Zinister...in Colorful Mode

ตอนที่ 41

                หลังจากที่เยซองและฮีชอลทิ้งให้อยู่คนเดียวด้วยหวังจะให้จองซูได้พักผ่อน  ทว่าคนป่วยกลับนอนไม่หลับแม้ร่างกายจะอ่อนเพลีย  ร่างบนเตียงพลิกกายไปมาด้วยเรื่องที่กำลังรบกวนจิตใจ

                “พี่จองซู!”  ขณะที่จองซูกำลังครุ่นคิดเรื่องราวที่ผ่านมาของตัวเอง  เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นมาพร้อมกับที่ประตูห้องถูกกระชากออก  แล้วร่างกลม ๆ ก็พุ่งตัวปราดเดียวมาถึงขอบเตียงอย่างรวดเร็ว

                “พี่...เป็นอะไรมากไหม  พอรู้จากพี่ฮีชอลว่าพี่ไม่สบาย  ฉันก็รีบมาเลย”  เริ่มแรกจองซูตั้งใจจะแกล้งหลับเพราะไม่อยากถูกรบกวน  แต่เสียงที่คุ้นเคยก็ทำให้ชายหนุ่มพลิกตัวหันกลับมา

                “ซองมิน”  เมื่อเห็นว่าผู้ที่มาเยี่ยมใหม่คือใคร  จองซูก็อดน้ำตาคลอไม่ได้

                “เป็นอะไรไป  พี่เจ็บตรงไหนหรือเปล่า”  ซองมินช่วยพยุงมือกีตาร์นัยน์ตาสวยให้นั่งได้ตามที่ตั้งใจ  เสียงใสสอบถามความเป็นไปเมื่อเห็นอีกฝ่ายทำหน้าเศร้าซึม

                “พี่...ปวดใจ  มันเจ็บมาก ๆ เลย”  มือคว้าคนข้างเตียงเข้ามากอด  จองซูซุกหน้าลงกับไหล่คนตัวเล็กกว่า  ทว่าก่อนที่น้ำตาจะหลั่งไหล  เสียงของอีกคนที่ถูกทำเหมือนไม่มีตัวตนก็ขัดขึ้น

                “เดี๋ยวก่อนนะครับ  ปกติพวกคุณไม่ได้พูดกันแบบนี้นี่”  คยูฮยอนที่ตามซองมินมาด้วยแต่เหมือนจองซูจะไม่สนใจเขาเท่าไรนัก  เอ่ยถามด้วยความสงสัย  เพราะในยามปกติ...จองซูจะถูกเรียกว่าทึกกี้  ขณะที่ซองมินจะเรียกตัวเองว่าฟักทองน้อย...ไม่ใช่หรือ

                “ไม่หรอก  ก็แค่กลับไปเรียกกันแบบเดิมเท่านั้นเอง”  ซองมินพูดหน้าตาเฉย  เรียกแววสงสัยให้ปรากฏบนหน้าเลขาฯของพี่ชายได้ไม่ยาก

                “ผม...ไม่เข้าใจ”  คยูฮยอนมองหน้าจองซูสลับกับซองมิน  ที่เขาเคยคิดว่าสองคนนี้มีความสัมพันธ์กันมาก่อนคงเป็นเรื่องจริง

                “ฉันกับพี่จองซูน่ะ  เป็นพี่น้องเลือดเดียวกัน”

                “เฮ้อ...”  เสียงถอนหายใจเฮือกใหญ่ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบสงัดภายในห้องพักผู้ป่วย

                “จุนซู  มีอะไรไม่สบายใจจะระบายให้ฉันฟังก็ได้นะ”  แจจุงละสายตาจากหนังสือในมือ  ปิดมันแล้ววางบนโต๊ะข้างเตียง จากนั้นก็หันมามองหน้าคนที่กำลังนั่งเท้าแขนตัวเองกับขอบที่นอน

                แจจุงมองจุนซูที่แวะมาเยี่ยมเขาด้วยแววตาแสดงความเป็นห่วง  แม้ว่ารู้จักกันมาไม่กี่เดือน  แต่จุนซูกับแจจุงก็สนิทกันพอสมควร  ก็ตั้งแต่งานครบรอบของเจ็ปส์นั่นแหละ  ที่ทำให้ชางมิน  จุนซู  และแจจุงสนิทกัน

                “ก็คุณยูชอนน่ะ  ไม่ยอมพูดกับฉันมาหลายวันแล้ว”  จุนซูเอ่ยเสียงหงอย  วันนี้เขาไม่มีเรียนและไม่ต้องตามยูชอนไปทำงานที่ไหน  เขาจึงถือโอกาสว่าง ๆ จนน่าเบื่อนี้มาเยี่ยมแจจุง

