลยสิ เดี๋ยว..ไม่ทัน..นะ” ร้องเร่งทั้งที่ตัวเองนั่นแหละจะไม่ไหวเอาเมื่ออีกฝ่ายลงมือเต็มแรง
ยุนโฮยกยิ้มมุมปาก ห่วงแต่งานนะโบแจ...
แต่ก็ดีเหมือนกัน...
เพราะเขาเองก็ไม่ใช่คนที่จะมัวมาทำอะไรเบาๆเสียด้วย!
ยุนโฮจับสะโพกมนเอาไว้มั่น ก่อนจะกระชากขึ้นลงรุนแรง พอๆกับที่สวนสะโพกตัวเองขึ้นมา
“อ๊า!..อะ.. อ๊า!” ครางลั่น เส้นผมเปียกน้ำสะบัดไปตามทิศทางที่ใบหน้าหวานส่าย หยดน้ำซ่านกระเซ็นไปทั่ว
ยุนโฮพยายามเพ่งมองคนรักผ่านม่านตาที่หรี่ปรือด้วยแรงอารมณ์ที่ถาโถม...
“ฮ้า.. อือ...” ยุนโฮกระหน่ำกายกระแทกเข้าออกไม่ยั้ง
น้ำใสจากร่างกายของแจจุงช่วยหล่อลื่น อีกทั้งยังฟองสบู่ตามผิวเนียน
“อะ..อ๊า.. อ๊า...า..า..” เสียงหวานครางยาวก่อนจะปลดปล่อยน้ำสีขุ่นไปปะปนกับน้ำในอ่าง เช่นเดียวกับยุนโฮที่ปลดปล่อยทั้งหมดเข้าไปภายในร่างกายหอมหวาน ...หวานเสียจนเขาหลงจนโงหัวไม่ขึ้น!
“ฮื้อ~ ทำแบบนี้ฉันก็ไม่มีแรงน่ะสิ!” แกล้งว่าอีกฝ่ายทั้งที่ตัวเองยังตาปรอย
“เดี๋ยวนี้ว่าฉันเหรอ หืม? อย่างนี้ต้องโดนลงโทษนะ” ยุนโฮย้อนพลางแกล้งกระแทกแก่นกาย
“อะ..อะไร” แจจุงหน้าขึ้นสีอีกรอบ เมื่อพบว่าท่อนเนื้อที่ค้างคาเริ่มขยายอีกครั้ง
“ไม่เอานะยุนโฮ ไปทำงานเถอะ” ห้ามพร้อมตีหน้าเศร้า ทำให้อีกฝ่ายใจอ่อน
ช่วยไม่ได้นี่...หน้าแจจุงเวลาอ้อนมันน่ารักน้อยเสียเมื่อไร
“แต่คืนนี้นายต้องให้ฉันลงโทษนะ” ยังไม่วายตั้งข้อแลกเปลี่ยน
“งั้นนายก็ต้องกลับมาทานข้าวเย็นที่บ้านนะ อย่าไปไหนกับใครต่อล่ะ”
“ได้อยู่แล้ว” พูดพร้อมเกี่ยวก้อยสัญญา ก่อนจะอุ้มร่างบางไปล้างตัว
++++++++++++++
“ขอโทษที่ให้รอครับ” ยุนโฮ… หัวหน้าวงทงบังชินกิ เดินนำหน้าสมาชิกวงเข้ามาสตูดิโอที่ใช้ถ่ายรายการ
อันที่จริงยุนโฮเองก็ค่อนข้างคุ้นเคยกับรายการนี้ดี… ไม่เหมือนกับแจจุงที่เพิ่งมาเป็นครั้งแรก
“ยุนโฮ… วันนี้หลังอัดรายการเสร็จไปหาอะไรกินกันไหม” คัง โฮดงเดินเข้ามาตบบ่ายุนโฮอย่างสนิทสนม
เพราะยุนโฮเป็นแขกรับเชิญทั้งรายการเลิฟเลตเตอร์ และเอ็กซ์แมนที่คังโฮดงเป็นพิธีกรอยู่บ่อยๆ ทำให้ทั้งสองคุ้นเคยกันดี
“วันนี้เหรอครับ” ยุนโฮถามลำบากใจ เพราะนัดกับแจจุงเอาไว้ว่าจะกลับไปทานข้าวเย็นที่บ้าน
“ก็วันนี้น่ะสิ เดี๋ยวพี่เลี้ยงเอง พวกนายก็ไปด้วยนะ” หันมาบอกสมาชิกที่เหลือแล้วเดินไปเช็คความเรียบร้อยของแขกรับเชิญคนอื่นๆ
“โบแจ…” ยุนโฮมองหน้าคนรัก ซึ่งก็พบว่าแจจุงเองก็กำลังมองมาที่เขาอย่างเข้าใจ
“นายไปเถอะ เดี๋ยวฉันกลับไปรอที่บ้านก็ได้ แต่อย่าไปนานนักนะ” พูดพร้อมยิ้มบางให้อีกฝ่ายสบายใจ
“ไปไม่นานหรอก แล้วจะรีบกลับนะ” พูดพร้อมแอบหอมแก้มคนสวยไม่ให้ใครเห็น
“บ้า! เดี๋ยวใครก็มาเห็นเข้าหรอก” ตีไม่จริงจังที่ต้นแขนของยุนโฮ แล้วคนสวยขี้อายก็เดินหนีไปรวมกับดารานักร้องคนอื่นๆ
“แจจุง…”
“อะไรเหรอ?” แจจุงหันไปหาจุนซูที่เรียกเขา
“ดูสิว่าใครมา…” พูดพลางส่งสายตาบอกทางให้แจจุงมองตาม
แจจุงที่กำลังยิ้มแย้มเปลี่ยนใบหน้าเป็นราบเรียบทันทีเมื่อเห็นแขกรับเชิญคนหนึ่ง
…สเตฟานี่… แฟนเก่าของยุนโฮ นักร้องสาวร่วมค่าย…
ถึงเธอจะไม่เคยแสดงท่าทีกระด้างกระเดื่องต่อเขา แต่แจจุงก็ไม่ชอบใจนักที่เธอเคยเป็นแฟนเก่าของยุนโฮมาก่อน จนตอนนี้ทั้งคู่ก็ยังสนิทสนมกัน แถมเพื่อนร่วมค่ายคนอื่นก็ลุ้นให้สองคนนี้กลับมาคบกันอีก
เมื่อมาถึงสตูดิโอ สิ่งแรกที่สเตฟานี่ทำคือทิ้งเพื่อนร่วมวงที่มาด้วยกันอย่างซันเดย์ให้คุยกับคนอื่น แล้วตัวเองก็เดินมาทักยุนโฮ
ยุนโฮจะรู้ไหมว่าแจจุงคิดมาก?
