Zinister...in Colorful Mode

อย่างที่ทุกคนรู้กันว่า (ทุกคน : อิชั้นไปรู้อะไรตอนไหนคะะ?)
"อีถึก"  แล็ปท็อปสัญชาติโตชิบ้าคู่บารมีของซิน (มีชื่อเสียงเรียงนามอีก  ซินนิสเตอร์จะรั่วไปไหนคะ?)
มันเป็น Windows Vista (ไฮโซต่างจากชื่อมากค่ะ - -")
และแรมรุ่นของซินมีเพียง 514 MB เท่านั้น (ราว ๆ นี้อ่ะค่ะ)
ดังนั้นผลที่ตามมาคือเปิดหลายโปรแกรมแล้วแฮงค์  เครื่องช้ามากถึงมากที่สุด
มันสามารถเปลี่ยนซินจากคนใจร้อนให้ใจเย็นได้ในระดับหนึ่งเลยทีเดียว
แล้วนังซินนิสเตอร์มันก็ทนใช้มาปีเศษ  เนื่องด้วย...หล่อนไม่รู้ว่าแล็ปท็อปเค้าเพิ่มแรมได้ (รั่วไม่พอ  ยังโง่ได้อีก)

วันนึง...น้าชายสุดที่รักจะเอาไดรฟ์เวอร์ของพรินเตอร์มาลงให้
ปรากฏนังถึกแสดงอิทธิฤทธิ์ (ความอืด) อย่างเต็มที่จนเข้าตาน้าชาย
เนื่องด้วยน้าชายคุ้นเคยกับแล็ปท็อปที่แรมสูงกว่านังถึกของซินถึงเกือบ 4 เท่า
น้ากดเมาส์รัวจนนังถึกของซินสะท้านเลยทีเดียว - -"  โดนแล็ปท็อปส่งเสียงด่าว่า "ตุ๊ด" มาหนึ่งที
(เสียงนี้มันจะเกิดเมื่อเปิดหลายโปรแกรมแล้วดันสวิทช์ไปมาจนมันโปรเซสไม่ทัน)
น้าเกิดความอเน็จอนาถยิ่งนัก  ลั่นวาจาว่าสักวันหนึ่งจะพานังถึกไปเพิ่มแรม
และกำชับมาว่าวันไหนซินไม่มใช้คอมพ์ให้เอานังถึกทิ้งไว้กับน้า
แต่ปรากฏว่าซินกับนังถึกนี่ตัวห่างกันมิได้เลย (ใครปั่นฟิคจะรู้รสชาติอารมณ์นี้ดี)

และวันนี้..พระเจ้าก็เห็นใจ (ไอ้นี่ก็บิวด์ซะเวอร์)
ความจริงคือปรินเตอร์น้าเสีย  จะเอาไปซ่อม  ก็เลยพาซินไปเพิ่มแรมด้วยซะเลย
ฮิ้ววววว  เป็นสิ่งที่ซินนิสเตอร์รอมานาน - -+

พวกเราสามคนอันได้แก่  น้าชาย  น้องคนเล็ก  และซิน  ไปถึงที่ไอทีซิตี้
รถเยอะมากกกกกกกกกกกกกกก  น้าเอารถไปจอดละให้ซินกะน้องยืนแบกปรินต์เตอร์
แบกอยู่นานจนเจ้าของร้านนวดไทยเห็นใจ  โบกมือให้ซินกะน้องเอาของไปวางหน้าร้านเขาก่อน
ไอ่ซินก็รอ..ร้อ..รอ  ระหว่างที่รอก็โหลด F-Secure ลงมือถือจนเงินเหลือ 3.64 บาท
อนาถได้อีก - -"  โทรออกก็ปาไปนาทีแรก 2 บาทละค่ะ
ซินเลยตัดสินใจใช้การโทรครั้งเดียวนี้เพื่อโทรไปขอบัตรเติมเงินจากแม่ที่อุดร (ซินอยู่กทม.นะคะตอนนี้)
แต่คนที่โทรมาบอกรหัสเป็นน้องชายสุดที่รักของซินเอง
พอซินกดเติมเงินเรียบร้อย  กำลังจะโทรหาน้า  ปรากฏว่าน้ามาพอดี
ฮิ้วววว...ซินได้กำไร  >.<