                ตั้งแต่ประชุมคราวนั้น...ยูชอนก็ไม่ไปทำงานกับเขา  แค่คุยด้วยยังไม่มีสักคำเลยด้วยซ้ำ

                “คุณเขามีเรื่องไม่สบายใจอะไรหรือเปล่า  คุณยูชอนอาจมีเรื่องไม่สบายใจที่ไม่อยากให้จุนซูรู้ก็ได้  คงกลัวว่าจะทำให้จุนซูพลอยไม่สบายใจไปด้วยเปล่า ๆ”

                “ไม่หรอกแจจุง  เหมือนเขากำลังไม่พอใจมากกว่า  ไม่รู้ล่ะ...ยังไงวันนี้ฉันก็ต้องรู้ให้ได้ว่าเขาเป็นอะไร  ฉันจะถามเขา”  จุนซูพูดออกมาด้วยสายตาแน่วแน่  เงยหน้าจากการเท้าแขนตัวเอง

                “อืม...ถ้ามีเรื่องไม่สบายใจอีกจะมาเล่าให้ฉันฟังก็ได้นะ”  แจจุงเสริมก่อนจะหยิบหนังสือมาอ่านต่อเมื่อจุนซูเห็นว่ามีท่าทีร่าเริงขึ้นแล้ว

                ผลัวะ!

                เสียงประตูห้องถูกผลักเข้ามาอย่างรุนแรงและรวดเร็ว  จุนซูและแจจุงกันไปมองพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย

                “ยุนโฮ”  เมื่อมองชัด ๆ  ก็เห็นว่าร่างสูงของชายหนุ่มที่หอบหิ้วข้าวของเข้ามาพะรุงพะรังคือยุนโฮนั่นเอง  แจจุงยิ้มกว้างด้วยความดีใจ

                “คิดถึงจังเลย  ขอกอดให้ชื่นใจทีสิครับ”  ยุนโฮวางข้าวของที่เขาซื้อมาฝากคนป่วยก่อนตรงไปที่เตียง  รวบร่างแจจุงเข้ามากอดแน่นแล้วจูบรับขวัญบนกลีบปากสีอ่อนอีกหนึ่งที

                “เอ่อ...”  เสียงหวานตะกุกตะกักกับอกเมื่อดูเหมือนยุนโฮจะไม่รู้เลยว่ามีบุคคลที่สามอยู่ในห้องนี้ด้วย

                เมื่อเห็นท่าทางกระดากอายของคนในอ้อมกอด  ยุนโฮจึงเอะใจ  และเมื่อเขาเงยหน้ามองตรงไปก็เจอกับใบหน้ากลม ๆ แดง ๆ ของจุนซู

                “อ้าวจุนซู!  ขอโทษทีนะ  ฉันไม่ทันมอง”  ยุนโฮพูดกลั้นขำเมื่อเห็นว่าหน้าของจุนซูแดงไม่แพ้คนในวงแขนตัวเอง

                “ไม่เป็นไรครับ”  จุนซูตอบพร้อมรอยยิ้ม

                “ถ้าอย่างนั้นผมขอตัวก่อนก็แล้วกัน  ฉันไปก่อนนะแจจุง  หายไว ๆ ล่ะ”  จุนซูบอกลาเมื่อเห็นว่าถ้าอยู่ต่อก็รังแต่จะเป็นก้างขวางคอสองคนเสียเปล่า ๆ  สู้เขาเอาเวลามองสองคนนี้สวีทกันไปซักซ้อมว่าจะพูดกับยูชอนอย่างไรยังจะดีเสียกว่า

                แต่ดูเหมือนเวลาเตรียมตัวของจุนซูจะน้อยกระทั่งเรียกได้ว่าเป็นหน่วยวินาที  เมื่อเขาได้ยินยุนโฮพูดขึ้นมาว่า...