ไม่หรอก… ยุนโฮไม่เคยรู้ เพราะแจจุงไม่เคยบอก
ยุนโฮไม่แม้แต่จะสงสัยเลยด้วยซ้ำ… ก็ยังคงพูดคุยหยอกล้อกับสเตฟานี่ต่อหน้าแจจุงอยู่อย่างนั้น
“ไปเถอะพี่…” ชางมินดึงแขนแจจุงที่กำลังยืนมองยุนโฮอยู่อย่างนั้นให้ไปเตรียมตัวด้านหลังเวที
++++++++++++++
เป็นธรรมเนียมปฏิบัติที่จะต้องมีโชว์การแสดงของแต่ละคน แขกรับเชิญทุกคนต่างก็เต้นกันเป็นคู่ๆ และหลังจากที่จบการแสดงโชว์พิเศษจากทงบังชินกิ คิวต่อไปก็เป็นของสเตฟานี่
หญิงสาวมาในชุดเสื้อแขนกุดกับกางเกงขาสั้นสีดำ ถุงน่องลายตาข่ายถี่ช่วยเน้นเรียวขางาม อีกทั้งยังรองเทาบู๊ตสีดำที่สูงขึ้นมาเกือบถึงหัวเข่า ผมยาวสยายที่ผ่านการไดร์มาอย่างดีแลดูนุ่มสลวย และพลิ้วไปตามจังหวะการเต้นเซ็กซี่ยั่วยวนที่ผู้ชายคนไหนเห็นก็ต้องมองตาม
แน่นอนว่ายุนโฮก็เป็นหนึ่งในนั้น…
แจจุงมองดูยุนโฮที่ปรบมือตามจังหวะดนตรี และยิ้มกว้างกรุ้มกริ่มเมื่อหญิงสาวจงใจมาเต้นอยู่ใกล้ๆ
หนุ่มหน้าสวยขมวดคิ้วไม่รู้ตัว จนยูชอนที่ยืนอยู่ข้างกันต้องแอบกระทุ้งศอกปรามเบาๆ
“เก็บอาการหน่อยแจจุง”
“อือ…” รับคำเบาๆ ก่อนจะแสร้งทำเป็นยิ้มที่มุมปากราวกับว่าถูกใจการแสดงนี้เช่นเดียวกับคนอื่นๆ
และเมื่อถึงเวลาเลือกคู่ ก็เป็นไปตามคาดที่ยุนโฮคู่กับสเตฟานี่
ทำไมนะทำไม…
ไม่รู้เลยหรือไง ไม่สงสัยบ้างเลยหรือ?
ความรู้สึกของฉัน… นายไม่รู้สึกถึงมันบ้างเลยหรืออย่างไร?
++++++++++++++
“ไปต่อกันเถอะพวกเรา!” เสียงทีมงานตะโกนขึ้นหลังจากการถ่ายทำรายการเสร็จสิ้นลง ทุกคนต่างก็เฮลั่นที่จะได้พักกันเสียที
“พวกนายไม่ไปจริงๆเหรอ” โฮดงหันมาถามสมาชิกดงบังชินกี่สี่คนที่ต่างก็ยืนยันว่าต้องกลับบ้าน
“ไว้วันหลังเถอะครับ วันนี้ต้องขอโทษจริงๆ” ยูชอนตอบแบ่งรับแบ่งสู้ ซึ่งพิธีกรมากอารมณ์ขันก็ไม่เซ้าซี้อะไรอีก
“ขอหอมทีนึงสิ” ก่อนที่จะแยกตัวไป ยุนโฮก็เดินมาอ้อนคนรักที่ตอนนี้ทำหน้าบอกบุญไม่รับอยู่รวมกับเพื่อนร่วมวงคนอื่นๆ
แจจุงเหลือบมองยุนโฮด้วยหางตา ก่อนจะจงใจเดินชนไหล่หนาออกไป ท่ามกลางสีหน้าเหรอหราของหมีใหญ่ที่ไม่รู้ตัวอะไรเลยสักนิด
ไม่รู้อะไรเลย…
“เจอกันที่บ้านนะโบแจ!” ยุนโฮตะโกนตามหลังเมื่อเห็นท่าทีที่แปลกไปของอีกฝ่าย
คงจะเหนื่อยล่ะมั้ง…
ยุนโฮสรุปเอาเอง ก่อนจะเดินไปพร้อมกับทีมงานและแขกรับเชิญคนอื่น
++++++++++++++
“อย่าคิดมากน่ะแจจุง ก็แค่ไปกินข้าวเท่านั้นแหละ” เมื่อขึ้นมาบนรถตู้ส่วนตัว จุนซูก็ชะโงกหน้ามาปลอบพี่ใหญ่จากทางเบาะหลัง
“ใช่…คนอื่นก็ไปกันตั้งเยอะ สองคนนั้นคงไม่กล้าทำอะไรประเจิดประเจ้อหรอก” ยูชอนช่วยเสริมอีกแรง
“อือ…” แจจุงพยักหน้ารับหงอยๆ เหมือนจะเห็นด้วย แต่ในใจกลับกำลังค้านอยู่
ถ้าฟังจากที่ยูชอนพูด มันก็อาจจะคิดอีกทางได้ว่าถ้าอยู่กันแค่สองคน ยุนโฮก็คงจะทำอะไรๆกับสเตฟานี่สินะ
ชางมินลอบมองเสี้ยวหน้าพี่ชายคนสำคัญอย่างเห็นอกเห็นใจ มีแฟนเป็นหนุ่มเนื้อหอมอย่างนี้ก็ต้องทำใจหน่อยล่ะ...
แต่ทำไมต้องเป็นพี่ของเขาที่คิดมากอยู่ฝ่ายเดียว ทำไมพี่ยุนโฮถึงไม่คิดถึงจิตใจพี่แจจุงบ้าง
บางทีก็อดคิดไม่ได้ว่าถ้าเป็นตัวเอง...เขาจะไม่ปล่อยให้พี่แจจุงต้องคิดมากอย่างนี้
แต่ก็ได้แค่คิด…
เพราะพี่แจจุงไม่เคยเหลียวมองมาที่เขาเลย…
ทำไมพี่ต้องซื่อสัตย์อยู่กับแค่คนคนนั้น!
++++++++++++++
เมื่อมาถึงบ้าน แจจุงก็ทำอาหารให้กับทุกคน และทานอาหารตามปกติโดยที่ไม่มียุนโฮ
“ไม่ต้องคิดมากนะแจจุง” จุนซูเดินเข้ามาปลอบ
“ฉันรู้แล้วล่ะ… พวกนายไปนอนเถอะ” แจจุงพยักหน้าเข้าใจ ก่อนจะไล่คู่รักไก่ทอดให้กลับเข้าห้องนอนตัวเองไปได้แล้ว
ถึงจะบอกไม่ให้คิด… แต่พอโดนย้ำบ่อยๆแบบนี้ มันก็อดคิดเรื่อยๆไม่ได้น่ะสิ!
แจจุงมองดูเข็มนาฬิกาที่เดินไป
ติ๊ก…ต็อก…
ติ๊ก…ต๊อก…
เวลาแต่ละวินาทีที่ผ่านไป แม้จะเป็นช่วงสั้นๆ แต่ก็นานเหลือเกินสำหรับการรอคอย กว่าสองชั่วโมงแล้วที่ยุนโฮยังไม่กลับเข้ามา…
คนโกหก! ไหนว่าจะรีบกลับไง!