พอน้ามาก็เอาปรินเตอร์ไปซ่อม  แต่ปรากฏว่าน้าพิจารณาแล้วเห็นว่าซื้อใหม่คุ้มกว่า
ก็เลยกระเตงกันไปไอทีซิตี้  น้าเอาปรินเตอร์ไปเก็บ  ซินกับน้องรอในไอที
แต่แล้ว...ก็เกิดเหตุการณ์ไม่คาดฝันกับเด็กสาว(?)วัยสิบเก้าย่างยี่สิบ (ไม่สาวแล้วมั้ง - -")
ไอ่ซินหน้ามืดเจ้าค่ะ!!  เกิดมาชีวิตนี้ซินนิสเตอร์ไม่เค้ยไม่เคยเป็นลมมาก่อน (รึซินจะแก่แล้ว?)
มันเริ่มจากตาพร่า  เอฟรี่ติงตรงหน้ามันเป็นสีขาวเจิดจ้าหมดเลย
จากนั้นหูเริ่มอื้อ  ซินแทบไม่ได้ยินเสียงตัวเองด้วยซ้ำ
รู้เลยว่าต่อไปล้มแน่  ซินพยายามหายใจเข้าลึก ๆ แต่ไม่ช่วยอะไรเลย
อยากดื่มน้ำแต่ลืมเอาตังค์มา (กะใช้ตังค์น้าเต็มที่  แต่อินี่ลืมขอไว้ - -")
น้องก็ไม่มี  ร้อนก็ร้อน  ยืนก็จะไม่ไหวแล้ว  ยามมองด้วยสายตาบ่งบอกว่าไม่ไว้ใจนังนี่
ซินเลยเดินโซเซ ๆ ไปนั่งพิงเสา  ขอบอกว่านังนี่นั่งจริง  ไม่มีสแตนด์อิน
คนก็เดินผ่านไปผ่านมา  อาจคิดว่านี่คือขอทานก็เป็นได้ (ขอทานที่สะพายกระเป๋าแล็ปท็อป?)
นั่งหลับตา  คลึง ๆ นวด ๆ  สักพักมันก็กลับมาเป็นปกติ  โลกเริ่มมีสีอื่นนอกจากสีขาว - -"
ซินจะจำความรู้สึกนั้นไว้เอามาใส่ในฟิคนะคะ - -"

พอน้ามาก็ไปเดินเลือกปรินเตอร์  นั่งรอใบเสร็จนานมากกกกกกกกกกกกกกกกกกกก
ระหว่างนั้นเลยเอาแล็ปท็อปไปเพิ่มแรม  ไปเพิ่มมาอีก 1 GB
ขอตัดกลับมาตอนอยู่บ้านเลยก็แล้วกัน (อี 2 ชม.กว่า ๆ ในไอทีซิตี้  ซินจะไม่สนใจแล้ว)
กลับมาถึงก็กินข้าวก่อนเลย  ชาร์จแบตเต็มร้อย  อาบน้ำอาบท่า  แล้วมาเปิดคอมพ์
มันช่างเป้นความสุขใจเล็ก ๆ น้อย ๆ สำหรับบางคน
แต่สำหรับซินมันใหญ่หลวงมากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก
แรมเปลี่ยน  อะไร ๆ ก็เปลี่ยน
ตรงหัวโปรแกรมที่แต่เดิมมันเป็นสีฟ้า (ไอ้ตรงแถบด้านบนที่จะมีเครื่องหมายกากบาท  Restore ไรพวกนั้นอ่ะค่ะ)
ตอนนี้มันกลายเป็นสีดำแบบที่ซินชอบแล้ว (ซินบ้านนอกมากค่ะ)
พวกโปรแกรมก็มีกรอบซ้อนขึ้นมาอีกชั้น (ไฮโซอัพเลเวล!)
กดเปิดอะไรมันก็เด้งขึ้นมาทันใจ  เหมือนเล่นเน็ตจะแรงกว่าเดิมด้วย
(อาจจะเป็นอุปทานของซินนะคะ  แต่รู้สึกว่ามันเร็วขึ้นจริง ๆ นะ)
ตอนนี้ซินเลยกระดี๊กระด๊ามากมาย  มีกำลังใจแต่งฟิค (อย่าไปเชื่อมันค่ะ!)

ที่บิวด์ ๆ อารมณ์มา  จุดประสงค์ต้องการจะบอกว่า..."เพิ่มแรมให้อีถึกแล้วค่ะ"
จุดประสงค์เดียว  แต่ซินนิสเตอร์ใส่น้ำลงไปเยอะมาก  ฮ่าฮ่า
ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านค่ะ (คนเค้าคงนึกว่าซินอัพฟิค - -")
ซินแว้บไปแต่งฟิคก่อนน้า  ฮิ้วววว~~~~~~