                “เออ...ยูชอนก็มาด้วยแน่ะ  พอดีเลย  พวกนายจะได้กลับบ้านพร้อมกัน  เดี๋ยวฉันไปตามให้ก็แล้วกันนะ”  ไม่พูดเปล่าแต่ยังยอมสละผละออกจากตัวนิ่ม ๆ ของคนรักเพื่อจะออกไปตามเพื่อน

                “ไม่ต้อ...”  ทว่ายังไม่ทันที่จุนซูจะปฏิเสธได้จบประโยค  คนที่ถูกพูดถึงก็มาหยุดอยู่ในห้องอีกคนแล้ว

                “...”  ยูชอนเงียบ  เขาเพียงแค่ปรายตามองจุนซูก่อนเดินเลยเอาของเยี่ยมไข้ของแจจุงไปวางบนโต๊ะ

                จุนซูผงกหน้าให้แจจุงนิดหนึ่งเป็นเชิงบอกว่าจะไปแล้ว  จากนั้นเขาก็เดินออกไป

                “จุนซูกำลังจะกลับพอดี  แกก็กลับพร้อมกันเลยสิ”  เมื่อเห็นว่าคนหนึ่งกลับออกไปแล้ว  ยุนโฮก็เจ้ากี้เจ้าการบอกเกินจำเป็น

                ยูชอนปรายตามองนิ่ง ๆ แต่ก็เดินออกไปแต่โดยดี  สายตาเย็นชาของยูชอนทำให้แจจุงชักหวั่นใจขึ้นมาว่าสถานการณ์ระหว่างจุนซูกับยูชอนจะร้ายแรงจริง ๆ

                “เดี๋ยวเย็นนี้ก็กลับบ้านได้แล้วล่ะ”  เมื่อเห็นว่าแจจุงเหม่อ  ยุนโฮก็เอ่ยขึ้นมา  ซึ่งเรื่องที่เจ้าตัวพูดมาก็เรียกความสนใจได้ดีนัก

                “จริงหรอ  ดีใจจัง...”  แจจุงยิ้มกว้างบ่งบอกว่ากำลังดีใจมากจริง ๆ  มือของเขากุมมือยุนโฮแล้วเขย่าถามอย่างต้องการความแน่ใจ

                “ไม่มีเหตุผลที่ต้องโกหกนี่นา”  ยุนโฮเอ่ยพร้อมยิ้มเท่ห์  ชายหนุ่มก้มหน้าจรดริมฝีปากกับหน้าผากของคนป่วยก่อนนั่งลงบนเก้าอี้ข้างเตียง  นั่งคุยกันไปตามเรื่องราว

                เมื่อลิฟต์เลื่อนลงมาถึงชั้นสุดท้าย  จุนซูก็รีบเดินออกมาทันทีที่ประตูเปิดออก  ชายหนุ่มเร่งสองเท้าของเขาให้ก้าวออกจากโรงพยาบาลนี้ไว ๆ

                จุนซูเอ๋ยจุนซู...ถึงจะบอกแจจุงไปว่าจะถาม  แต่พอถึงเวลาเข้าจริง ๆ กลับไม่กล้าเสียได้  คุณยูชอนนี่ก็นะ...พอพูดถึงหน่อยก็รีบโผล่มาเชียว

                “อะ!”  แต่เมื่อมาถึงลานหน้าโรงพยาบาลซึ่งเป็นทางให้รถผ่าน  จุนซูก็ถูกมือของใครคนหนึ่งฉวยข้อมือเอาไว้แน่น  และคนคนนั้นก็ไม่ใช่คนอื่นไกลที่ไหน...ยูชอนนั่นเอง

                มาถึงก็ไม่พูดอะไร  ยูชอนเอาแต่ลาก  ลาก  และลากจุนซูให้เดินตามตัวเองมา  และตัวคนถูกลากก็ขัดเขินเสียจนไม่กล้าถามว่ายูชอนจะพาตัวเองไปที่ไหน

                แต่คำตอบก็มาเฉลยเอาเมื่อเห็นรถสีดำทะเบียนคุ้นตา  ยูชอนเปิดประตูออกแล้วดันจุนซูเข้าภายในก่อนตามเข้าไปอีกคน  เมื่อปิดประตูแล้วรถก็เคลื่อนออกโดยที่ยูชอนก็ยังคงไม่ได้พูดอะไรสักคำ

                จุนซูใช้เวลาจากนั้นอีกสองวันเพื่อทำใจ  และเมื่อคิดว่าตัวเองกล้าพอก็ตั้งใจจะไปคุยกับยูชอนให้รู้เรื่อง  เขาเปิดประตูที่เชื่อมห้องตัวเองกับยูชอนออก  แต่เมื่อบานไม้อ้าออกนิดหนึ่ง  จุนซูก็พบว่ายูชอนกำลังมีแขก  ซึ่งก็คือจุนกีนั่นเอง