คิดแล้วก็น้ำตาซึมด้วยความน้อยใจ แต่พลันก็ต้องสะดุ้งเมื่อมืออุ่นคู่หนึ่งวางลงบนไหล่แผ่วเบา
แจจุงรีบเช็ดน้ำตาตัวเองด้วยหลังมืออย่างลวกๆ ก่อนจะหันไปเผชิญหน้ากับคนที่ยืนอยู่ข้างหลัง
“ทำไมยังไม่ไปนอนอีก…ชางมิน”
“ผมเพิ่งล้างจานเสร็จ” ชางมินตอบเสียงเรียบ
แจจุงพยักหน้ารับรู้ก่อนจะเสไปมองทางอื่น เพราะรู้ว่าชางมินต้องเห็นเขาร้องไห้แน่
“ถ้าพี่ไม่สบายใจมาก… พี่จะระบายกับผมก็ได้นะ” น้องเล็กบอกพี่ใหญ่ด้วยน้ำเสียงอบอุ่น แววตาที่ทอดมองมาทำให้แจจุงรู้สึกไว้วางใจ
“พี่..พี่…” แจจุงเม้มปากตัวเองแน่น ไม่รู้จะเริ่มที่ตรงไหน ตอนนี้ความรู้สึกมันตีกันมั่วไปหมด
รักยุนโฮนะ...แต่ก็ไม่มั่นใจเลย
ไม่มั่นใจว่ายุนโฮรักเขาเหมือนที่เขารักยุนโฮไหม
หรือเป็นเพราะยุนโฮต้องการแค่เรื่องอย่างว่ากับร่างกายของเขาเท่านั้น…
“ชางมิน… จะว่าอะไรไหมถ้าพี่อยากเมา” เสียงหวานสั่นเครือ แจจุงพยายามกลั้นน้ำตาที่กำลังจะไหลอยู่รอมร่อ
“แค่คืนนี้นะครับ” ว่าก่อนจะเดินไปหยิบทั้งโซจูและเบียร์จากในตู้เย็น
แจจุงฉวยเอาโซจูที่ชางมินเพิ่งวางลงบนโต๊ะ แล้วกระดกรวดเดียวครึ่งขวด น้ำใสไหลเลอะมาจนถึงปลายคาง หลังมือบางถูกทำหน้าที่แทนผ้าเพื่อซับโซจูที่หกเลอะเหล่านั้น
“พี่พยายามไม่คิดมาก ฮึก.. แต่..แต่มันก็อดคิดไม่ได้ พี่ผิดใช่ไหมที่..ที่ไม่ไว้ใจ ฮึก.. ยุนโฮ…” พูดพลางสะอึกสะอื้นในลำคอ ทั้งน้ำตาและน้ำโซจูเลอะหน้าไปหมด
โซจูขวดแล้วขวดเล่าที่ผ่านลำคอระหง ถึงแม้จะคอแข็ง แต่อย่างไรเสียแจจุงก็เริ่มเมา หน้าขาวเปลี่ยนเป็นสีแดงจัดเพราะเลือดที่สูบฉีด อีกทั้งยังเป็นเพราะแจจุงร้องไห้ด้วยนั่นแหละ
ชางมินได้แต่นั่งฟังเงียบๆและคอยเช็ดน้ำตาให้พี่ชายเท่านั้น…
“ชางมิน…” อยู่ๆแจจุงก็เรียกชื่อ
“ครับ?”
“พี่.. อุ๊บ!” พูดได้แค่นั้นก็รีบวิ่งไปที่ห้องน้ำ เมื่อชางมินวิ่งตามไป ก็พบกับแจจุงกำลังโก่งคออาเจียนอย่างหนัก เด็กหนุ่มช่วยลูบหลังพี่ชาย
“พี่อาบน้ำเถอะครับ จะได้นอนเสียที” แจจุงพยักหน้ารับอย่างว่าวง่ายก่อนจะเริ่มถอดเสื้อผ้าตัวเองโดยไม่สนใจเลยว่าชางมินก็ยังอยู่!
“เดี๋ยวผมไปเอาชุดนอนมาให้นะครับ” ชางมินหาเรื่องเลี่ยงออกมาจากห้องน้ำโดยไว
“อือ.. ขอบใจมาก..น้า~” แจจุงโวยวายตามหลังมา แล้วเสียงสายน้ำก็ดังซู่ซ่าอยู่ภายใน
++++++++++++++
“ไม่นอนด้วยกันเหรอ~” แจจุงถามอ้อแอ้ พลางโน้มคอชางมิน… พยายามจะดึงอีกฝ่ายให้ลงมานอนด้วยกันให้ได้
น้องเล็กถอนหายใจ ทำไมกับแค่มาส่งเข้านอนมันถึงได้ยุ่งยากอย่างนี้!
เขาพร่ำบอกพี่ไปหลายรอบแล้วว่าไม่! แต่แจจุงก็ไม่ฟัง เอาแต่ชวนให้มานอนห้องเดียวกันซ้ำแล้วซ้ำเล่า
…ตอนแรกก็แค่งอแง แต่หลังๆมารู้สึกจะใช้กำลังเหลือเกิน เขาไม่นอนก็จะดึงลงนอนให้ได้ ไม่ได้ดูตัวเองเลยว่าเสื้อที่ใส่ลวกๆมัน
เริ่มจะเผยเนื้อหนังไปไหนต่อไหนแล้ว
“ไม่ได้ครับ!” รีบผละออกอย่างรวดเร็ว ก่อนที่อีกฝ่ายจะจับเขาได้ทัน แล้วชางมินก็ออกมาจากห้องนอนของแจจุงได้อย่างปลอดภัย
เกือบไปแล้วชางมิน…
ถ้าจ้องเนื้อขาวๆนั่นอีกหน่อย… ตบะแตกแน่ๆ!
++++++++++++++
หลังจากที่ส่งพี่ชายเข้าห้องนอนเรียบร้อยแล้ว ชางมินก็อาบน้ำแล้วกลับเข้ามาที่ห้องนอนของตัวเอง
เมื่อนึกถึงผิวอมชมพูที่โผล่พ้นเสื้อผ้าออกมาเมื่อครู่นี้ เด็กหนุ่มก็อดหน้าแดงไม่ได้
ถ้าคนที่ได้สัมผัสร่างกายนั้นคือเขา… มันจะดีแค่ไหนกันนะ
“หยุดคิดอะไรบ้าๆเลยนะ!” ชางมินตบหน้าตัวเองแรงๆเพื่อเตือนสติ ก่อนล้มตัวลงนอนบนเตียง เด็กหนุ่มมุดตัวเข้าไปใต้ผ้าห่มผืนหนา หลับตาแล้วหลับไป
++++++++++++++
ยุกยิก…
ยุกยิก…
การเคลื่อนไหวภายใต้ผ้าห่มทำให้ชางมินเริ่มขยับตัวเชื่องช้าด้วยความไม่สบายกาย อะไรมันมาดิ้นอยู่แถวๆขาวะ?
แต่แล้วการเคลื่อนไหวนั้นก็หยุดชะงัก…
ชางมินปิดเปลือกตาลงอีกครั้ง คงคิดไปเองล่ะมั้ง
แต่เมื่อชายหนุ่มเคลิ้มจะหลับ การเคลื่อนไหวนั้นก็เริ่มอีกครั้ง คราวนี้สิ่งที่เปียกๆอุ่นๆเริ่มซุกซนมาแถวขาอ่อนใกล้แก่นกลางของร่างกาย
คราวนี้ชางมินลืมตาตื่น ทะลึ่งตัวขึ้นนั่งอย่างรวดเร็ว รีบกระชากผ้าห่มออกพ้นตัว แล้วภาพที่เห็นก็แทบดึงลมหายใจไปจนหมด…
แจจุงที่กำลังคร่อมร่างกายของเขาอยู่ ใบหน้าสวยคลอเคลียกับส่วนล่าง แถมลิ้นเล็กและมือเรียวกำลังยุ่มย่ามแถวเนื้ออ่อนของชางมินที่เริ่มแข็งตัวด้วยแรงอารมณ์
แจจุงที่ไม่มีอะไรปกปิดร่างกายกำลังหยอกล้อกับตรงนั้นของเขา!
ทั้งที่รู้ว่าอีกฝ่ายตื่นแล้ว แต่คราวนี้แจจุงก็ไม่ยอมหยุดการกระทำของตัวเอง นัยน์ตาหวานเยิ้มปรายตาขึ้นมองน้องสุดที่รัก ก่อนแลบลิ้นเลียปากตัวเองเป็นเชิงยั่วยุ
ถึงจะรู้ว่าหัวหน้าวงกับพี่ใหญ่เป็นคนรักกัน แต่ชางมินก็เป็นแค่คนธรรมดาที่มีอารมณ์และความรู้สึก ถ้าโดนยั่วแบบนี้… ก็เกิดอารมณ์ได้เหมือนกัน!
ท่อนเนื้อเริ่มแข็งขึงและขยายใหญ่เพราะเจ้าของมีอารมณ์ร่วม แจจุงหัวเราะคิกคักในลำคอด้วยความชอบใจ ลิ้นอุ่นแตะแล้วกดหนักตรงส่วนปลาย ขณะที่มือก็ยังลูบไล้ตามความยาวไปมาแผ่วเบา… ทว่าเร้าอารมณ์
“อื้อ…” ชางมินสูดปาก แววตาตระหนกในคราวแรกกลับกลายเป็นหรี่ปรือ ไม่ใช่เพราะเพิ่งตื่น หากแต่เป็นเพราะความซาบซ่านจากสัมผัสของคนชำนิชำนาญกว่า
เด็กหนุ่มเอนหลังพิงกับหัวเตียง มือใหญ่ขยับแทรกเข้าไปในกลุ่มผมนุ่มดำขลับ ออกแรงกดเพื่อกระตุ้นให้อีกฝ่ายมอบความสุขให้เต็มที่จริงๆเสียที
“ใจร้อนจัง” ล้อเลียนเสียงใส ก่อนจะรับเอาความยาวทั้งหมดของชางมินเข้าโพรงปากด้วยความทุลักทุเล เนื่องจากความยาวและขนาดที่ใหญ่ไม่ธรรมดา
…พอๆกับยุนโฮเลยแฮะ…
ลิ้นอุ่นเลียระรัวพร้อมกับที่ริมฝีปากนุ่มดูดดุนกระชับรัดรึงไปทั่วทั้งส่วน แจจุงขยับใบหน้าขึ้นลงจากช้าไปเร็ว โดยมีมือของชางมินช่วยเร่งจังหวะ
“ซี้ด.. อื้อ! พอก่อนพี่!” ชางมินดันหน้าแจจุงออกเมื่อรับรู้ว่าจุดสูงสุดของอารมณ์จะปะทุแล้ว แต่คนหน้าสวยก็ยังดึงดันอยู่อย่างนั้น
ท้ายที่สุด… น้ำขุ่นข้นก็ทะลักออกจากส่วนปลายแก่นกาย เลอะล้นออกมาจากริมฝีปากสีสด
“ชางมิน…” ออดอ้อนทั้งน้ำเสียงและแววตา แจจุงร้องขอให้อีกฝ่ายปรนเปรอตัวเองบ้าง
และดูเหมือนว่าชางมินก็รู้ความหมายจากนัยน์ตานั้นได้ดี เด็กหนุ่มเอนตัวพี่ใหญ่ลงนอนหงาย ก่อนจะเริ่มรุกเร้าตั้งแต่หน้าผากมนไล่ลงมาเรื่อยๆ
ชางมินจูบเบาๆทั่วใบหน้า ก่อนจะหยุดนานตรงกลีบปากอิ่ม ลิ้นทั้งคู่เกี่ยวพันจนแทบกลายเป็นเนื้อเดียว ส่งผลให้แจจุงหอบเบาๆเมื่อชางมินถอนจูบออกไป
เด็กหนุ่มเลื่อนใบหน้าเข้าหาซอกคอ ดูดเม้มแล้วผละออก ร่องรอยแดงกระจายทั่วเนินไหล่เนียน
มือทั้งสองลูบไล้ไปมาตามร่างกายผอมบางของรุ่นพี่ ตั้งแต่ยอดอกอ่อนสีหวานที่ถูกบีบบี้จนตั้งชัน สะดือสวยที่ทำให้เจ้าของสะท้านไหวตัวด้วยความจั๊กจี้เมื่อถูกลูบวนเบาๆ กระทั่งถึงแก่นกลางของร่างกายที่แข็งขึง
ชางมินจับท่อนเนื้อของแจจุงโยกไปมา ขณะที่ตัวเองยังคงเพลิดเพลินกับการดูดดุนแต้มสีที่ยอดอก
“อื้อ! เร็วกว่านี้สิ” แจจุงร้องฮึดฮัดขัดใจที่อีกฝ่ายปลุกเร้าเขาด้วยความไม่รีบร้อน จนความสุขมันจะทะลักล้นอยู่แล้ว
...ที่เขาอยากได้มันเป็นบทรักร้อนแรงต่างหาก ไม่ใช่เนิบนาบแบบนี้!...
มือบางขยับจับมือของชางมินให้รูดขึ้นลงตามความยาวของท่อนเนื้อ...ทั้งเร็วและแรง
ชางมินยกมุมปากขึ้นยิ้ม...
...ร้อนแรงแบบนี้นี่เองพี่ยุนโฮถึงได้ติดใจนัก...
“อะ..อื้อ...” ลำตัวบางบิดส่ายหน้าสวยกดลงกับหมอนนุ่ม นิ้วทั้งสิบจิกกำผ้าปูที่นอนแน่น เมื่อนิ้วยาวของชางมินเริ่มซุกซนแถวปากทางด้านหลัง
นิ้วนั้นคลึงรอบกล้ามเนื้อนุ่มที่กระตุกตอบแรงกดของเขา ชางมินค่อยๆสอดนิ้วของตัวเองเข้าไปภายใน
หลังจากที่นิ้วแรกนำร่องเข้าไปแล้ว นิ้วที่สองก็ถูกส่งเข้าไปไล่เลี่ยกัน ตามมาด้วยนิ้วที่สาม ซึ่งต่างสามัคคีช่วยกันบุกเบิกช่องทางภายใน
“อ๊ะ!” แจจุงสะดุ้งไหวตัวเมื่อนิ้วของชางมินรุกเข้าไปถึงจุดกระสัน เด็กหนุ่มยิ้มกริ่มก่อนจะหมุนวนนิ้วตัวเองไปมา และจงใจกดกระแทกนิ้วเข้าไปแรงๆ
“อ๊า!.. เอาเข้า..มา ชาง..มิน เข้ามา...” ร้องขอหน้าไม่อาย แจจุงลืมหมดแล้วความผิดชอบชั่วดีต่างๆ
“แน่ใจเหรอครับว่าพี่ต้องการแบบนั้นจริงๆ” ถึงตัวเองจะต้องการมากขนาดไหน แต่ชางมินก็ยังคงห่วงความรู้สึกของแจจุงเสมอ
...มันก็เป็นอย่างนี้มาตั้งนานแล้วไม่ใช่เหรอ...
ทั้งที่สนิทกับพี่แจจุงเหมือนๆกัน...แต่ทำไมถึงเป็นพี่ยุนโฮที่ได้นางฟ้าไป!
คนสวยชะงักนิดหนึ่ง ปากบางเม้มแน่นครุ่นคิดหนัก แต่พอนึกถึงหน้าของยุนโฮที่ป่านนี้คงระเริงอยู่กับคนรักเก่า แจจุงก็ตัดสินใจได้ทันที
...ถ้ายุนโฮทำได้ มันจะผิดตรงไหนถ้าเขาจะทำบ้าง!..
ชางมินจับท่อนเนื้อของตัวเองให้อยู่ในระดับเดียวกับช่องทางสีชมพูของแจจุงก่อนจะค่อยๆกดชำแรกเข้าไปภายใน
“อือ...” ชางมินเงยหน้าครางในลำคออย่างพึงใจกับความคับแน่นแต่อ่อนนุ่มที่บีบกระตุกรัดรอบแกนกายของเขา
ขอโทษด้วยพี่ยุนโฮ...แต่พี่ได้ไปแล้วไม่ดูแลแบบนี้...เทวดาก็ขอเอานางฟ้าคืนแล้วกัน ไม่ว่าจะด้วยวิธีไหน ชางมินก็พร้อมทำเพื่อดูแลและเป็นที่พึ่งให้พี่ใหญ่คนนี้
...ถึงมันจะผิดก็ตาม...
“อา...อือ..” แจจุงครางเสียงอ่อนเมื่อรู้ว่าความยาวที่กดแทรกเข้ามาดำเนินมาจนถึงทางตัน มันไม่สามารถเขาไปได้มากกว่านี้อีกแล้ว...