                ถึงจะนึกแปลกที่สองคนคุยกันในห้องนอน  แต่จุนซูก็ไม่ติดใจสงสัยอะไร  ซ้ำยังกำลังจะปิดประตูแล้วรอให้จุนกีกับยูชอนคุยธุระกันเสร็จเสียก่อน  ทว่าหัวข้อที่สองหนุ่มกำลังพูดถึงก็ดึงดูดความสนใจเสียจนจุนซูต้องเสียมารยาทแอบฟัง

                “เฮ้ยปาร์ค!  สงสัยมานานแล้ว  ทำไมพักหลังไม่ยอมไปเที่ยวเลยวะ  อยู่บ้านมีอะไรน่าสนใจรึไง”  จุนกีถามคนที่ง่วนอยู่กับกองเอกสาร  ขณะที่คนถามก็กวาดตามองไปทั่วห้อง  ไม่บ่อยนักที่ยูชอนจะยอมให้ใครเข้าห้องนอนได้ง่าย ๆ

                “ส่วนหนึ่งก็ใช่...”  ยูชอนพูดก่อนหยุดยิ้มนิดหนึ่งเมื่อนึกถึงสิ่งน่าสนใจในบ้าน  ก่อนที่รอยยิ้มบางเบานั้นจะจางหายอย่างรวดเร็วเมื่อนึกถึงเรื่องเมื่อเร็ว ๆ นี้

                เขายังไม่หายโกรธหรอกนะที่จุนซูไปทำท่าสนิทสนมกับเลขาฯของชินดงอย่างนั้นน่ะ!

                “จุนซู?”  จุนกีเดินเข้ามาใกล้ก่อนกระซิบข้างใบหูด้วยคิดว่าหากทำอย่างนี้จะยิ่งทำให้ยูชอนทวีความเขินอายเป็นเท่าตัว

                “ก็รู้อยู่แล้ว  ทำไมต้องถามให้มากความ”  ทว่าคนถูกยั่วกลับไม่เขินอายอย่างที่คิด  ยูชอนตอบออกมาหน้าตาเฉย  สายตาที่กวาดอ่านรายละเอียดในแฟ้มงานไม่มีสะดุดแม้แต่น้อย

                “แล้วไอ้ส่วนที่เหลือล่ะ”  แต่ดูเหมือนจุนกีจะไม่พอใจหากยังไม่ได้รู้เรื่องที่หมดที่ต้องการ  หนุ่มรุ่นพี่ยังเซ้าซี้ถามตามความพอใจของตัวเอง

                “.........”  เกิดความเงียบขึ้นชั่วขณะหนึ่งในห้องนั้น

                “ว่าไง?”

                “สัญญา......”  ยูชอนเงยหน้าจากกองกระดาษปึกใหญ่  เขาทอดสายตามองออกไปไกลโดยที่ไม่รู้ว่าจุดหมายคือตรงไหนก่อนค่อย ๆ พูดเสริม

                “ฉันสัญญากับริคกี้เอาไว้  ถ้าจะหาพี่เลี้ยงให้เขา  ฉันก็ต้องไม่ไปเที่ยวกลางคืนอีก”

                “หมายความว่ายังไง”  คำตอบที่ได้ยินทำเอาจุนกีใจหาย  และตอนนั้นเองที่เหมือนเขาจะสังเกตเห็นว่าประตูห้องของยูชอนสั่นนิดหนึ่ง

                “นี่อย่าบอกนะว่าแกเอาจุนซูเป็นที่ระบายแทนพวกผู้หญิงน่ะ”  จุนกีถามคนที่กลับไปนั่งคร่ำเคร่งกับกองกระดาษต่อหลังจากตอบคำถามเขาไปเมื่อครู่

                “มันแตกต่างกันนิดหน่อย  แต่ก็คล้าย ๆ กันนั่นแหละ”

                “แล้วบอกได้ไหมล่ะว่าไอ้ข้อแตกต่างที่ว่ามันคืออะไร”  เมื่อรู้ว่ามีคนแอบฟัง  จุนกีก็เค้นถาม  เผื่อว่าคนที่แอบฟังอยู่อีกด้านจะเข้าใจกระจ่างขึ้น  ภายใต้คำพูดผิวเผินของยูชอนอาจมีความนัยลึกซึ้งแฝงไว้เพื่อจุนซูก็เป็นได้

                ทว่าสิ่งที่ได้รับกลับไม่ใช่สิ่งเดียวกับที่ต้องการ...