“ชะ...ชางมิน!”หน้าสวยหันไปมองด้านหลังของตัวเองแต่แล้วก็ต้องเบิกตากว้างเมื่อพบว่าท่อนเนื้อของชางมินยังเข้าไม่หมดเลยเสียด้วยซ้ำ!
“พ...พี่ครับ..” เด็กหนุ่มพยายามมองตอบผ่านดวงตาที่หรี่ปรือ
...แจจุงดูก็รู้ว่าน้องชายกำลังอดทนและทรมานแค่ไหน...
แจจุงกดชางมินให้เอนราบกับที่นอน จากนั้นก็ขยับบันท้ายยกสูงขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะกลั้นใจทิ้งตัวลงมาเต็มแรง
“อ๊า..า..!” หน้าสวยแหงนเชิด มือทั้งสองวางบนกล้ามท้องของน้องชาย สะโพกกลมกลึงกดแนบเข้ากับหน้าขาแข็ง ท่อนเนื้อใหญ่ยาวถูกดูดกลืนเข้าไปจนหมดสิ้นในช่องทางคับแคบ
แจจุงหมุนสะโพกตัวเองไปมาเนิบนาบเพื่อปรับให้คุ้นเคยกับแก่นกายร้อนนั้น
ชางมินมองใบหน้าสวยที่เปียกปอนด้วยเม็ดเหงื่ออย่างหลงใหล...ใบหน้าแบบนี้นี่เองที่กุมหัวใจเขามาแสนนาน นานเสียจนชางมินไม่อาจแบ่งใจให้ใคร
มืออุ่นลูบไปตามโครงหน้าเรียวก่อนจะแนบเข้าหาแก้มเย็นชืดราวกับต้องการจะแบ่งปันความอบอุ่นของตัวเองให้ส่งผ่านไปถึงอีกคน
แจจุงวางมือลงบนมืออุ่นที่จับแก้มของตัวเอง โดยที่สะโพกก็ยังขยับไม่หยุด
...จากหมุนวนธรรมดาก็กลายมาเป็นขยับขึ้นลง...
“อะ.. อะ อื้อ...” เสียงหวานครางไปตามแรงกระแทกกระทั้นที่ตัวเองเป็นคนทำโดยมีมือของชางมินคอยช่วยเหลือ
แกนกายที่วิ่งเข้าออกทางด้านหลังทำให้แจจุงสะดุ้งด้วยความเจ็บเสียดทุกทีที่กระแทกเข้ามา หากแต่ก็รู้สึกเสียวซ่านไปด้วย..
“เร็ว..เร็ว.. เร็วอีก ชาง..มิน อ๊ะ! ลึก.. ลึก... “ แจจุงร้องเร่งจังหวะทำให้น้องชายคนเก่งต้องสนองตอบด้วยการสวนสะโพกเต็มแรง
“ลึก..พอไหม..ครับ” ถามน้ำเสียงทะเล้นทะลึ่ง
“อื้อ.. ดี.. ดี ดีมากชางมิน อา..” แต่แจจุงไม่สนใจอะไรอีกแล้วนอกจากเร่งขยับสะโพกของตัวเอง มือกุมแก่นกายด้านหน้ารูดขึ้นลงอย่างรุนแรง
“พี่..พี่..ผม รัก..พี่ อ๊ะ!” ชางมินพูดเสียงขาดห้วง หากแต่แจจุงคงจะไม่สนใจฟัง
“มะ.. ไม่ไหวแล้ว อ๊า~” หวีดลั่นก่อนจะกระแทกตัวลงแรงๆ แล้วนอนฟุบกับอกน้องชาย น้ำสีขุ่นพุ่งกระจายเลอะทั่วลอนกล้าม
ชางมินไม่สามารถอดทนต่อแรงบีบที่รัดรึงเขาได้ ในไม่ช้าตัวเขาเองก็ปลดปล่อยทั้งหมดเข้าสู่ร่างกายของแจจุงที่กระตุกรุนแรงราวกับจะรีดเอาน้ำรักทั้งหมดของเขาไป
“อื้อ!” เด็กหนุ่มขยับตัวเล็กน้อยส่งผลให้ท่อนเนื้อภายในขยับเขยื้อน คนสวยถึงได้ครางอือ
“ขอโทษครับ..” ชางมินกล่าวขอโทษ ก่อนจะค่อยๆประคองแก่นกายของตัวเองออกจากช่องทางสีชมพูอ่อนที่บัดนี้กลายเป็นสีชมพูเข้มเนื่องจากการรุกล้ำรุนแรง
“ไม่ต้องเอาออกหรอก นอนเถอะ..” แจจุงเงยหน้าขึ้นบอกงัวเงีย ก่อนจะฟุบลงนอนซบอกชางมินต่อ
...ทำเอาเด็กหนุ่มพูดไม่ออก...
แต่ถ้านั่นเป็นความต้องการของพี่แจจุง...ชางมินก็ไม่เคยคิดจะขัด
++++++++++++++
ที่หน้าประตู...ใครบางคนกำลังยืนนิ่ง มือทั้งสองข้างกำหมัดแน่น
ยุนโฮเดินออกมาจากหน้าประตูก่อนจะพิงผนังแล้วรูดตัวลงนั่งกับพื้นเพราะขาแทบไม่มีแรงรับน้ำหนักตัวเอง
นี่มันเกิดอะไรขึ้น! แจจุงกับชางมิน?
คนรักกับน้องรัก...ทำบ้าอะไรกันน่ะ!
มีแต่เขาใช่ไหมที่คอยเป็นห่วงความรู้สึกของแจจุง...
แจจุงบอกให้รีบกลับ เขาก็รีบสุดๆ...แต่มันคงช้าไป...
ยุนโฮเหลือบมองนาฬิกาข้อมือ... เข็มสั้นชี้บอกเวลาตีสอง
...เขามาช้าไปจริงๆ...
++++++++++++++
ย้อนกลับไปเมื่อครึ่งชั่วโมงที่แล้ว...เวลาที่ยุนโฮเพิ่งกลับบ้าน
กุกกัก...กุกกัก...
ชายหนุ่มเปิดประตูด้วยความเบามือที่สุดเท่าที่ตัวเองจะทำได้ เพราะไม่อยากให้คนทั้งบ้านต้องตื่นกันหมด
กึง! โครม!
แต่ยิ่งพยายามก็ดูเหมือนจะยิ่งทำเสียงดังเสียมากกว่า...
ยุนโฮคลำหาสวิตซ์ไฟ ก่อนจะเตะเก้าอี้ที่วางขวางทางทำให้เขาล้มเมื่อครู่ จนเจ้าเก้าอี้ล้มไม่เป็นท่า
ดี...สมน้ำหน้า! อยากมาทำเขาล้มก่อนทำไม
“ทำไมเพิ่งกลับ” พอไฟสว่างปุ๊บ ยุนโฮก็เจอแม่โลมายืนกอดอกทำหน้าโหด ข้างหลังมียูชอนที่ยืนตีหน้านิ่ง
“ก็.. แบบ.. โดนดึงตัวน่ะ แต่นี่ก็รีบมาแล้วนะ” ยุนโฮตอบพร้อมยิ้มแหยก็จุนซูน่ะ... เวลาโมโหก็โหดไม่เบาเลยนา...