                “ไม่ใช่เรื่องที่นายจำเป็นต้องรู้”  ยูชอนตอบโดยไม่ต้องเสียเวลาคิดหรือลังเลเลยสักนิด

                “บ๊ะ!  ไอ้นี่!!”  จุนกีตบโต๊ะเสียงดังด้วยความไม่พอใจ  แต่ยูชอนเพียงแค่ปรายตามองแล้วก้มหน้าก้มตาทำงานต่อ  ราวกับว่าโลกนี้ไม่มีสิ่งอื่นใดที่น่าสนใจกว่านั้นอีกแล้ว

                “เออ...แล้วพี่เลี้ยงที่ฉันหามาให้เป็นไงมั่ง”  เมื่อเห็นว่ายูชอนคงไม่ตอบแน่ ๆ  และเขาก็มีคำตอบที่คิดไว้เองอยู่ในใจ  จุนกีจึงเปลี่ยนเรื่องถามถึงญาติสนิทที่พามาทำงานกับตระกูลปาร์คได้เกือบห้าเดือน

                “ก็ดีนะ...ดีกว่าที่ฉันคิดไว้เยอะเลยล่ะ  แต่ดูเหมือนว่าจะสนิทกับริคกี้เกินไปหน่อย”  เป็นที่รู้กันในน้ำเสียงว่าคำว่าสนิทที่ยูชอนใช้หมายถึงอะไร  ถึงไม่ได้ใกล้ชิดน้องชาย  แต่ยูชอนก็มองออกว่าสายตาที่น้องน้อยของเขามองพี่เลี้ยงตัวเองมันมีความรู้สึกอย่างไร

                “ฮ่าฮ่า  ท่าทางหมอนั่นคงอยากเลี้ยงเด็กแบบนี้มากกว่าเป็นประธานบริษัทแล้วละมั้ง”  พูดกลั้วหัวเราะ  จุนกียืนพักขาพิงกับโต๊ะทำงานของยูชอน  สองมือล้วงกระเป๋ากางเกงด้วยท่าทางสบาย ๆ

                “ประธานบริษัท?”  ถ้อยคำที่สะดุดหูทำให้ยูชอนต้องทวนถามไม่แน่ใจ

                “ฉันยังไม่ได้บอกนายนี่เนอะ  ซีวอนน่ะลูกพี่ลูกน้องฉันเอง”

                “งั้นถ้านายช่วยเอาลูกพี่ลูกน้องกลับไปจะดีมาก  ฉันยังไม่อยากให้ริคกี้คบใคร  มันยังไม่ถึงเวลา”  เพราะคิดว่าเรื่องของน้องชายเป็นสิ่งสำคัญเสมอ  ยูชอนจึงเงยหน้าขึ้นเพื่อสบตากับจุนกี  แต่ระหว่างนั้นเองที่เขาสังเกตเห็นว่าประตูห้องถูกเปิดแง้มเอาไว้เล็กน้อย

                “อย่าหวงน้องไม่เข้าเรื่องน่า  คนเขารักเขาชอบกันก็ปล่อยไปเถอะ  แล้วนี่จุนซูไปไหนเสียล่ะ”  จุนกีถามขึ้นมาก่อนจะรับรู้ได้ถึงแรงสั่นสะเทือนที่ประตูอีกครั้ง

                “โอ๊ะโอ...ฉันว่าฉันได้คำตอบแล้วล่ะ”  โดยไม่ต้องคิด...จุนกีนึกคำตอบเอาเองทันทีเมื่อเห็นอย่างนั้น

                สายตาของจุนกีที่ทอดมองไปยังประตูห้องด้านหน้าทำให้ยูชอนเงยหน้าขึ้นมาก่อนชี้ไปทางประตูห้องของจุนซูซึ่งเป็นประตูเชื่อมติดกับห้องเขาทางด้านข้าง

                “ไม่ใช่...จุนซูน่ะตรงนั้นต่างหาก”  ยูชอนพูดมั่นใจ  ประตูที่เปิดแง้มไว้เมื่อกี้ถูกปิดลงแล้ว  จุนซูรู้เรื่องที่พวกเขาคุยกันแน่ ๆ  เพียงแต่ไม่รู้ว่าได้ยินอะไรไปบ้าง

                “แล้วไอ้ประตูอีกบานนั่นล่ะ”  จุนกีพยักพเยิดปทางประตูหลัก  ซึ่งเขาก็มั่นใจเช่นกันว่ามีคนหนึ่งซุ่มฟังอยู่ตรงนั้น

                จุนซูค่อย ๆ ดึงประตูปิดเบามือเมื่อได้ฟังคำตอบของยูชอน  เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตอนที่กำลังปิดประตูนั้น ตัวเองมีสีหน้าแบบไหน

                รู้สึกเหมือนยูชอนเหลือบมองมา  ทว่าจุนซูก็ไม่สนใจ  ตอนนี้ในหัวมีแต่ความคิดตัวเองลอยไปมา  สิ่งที่ได้ยินทำร้ายจิตใจเกินรับไหว

                ยูชอนทำดีกับเขาก็เพราะอย่างนี้เองสินะ  ทำไมเขาถึงไม่คิดได้ตั้งแต่ตอนที่ยูชอนไม่ปัดป้องผู้หญิงคนนั้นในที่ประชุม

                ยูชอนก็ยังคงเป็นเสือผู้หญิงเลื่องชื่อ  แต่ด้วยพันธสัญญาทำให้ชายหนุ่มต้องงดเที่ยว  เพราะฉะนั้นตลอดเวลาที่ผ่านมา  คงมีแต่เขาที่คิดไปเอง

                หลงคิดไปว่าความอบอุ่นอ่อนโยนที่ได้มานั้นคือเรื่องจริง

                หลงคิดไปว่าความใจดีที่ไม่ได้สัมผัสมานานกำลังจะหวนคืน

                หลงคิดไปว่า...ใจของเราอาจจะตรงกัน  ยูชอนอาจรักเขาเหมือนที่เขารู้สึกมาตลอด

                ทว่าสุดท้ายที่หลงคิดไป...ก็ไม่มีอะไรจริงสักอย่าง

                ที่กอดเขา...คงนึกว่าเขาเป็นเหมือนผู้หญิงคนอื่น  คิดเอาเขาแทนที่คนพวกนั้น

                ...ผมเป็นแค่ที่ระบายของคุณใช่ไหม  ยูชอน...

                จุนซูทรุดตัวลงนั่งกับพื้นอย่างหมดแรง  แม้แต่น้ำตาก็ไม่อาจไหลริน  ในเมื่อแรงแค่จะหายใจในตอนนี้ดูเหมือนจะหมดสิ้นไปแล้ว

                เรียวแขนถูกยกขึ้นช้า ๆ เพื่อโอบกอดตัวเอง  ไหล่บางงองุ้มด้วยความเจ็บปวดภายในใจ

                เจ็บ...เสียยิ่งกว่าถูกยิงด้วยศร

                ปวด...เสียยิ่งกว่าถูกบีบด้วยมือที่มองไม่เห็น

                ในใจเหวอะหวะราวถูกกรีดด้วยของมีคมซ้ำแล้วซ้ำเล่า

                จุนซูโอบกอดตัวเองเอาไว้  หวังเพียงจะถ่ายเทความอบอุ่นให้กับจิตใจที่หนาวเหน็บยิ่งกว่าสายลมในฤดูหนาวที่กำลังมาเยือน

                คำตอบของจุนกีที่ว่าอีกบานประตูนั้นมีใครแอบฟังอยู่กำลังนั่งซบหน้ากับเข่าเล็ก ๆ ของตัวเอง  ยูฮวานนั่งชันเข่ากอดตัวเองเอาไว้แน่นเท่าที่อ้อมกอดเล็ก ๆ จะทำได้

            “เอ่อ...ครอบครัวของผมมีกิจการเล็ก ๆ เป็นของตัวเอง  ถึงเราไม่ค่อยมีเงิน  เอ่อ...แต่ก็มีความสุขดี”

            “ฉันยังไม่ได้บอกนายนี่เนอะ  ซีวอนน่ะลูกพี่ลูกน้องฉันเอง”

            “ผมน่ะ...จริงใจกับคุณสุด ๆ เลยนะ  จะเลี้ยงดูปูเสื่ออย่างดีเลย  จะไม่โกหกคุณ...”

                คำพูดที่ตัวเองเพิ่งได้ยินเมื่อสองวันก่อนลอยวนไปมาปปะทะกับคำของเพื่อนพี่ชายที่ตัวเองได้ยิน  ยูฮวานสับสนเสียจนไม่รู้ว่าตัวเองควรรู้สึกอย่างไร

                ที่บอกว่าจะไม่โกหกกัน  มันเป็นเพียงสัญญาลมปากเท่านั้นใช่ไหม

                ซีวอนเห็นเขาเป็นตัวอะไร  เป็นเด็กเล็กที่จะพูดจะสัญญาพล่อย ๆ ว่าอะไรก็ได้อย่างนั้นหรือ

                ทั้งที่ไว้ใจ  ทั้งที่รักมากขนาดนี้  เขาไม่มีเรื่องปิดบังซีวอนเลยสักนิด  แต่กลับเป็นฝ่ายนั้นต่างหาก...ที่ไม่ยอมพูดความจริง

                หรือมันจะเป็นจริงดังคำพี่ชาย

                ...ยังไม่ถึงเวลาหากเขาคิดจะรักใครในตอนนี้...