“รีบมางั้นเหรอ! บอกแจจุงว่าจะกลับมากินข้าวเย็นที่บ้านแต่ผ่ามาตอนจะตีสองเนี่ยนะ!” จุนซูตวาดแหวด้วยความไม่พอใจ
“แล้วที่บอกว่าโดนดึงตัวน่ะ.. ไม่ใช่ว่านายก็เต็มใจเหรอ ฮะ!” จุนซูไพล่คิดไปถึงหญิงสาวขาแดนซ์...สเตฟานี่
“หมายถึงใครน่ะจุนซู โอ๊ย! ฉันไม่พูดกะนายละ ไปหาโบแจดีกว่า” ยุนโฮเดินเลี่ยงเข้าห้องนอนของตัวเอง
“จะไปไหน! ฉันยังพูดไม่จบนะ” เสียงจุนซูตะโกนไล่หลังมา แต่ยุนโฮก็ไม่สนใจจะฟังแล้ว
“พอเหอะจุนซู นอนได้แล้ว..” ถึงจะไม่สบอารมณ์ แต่ยูชอนก็ยังควบคุมอารมณ์เอาไว้ได้
จุนซูยอมเดินไปตามแรงดึงด้วยความจำใจ คิดแล้วก็ยังไม่หายหงุดหงิด!
คนที่ทำให้แจจุงเศร้าแบบนั้นน่ะ...
...ไม่น่าให้อภัยจริงๆ!...
++++++++++++++
แอ็ด...
ยุนโฮค่อยๆแง้มประตูห้องตัวเอง เพราะคิดว่าป่านนี้แจจุงคงจะหลับไปแล้ว
แต่พอเข้ามาในห้อง...ยุนโฮก็รู้สึกผิดคาดสุดๆ เพราะบนเตียงไม่มีร่างบางของคนที่คิดว่าควรจะนอนอยู่เลย
ไปไหนกันนะ...
ยุนโฮเริ่มเดินหาทั่วบ้าน
ห้องนั่งเล่นก็ไม่มี...ห้องน้ำไม่มี...ห้องครัวไม่มี...ห้องของจุนซูกับยูชอนก็คงจะไม่ได้อยู่ที่นั่น สงสัยต้องลองไปถามชางมินดูหน่อยแล้ว
แต่พอยุนโฮมาถึงหน้าห้องก็ต้องหยุดยืนด้วยความสนใจ เพราะหูได้ยินเสียงอะไรหรือเสียงใครสักคนที่แสนจะคุ้นเคย
ตาคมพยายามเพ่งมองเข้าไปในความมืด
ณ ที่ตรงนั้น...บนเตียงนอนของน้องรัก...
คนสองคนกำลังกดกันแนบแน่น กายบางของคนที่จำได้แม่นว่าคือแจจุงกำลังขย่มโยกไปมาบนตัวชางมิน...น้องชายที่เขาคิดอยู่เสมอว่าไร้เดียงสานัก
++++++++++++++
กลับมาสู่ความเป็นจริง...ยุนโฮรีบเร่งกลับห้องของตัวเองด้วยอารมณ์โกรธที่ปะทุเต็มที่
ร่านนักนะแจจุง...พอฉันไม่อยู่ก็ทำอะไรกับคนอื่นได้หน้าด้านๆ อยากทำอย่างว่ากันนักใช่ไหม หึ! ฉันจะสงเคราะห์ให้เอง
ร่างสูงจัดการค้นหาของที่ต้องการในตู้เสื้อผ้าจนเจอ ยุนโฮหยิบมันติดมือแล้วรีบเดินกลับไปที่ห้องของชางมินอีกครั้ง
ชายหนุ่มมองเน็คไทในมือก่อนตัดสินใจว่าไม่ควรลังเลอีกแล้ว ค่อยๆย่างเท้าเข้ามาในห้องกระทั่งชิดเตียงโดยคนที่หลับอยู่ทั้งสองไม่ทันรู้ตัว
เน็คไททั้งหมดที่เอามาถูกใช้เพื่อมัดที่ข้อเท้าของแจจุงกับชางมินเข้าด้วยกัน และมัดข้อมือของชางมินให้ไพล่มาทางข้างหลังของแจจุง ยุนโฮกระชับผ้าให้รัดแน่นจนแน่ใจว่าทั้งสองคนจะไม่ดิ้นหลุดออกจากกันได้
“พี่ยุนโฮ!” ชางมินลืมตาตื่นขึ้นมาทันที หากแต่ก็ช้าเกินไป เพราะตอนนี้เขาถูกผูกติดไว้กับตัวของแจจุงแล้ว
“อะ.. อื้อ!” แจจุงครางเมื่อชางมินพยายามขยับตัว และนั่นทำให้ท่อนเนื้อที่ค้างคาอยู่ภายในขยับเขยื้อน
แจจุงมองตามสายตาหวาดวิตกของชางมินไปจนพบต้นเหตุ
“ยุ...ยุนโฮ...” นัยน์ตาโตเบิกกว้าง หากแต่เพียงชั่วนาทีก็เปลี่ยนเป็นนิ่งเฉย
ทำไมต้องตกใจล่ะ? ในเมื่อเรื่องที่เราทำ ยุนโฮก็คงจะทำกับสเตฟานี่เหมือนกัน!
ยุนโฮสบตาของแจจุงด้วยสายตาเย็นชาไม่แพ้กัน และนั่นทำให้หัวหน้าวงคนเก่งยิ่งเดือดเข้าไปใหญ่
ทำผิดแล้วยังไม่สำนึกอีกนะแจจุง...
“แก้มัดเดี๋ยวนี้!” แจจุงตวาด
“หึ! ก็ชอบเรื่องอย่างว่ากันนักไม่ใช่เหรอ เมื่อกี้ยังขย่มกันมันรูอยู่เลยนี่” ย้อนน้ำเสียงดูแคลน ปากหยักเหยียดยิ้มเยาะหยัน แจจุงขมวดคิ้ว เม้มปากแน่น
“นายเองก็เหมือนกันแหละ กับสเตฟานี่ก็คงซอยเพลินเลยสิ ถึงเพิ่งกลับเอาป่านนี้น่ะ!” แจจุงย้อนกลับในสิ่งที่ตัวเองคิด
“อย่ามาพูดพล่อยๆ ฉันกับสเตฟานี่ไม่มีอะไรกัน!” ยิ่งพูด ทั้งสองฝ่ายก็ยิ่งใส่อารมณ์เข้าหากัน
“ต่อให้ทำจริง.. นายก็ไม่กล้าพูดอยู่ดีนั่นแหละ!” คำพูดของแจจุงทำให้ยุนโฮอารมณ์ปะทุถึงขีดสุด จัดการกดร่างบางลงกับเตียง ทับลงบนตัวชางมินที่อยู่ข้างล่าง
“อ๊ะ! นายจะทำอะไรยุนโฮ ปล่อยเดี๋ยวนี้นะ!” แจจุงร้องวี้ดๆเอาแต่ใจ แบบที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
“ก็สนองความต้องการของนายไง!” ไม่พูดเปล่าแต่ยังสอดบางอย่างเข้าไปภายในตัวของแจจุง
“พี่.. อึ๊!” ไม่เพียงแต่แจจุงเท่านั้น ยุนโฮยังใส่บางสิ่งที่ว่านั่นเข้าไปในตัวของชางมินด้วยเช่นกัน
หลังจากนั้น...หัวหน้าวงก็ก้าวถอยออกมา ยืนดูปฏิกิริยาที่เริ่มเปลี่ยนไปของทั้งสองคน ในหัวไพล่คิดไปถึงของที่ตัวเองเพิ่งเอาใส่เข้าไป
++++++++++++++
ในร้านอาหารแห่งหนึ่งที่ทีมงานและแขกรับเชิญมาฉลองกันหลังจากถ่ายรายการเสร็จ โต๊ะหลายตัวถูกนำมาต่อกันยาวเกือบสุดห้อง เก้าอี้บางตัวถูกทิ้งว่าง เพราะเจ้าของมันกลับไปแล้ว ทุกคนที่ขยับเข้ามานั่งใกล้ๆกัน แต่มีเพียงสามคนเท่านั้นที่นั่งห่างออกมา
สเตฟานี่ ซันเดย์ และ...ยุนโฮ
“แน่ใจเหรอว่าได้ผลจริง?” เสียงทุ้มถามไม่เชื่อในสรรพคุณของสิ่งที่หญิงสาวผมสีน้ำตาลยื่นส่งให้
“เห็นเม็ดเล็กแบบเนี้ยะ...แต่พี่อย่าดูถูกมันเชียวนา หึหึ” สเตฟานี่ยกซองยาโบกไปมาด้านหน้ายุนโฮ
“พูดแบบนี้เคยลองแล้วสิ” ชายหนุ่มถามยิ้มๆแบบรู้ไต๋ พลางปรายตามองอีกหนึ่งสาวผมดำที่นั่งเงียบไม่พูดอะไรนอกจากยิ้มหวานลูกเดียว
“อ๊ะ! แน่ล่ะ ไม่งั้นซันเดย์จะยอมฉันเราะ!” พูดน้ำเสียงภูมิใจ สเตฟานี่ยกแขนโอบไหล่เพื่อนสาวข้างตัวให้แนบชิดเข้ามาอีก
“บ้า! พูดอะไรแบบนั้น” ว่าเบาๆพร้อมกับหยิกต้นแขนอีกคนแก้เขิน แล้วซันเดย์ก็ก้มหน้างุด ซ่อนแก้มแดงระเรื่อนั้น
“แล้วไอ้นี่มันใช้ยังไงล่ะ..” เมื่อเห็นท่าทีของซันเดย์ ยุนโฮก็รู้ว่าที่สเตฟานี่พูดมานั้นเรื่องจริง ทำให้เขารู้สึกสนใจเจ้ายาเม็ดเล็กๆพวกนี้เสียแล้ว
“ง่ายๆ ก็เอาเข้าไปในตัวแค่นั้น จะกินจะสอดได้หมด แล้วก็รอผลสิบห้าถึงสามสิบนาที”
“โห! ตั้งครึ่งชั่วโมงเลยเหรอ กว่าโบแจจะมีอารมณ์ฉันไม่ฝ่อก่อนเรอะ!”