                เขาก็เป็นเพียงแค่เด็กคนหนึ่ง  นั่นสินะ...ใครจะมาคิดจริงจังด้วย

                ท้ายที่สุด..ทุกคนก็สวมหน้ากากเข้าหาไม่ต่างกัน

                คณะที่คฤหาสน์ตระกูลปาร์คเต็มไปด้วยความไม่เช้าใจ  ทางด้านตระกูลคิมกลับมีแต่กลิ่นหอมหวานของความรักแผ่ไปทั่ว

                “ยุนโฮ..ไปจ่ายตลาดกันเถอะ”  วันนี้ยุนโฮสัญญาว่าจะพาแจจุงไปทะเล  ถึงแม้ว่าจะไปแค่ช่วงเวลาสั้น ๆ  ตอนเย็นก็ต้องกลับมาแล้วเพราะยุนโฮต้องทำงาน  แต่คนสวยก็อดตื่นเต้นไม่ได้

                “หา!  เรื่องนั้นให้เด็กทำก็ได้นี่”  ชายหนุ่มที่กำลังนั่งรายการข่าวทางโทรทัศน์อุทานเสียงดัง

                “ไม่เอาอ่ะ  ก็ฉันอยากทำเองนี่  วันนี้จะได้ไปเที่ยวทั้งที  ฉันอยากทำอาหารทานเอง”  แจจุงร้องงอแงอย่างที่ไม่ได้ทำบ่อยนัก

                “จริง ๆ แวะข้างทางก็ได้นี่นา  แจจุงจะได้ไม่ต้องเหนื่อยไง”  มีสองเหตุผลที่บอกออกไป  หนึ่งคือกลัวแจจุงจะเหนื่อยจริง ๆ  และสองคือยุนโฮไม่เคยไปเดินซื้อของตามตลาด  และไม่คิดจะไปด้วย!

                “จะขัดใจหรอ!  ไม่รู้ล่ะ  นายไม่ไปฉันไปคนเดียวก็ได้”  เรียวปากสวยเชิดขึ้นจนแทบติดจมูก  ใบหน้าหวานงอง้ำจนเหมือนม้าหมากรุก

                หลังจากที่บอกความในใจกับยุนโฮและเข้าใจกันดีแล้ว  แจจุงก็เผยนิสัยและอากัปกิริยาอีกหลายด้านที่ไม่มีใครเคยเห็น  ไม่ว่าจะเป็นความเอาแต่ใจแบบเด็ก ๆ  หรือสีหน้าเชิดงอนน่ารักน่าเอ็นดู

                และนั่นยิ่งทำให้ยุนโฮทั้งรักทั้งหลงเสียยิ่งกว่าอะไร...

                “โอเค  ไปด้วยกันก็...”  แต่ก่อนที่ยุนโฮจะพูดจบ  เสียงโทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้นเสียก่อน

                “ฮัลโหล  อืม...เข้าใจแล้ว”  ชายหนุ่มรับสายก่อนหลบฉากออกไปคุยทางอื่น  น้ำเสียงที่พูดเคร่งขรึมขึ้นเมื่อปลายสายนั้นคืออึนฮยอก...เลขานุการของเขา  ซึ่งฝ่ายนั้นโทรมาบอกเขาว่ามีโครงการที่รอให้อนุมัติด่วน  ขอให้ยุนโฮเข้าบริษัทก่อนแวะไปเที่ยวในวันนี้

                “แจจุ..อ้าว  ไปไหนแล้ว”  ทันทีที่วางสาย  ยุนโฮก็หันกลับมาหวังจะบอกแจจุงว่าอาจจะต้องเลื่อนเวลาเดินทางออกไปนิดหนึ่ง  แต่กลับพบว่าคนรักไม่ยืนอยู่ตรงที่เดิมแล้ว

                “คุณแจจุงเธอออกจากบ้านไปกับพวกเด็ก ๆ เมื่อกี้เองค่ะ”  เด็กรับใช้ที่ยืนอยู่แถวนั้นพอดีเป็นคนให้คำตอบ

                ยุนโฮขมวดคิ้วไม่ชอบใจแต่ก็ทำอะไรไม่ได้  เอาไว้ให้เขากลับมาก่อนเถอะ  จะลงโทษเสียให้เข็ด  ไม่ยอมรอเขาดีนัก