“ไอ้หมีเอ๊ย! หามาให้ก็ดีแค่ไหนแล้ว” สเตฟานี่แอบบ่นเบาๆ
“เมื่อกี้พูดว่าไรนะ ได้ยินแว่วๆ อะไร.. ใครหมี” แต่ยุนโฮก็ยังหูดีได้ยินเสียอีก...ถึงจะได้ยินไม่ชัดก็เถอะ
“ไม่เห็นได้ยินอะไรเลย เอ๊...เมาเปล่าเนี่ย แล้วไอ้ยานี่อ่ะ.. ถ้าอยากให้แรงก็ใช้เยอะๆเซ่ะ! แต่อย่าเกิน 2 เม็ดนะ เดี๋ยวช็อกกันพอดี” สเตฟานี่จิ้มฉลากยาที่ติดกับซองให้ยุนโฮดู ตกลงว่าอะไรๆก็ต้องให้บอกใช่ไหม
ถ้างั้นทำไมไม่ให้บอกเลยล่ะว่าต้องเอาอะไรใส่ตรงไหน ชิ!
“โอเคๆ ขอบใจมาก งั้นฉันกลับเลยก็แล้วกัน นี่ก็ดึกมากแล้ว เดี๋ยวโบแจจะรอนาน”
“เหอะ! ‘ไมไม่กลับตอนเช้าเลยล่ะ ทำมาบอกเดี๋ยวโบแจรอนาน ป่านนี้ใครเขาจะรอแก ไอ้หมีเอ๊ย!” สเตฟานี่บ่นตามหลังกับตัวเองเพราะคิดว่ายังไงยุนโฮก็คงไม่ได้ยิน
“ด่าไปเหอะยัยแสบ เห็นว่าเอาของดีมาให้หรอกนะ!” ใครว่ายุนโฮไม่ได้ยิน...ได้ยิน แต่ไม่อยากโต้ตอบตะหาก เชอะ!
++++++++++++++
ยุนโฮใส่ยากระตุ้นเข้าไปในตัวแจจุงและชางมินคนละสองเม็ดตามที่สเตฟานี่บอก และเพียงเวลาสิบห้านาที ร่างผอมบางทั้งสองก็เริ่มบิดเร่า
“อะ.. อือ...ชาง..มิน หมุนทีสิ อื้อ...” แจจุงส่ายสะโพกไปตามทิศทางที่ชางมินแอ่นวนท่อนเนื้อภายในช่องทางของเขา
สะโพกทั้งสองแนบชิดบดเบียดจนแทบเป็นเนื้อเดียว แจจุงครางเสียงหวานเช่นเดียวกับชางมินที่ส่งเสียงอื้ออึงในลำคอ
ยุนโฮยิ้มกระหยิ่มในฤทธิ์ยาพลางเร่งปลดเปลื้องเสื้อผ้าออกจากร่างกายตัวเองก่อนก้าวขึ้นไปบนเตียงที่สองร่างกำลังปลดปล่อยความเร่าร้อนแก่กัน
หัวหน้าวงไล้มือไปตามร่างกายของคนรักตั้งแต่แผ่นหลังเรื่อยไปจนถึงช่องทางคับแคบซึ่งกำลังดูดกลืนเนื้อร้อน
“อ๊า!” แจจุงกระตุกแอ่นตัวเมื่อสองนิ้วของยุนโฮกระแทกเข้ามาในร่างกายโดยไม่ได้ตั้งตัว
นิ้วซุกซนคว้านไปมาทั่วกล้ามเนื้อที่บีบรัด กวาดไปตามผนังนุ่มสลับหยอกล้อกับส่วนปลายของน้องชายที่ยังค้างอยู่ภายในเช่นกัน
“อะ...อา อือ ยุน..ยุน...” เสียงหวานครางเสียดายเมื่อสองนิ้วที่ร่วมปรนเปรอเขาเมื่อครู่ถูกถอนออกไป แล้วแกนกายของชางมินก็เริ่มขยับเข้าออก หากแต่ก็ขยับได้ไม่มากเมื่อทั้งสองคนถูกผูกติดกันแบบนี้
“อา...อา...” ชางมินครางพร่ำเพ้อเมื่อสองนิ้วที่ช่วยแจจุงเริ่มขยับมาวนเวียนแถวด้านหลังของเขา ยุนโฮกดนิ้วบริเวณปากทางเข้าปิดสนิทของชางมิน มือข้างหนึ่งจับแยกเนื้อนุ่มทั้งสองออกจากกัน ขณะที่อีกมือนั้นยังล้อเล่นกับช่องทางคับแคบไม่ห่าง
กล้ามเนื้อโดยรอบเริ่มคลายลงแต่ก็ยังหดเกร็งเป็นจังหวะ ยุนโฮค่อยๆใช้นิ้วแรกสอดเข้าไปเพื่อเบิกทางแล้วคว้านไปมาเป็นการสำรวจ
“อ๊ะ...อา พี่ยุน..โฮ” เจ้าของชื่อยิ้มสะใจแล้วส่งอีกสองนิ้วกระแทกเข้าไปจนชางมินสะดุ้ง พุ่งตัวไปข้างหน้าเต็มแรง
“อ๊า! อื้อ...” แจจุงเกร็งตัวจนผนังบีบรัดเนื้อร้อนของน้องชายแน่นเมื่อแรงกระแทกถูกส่งเข้ามารุนแรง
ยุนโฮเล่นนิ้วจนพอใจแล้วจึงกระชากออก จับแก่นกายตัวเองที่เป่งพองและร้อนรุ่มขยับเข้าใกล้ช่องทางที่ยังไม่เคยมีใครผ่านมาก่อน หัวหน้าวงจงใจขยับท่อนเนื้อตัวเองขยับรูดไปมากับทางแคบที่เริ่มมีน้ำเหนียวสีใสเปรอะออกมา
“อา...ชางมิน ให้พี่เป็นคนแรกของนาย......” กระซิบขอเสียงพร่า เด็กหนุ่มไม่สนใจจะตอบเพราะมัวแต่ส่งเสียงครางจนอีกฝ่ายเหมาเอาว่านั่นคือการตกลง
ยุนโฮไม่รอช้าค่อยๆกดส่วนแข็งขึงผ่านกล้ามเนื้อหดเกร็ง แต่เข้าได้เพียงส่วนปลาย คนข้างหน้าก็ดีดดิ้นเสียแล้ว
“อ๊า! เจ็บ พี่ครับ...” ชางมินพยายามหันกลับไปห้ามคนที่ซ้อนอยู่ด้านหลังของเขา แต่ผลที่ได้กลับเป็นว่ายุนโฮผลักตัวเขาในทาบทับไปบนตัวของแจจุง
“อื้อ!” ยุนโฮจงใจกดกระแทกลงไปจนมิดในคราวเดียว เรียกเสียงครางจากทั้งตัวเองและคนข้างใต้
“อ๊า...า...!” แจจุงร้องลั่น ส่วนหนึ่งเป็นเพราะเน็คไทที่มัดตัวเองอยู่เหมือนจะรัดแน่นขึ้น อีกส่วนเป็นเพราะแรงกระแทกที่มากเสียจนเขารู้สึกเหมือนช่องท้องถูกเติมเต็มด้วยส่วนร้อนของชางมิน
“อึก ฮ้า...อือ...” ส่วนชางมินเจ็บจนร้องไม่ออก ทำได้เพียงแค่ส่งเสียงในลำคอและพยายามหายใจ เมื่อภายในร่างกายของเขาทั้งร้อนรุ่มและเจ็บเสียดเหมือนมีใครเอาแท่งเหล็กร้อนสอดเข้ามา
แจจุงกระตุกตอดรัดเนื้อร้อนของน้องชายเรียกให้อีกฝ่ายหันมาสนใจกับความสุขส่วนหน้ามากกว่าความเจ็บปวดทางด้านหลัง และดูเหมือนจะได้ผลเมื่อชางมินเริ่มขยับแกนกลางภายในร่างกายของแจจุง
“อา...” เมื่อเห็นว่าน้องเล็กเริ่มผ่อนคลาย ยุนโฮก็ขยับเคลื่อนส่วนแข็งขึงของตัวเองออกจากหลืบร้อนช้าๆ น้ำใสช่วยลดแรงเสียดทานได้มาก ชางมินมีท่าทีผ่อนคลายมากขึ้นเมื่อเนื้อร้อนขยับออกจากร่างของเขาเรื่อยๆจนเหลือแค่ส่วนปลาย
เด็กหนุ่มคิดว่ายุนโฮคงจะถอนออกไปจนหมด แต่ในความเป็นจริงแล้ว...ไม่มีทางเป็นไปได้!
แกนแข็งขึงถูกกระแทกกลับเข้ามารวดเร็วจนฝ่ายรับทั้งสองตัวโยนตามแรง ชางมินทนไม่ไหวขนาดเปล่งเสียงครางหวานออกมาชนิดที่ตัวเองยังไม่รู้ว่ามีเสียงแบบนี้
“อ๊า...า...า...!” ส่วนของยุนโฮแนบสนิทกับด้านหลังของชางมิน เช่นเดียวกับที่หลืบรักของแจจุงขยับชิดส่วนแข็งขึงจากน้องชาย
“คึซ...อื๊อ!” ยุนโฮเริ่มจังหวะใหม่จากช้าไปเร็ว ช่องทางที่เคยบีบรัดแน่นผ่อนคลายลงทำให้เขาสามารถกดกระแทกได้ง่ายตามแต่ใจ
“อะ...อือ” แม้แต่คนขยับเองยังครางออกมา แล้วคนข้างใต้จะยิ่งขนาดไหน
ยุนโฮเร่งจังหวะและแรงกระแทก ทั้งเร็วและแรงจนตัวน้องเล็กและคนรักแทบช้ำ น้ำหนักที่กดทับกนทำให้อึดอัดแต่ส่วนล่างที่ไม่อยู่นิ่งก็ทำให้มีความสุข
แล้วคืนนั้น เสียงครางก็ดังระงมจนแหบแห้ง
++++++++++++++
เช้าวันต่อมา แสงแดดอ่อนสาดส่องเข้ามาภายในห้องนอน ถึงไม่ร้อนแสบตาแต่ก็ทำให้คนที่หลับอยู่ระคายจนไม่สามารถนอนได้ต่อ
ชางมินกระพริบตาถี่ก่อนลืมตาแล้วค่อยๆยันตัวลุกขึ้นนั่งโดยที่ยังไม่ได้ออกจากผ้าห่ม ดวงตาโตกวาดมองรอบตัว แต่ก็ไม่พบใครนอกจากตัวเอง
เมื่อเหลือบมองร่างกายตัวเองก็พบว่าเสื้อยังคงถูกสวมใส่อยู่บนตัวเขาเช่นเดิม ถึงจะดูยับยู่และไม่ค่อยเป็นระเบียบก็ตาม งั้นเมื่อคืนคงเป็นความฝันสินะ...
เด็กหนุ่มส่ายหน้าให้กับความฝันลามกของตัวเอง ทำไมถึงฝันเรื่องอย่างนั้นได้ก็ไม่รู้ สงสัยคงดูพวกหนังอย่างว่ามากเกินไปแล้ว
ชางมินตวัดผ้าห่มออกพ้นตัว แต่ความเจ็บจี๊ดก็แล่นปราด เขารีบมองไปยังจุดที่คิดว่าตัวเองเจ็บ
รอบข้อมือปรากฏรอยแดงที่น่ากลัวว่าจะเป็นสีม่วงในเวลาต่อมา เมื่อก้มมองส่วนล่างก็พบว่าข้อเท้าของเขาก็เป็นเช่นเดียวกัน และเรื่องที่น่าตกใจที่สุดก็คือ...
เขาไม่ได้ใส่กางเกง แถมชางมินน้อยยังถูกผ้าผูกไว้เป็นโบว์ซะอีก
งั้นเมื่อคืนก็ไม่ใช่แค่ฝันน่ะสิ...
“อ๊ากกกก!” เสียงตะโกนโทนสูงดังโหยหวนในเช้าที่แสนสดใสในบ้านทงบังชินกิ
++++++++++++++
ยุนโฮกับแจจุงที่นอนกอดกระชับในอ้อมกอดของกันและกันสบตาอีกฝ่ายพร้อมยิ้มเจ้าเล่ห์ นอนฟังเสียงกรีดร้องของน้องเล็กด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม
“วันหลังเอาอีกนะยุน” คนสวยออกปากขอพลางมองด้วยสายตาออดอ้อน แจจุงที่นอนอยู่บนตัวของยุนโฮไล้นิ้ววนเป็นวงกลมกับแผ่นอกนั้น
“มากกว่านั้นก็ยังได้” พูดจบปุ๊บ ตาหมีก็ตวัดผ้าห่มคลุมโปงพร้อมกดคนสวยลงกับเตียงปั๊บ
“ว่าแต่...ครั้งต่อไปเอาใครดี” แจจุงกระซิบถามข้างหู เล่นเอายุนโฮใจเต้นตึกตัก
“จุนซูดีไหม” หัวหน้าวงตอบกลับก่อนจะเริ่มไซร้ซอกคอคนด้านล่าง แจจุงหัวเราะคิกคักด้วยความจักจี้กอปรกับความไม่เคยพอของคนรัก
แล้วเสียงหัวเราะก็กลายเป็นเสียงครางกระเส่าดังก้องในห้องสี่เหลี่ยมอีกกว่าชั่วโมง
และนี่ก็เป็นอีกวันที่ไม่เงียบเหงาสำหรับทุกคน...
THE END