                “เดี๋ยวพวกเธอซื้อของตามที่คุณแม่นมสั่งนะ  เดี๋ยวฉันจะเดินไปดูทางนั้นหน่อย”  เมื่อมาถึงตลาด  ว่าที่คุณนายชองก็หาโอกาสปลีกตัวออกมาจากกลุ่มสาวใช้  นาน ๆ ทีจะได้เดินไปไหนมาไหนคนเดียวแบบนี้ทำให้แจจุงรู้สึกดีอยู่ลึก ๆ

                ชายหนุ่มหยุดแวะร้านต่าง ๆ เป็นครั้งคราว  เมื่อคิดว่าจะทำเมนูอะไร  เขาก็สนุกกับการเลือกวัตถุดิบต่าง ๆ ที่วางเรียงรายให้เขาเลือกสรร

                “แจจุง!”

                แต่ยังไม่ทันจะได้ของครบตามที่ต้องการ  แจจุงก็เจอใครคนหนึ่งเข้าเสียก่อน

                “พี่สาว...”  แจจุงครางเครือในลำคอเมื่อเห็นคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าเขาชัด ๆ  ชายหนุ่มขยับเท้าก้าวเข้าหาสตรีตรงหน้าหวังจะกอดให้คลายความคิดถึง  ทว่าอีกฝ่ายกลับชักเท้าหนีทันควัน

                “ยังมีหน้ามาเรียกฉันว่าพี่อีกหรือ  เพราะแกนั่นแหละที่ทำให้พ่อฉันเกือบตาย  ฉันไม่มีน้องเลว ๆ แบบแก!”  เสียงแหลมตวาดสูงจนคนแถวนั้นหยุดมองด้วยความสนใจ  ไม่เว้นสาวใช้ตระกูลชองที่แยกย้ายกันไปเมื่อครู่ก็รีบวิ่งกลับมาหาคนรักของเจ้านายทันที

                “เดี๋ยวก่อน  พวกพี่พูดเรื่องอะไร  ผมไม่เข้าใจ  พ่อ...พ่อเป็นอะไรครับ”  เสียงหวานสั่นเครือ  นานแล้วที่เขาไม่ได้รู้ความเป็นไปของคนที่บ้าน  ได้แต่คิดไปเองว่าทุกคนอยู่สุขสบายดี

                “ทำมาตีหน้าซื่อ  เพราะแกแท้ ๆ เชียว  เพราะพ่อจะเอาเงินไปไถ่ตัวแกนั่นแหละ  พ่อถึงโรคหัวใจกำเริบ”  พี่สาวยังคงเดินหน้าทำร้ายด้วยคำพูด  ไม่มีสักวินาทีหนึ่งที่จะหยุดมองความรู้สึกที่ฉายชัดบนใบหน้าน้องชายต่างสายเลือด

                “เพราะผม...เพราะผม...”  แจจุงพึมพำซ้ำไปซ้ำมา  ยอมรับว่าตกใจไม่น้อยกับสิ่งที่เพิ่งได้ยิน

                “ใช่!  เพราะแกนั่นแหละ  ตลอดเวลาพ่อทำงานหนักเพื่อจะหาเงินมาช่วยแก  กลัวว่าแกจะถูกคนบ้านนั้นข่มเหง  แล้วดูตอนนี้สิ...ไม่มีตรงไหนที่บ่งบอกเลยว่าแกไม่ได้อยู่ดีกินดี  ทางนั้นเขาก็หวงแกมากนักนี่  มาบอกว่าจะไม่คืนแกแล้วยังจ่ายค่ารักษาพ่อเสียเสร็จสรรพโดยที่แกไม่แม้แต่จะมาเยี่ยมมาหากันสักนิด  เพราะฉะนั้น...เราไม่ใช่พี่น้องกัน  เข้าใจใหม่เสียด้วย”

                เมื่อพูดจบครบกระบวนความ  พี่สาวที่เคยใช้ชีวิตร่วมกันมานานก็เดินจากไป ทิ้งให้แจจุงแข้งขาหมดแรง  ล้มพับไปกับพื้นตรงนั้นเอง

 To Be Continued

Talk With Zinister

                มาปั่นให้ก่อนไปจ่ายเงินซัมเมอร์คอร์สค่ะ  ตื่นมาปั่นตั้งแต่ตีห้า  ปาฏิหาริย์จริง ๆ ที่มันเสร็จทันก่อน 8:30 น.  ตอนแรกว่าจะแต่งตอนนี้หลังจากสอบเสร็จวันที่สิบ  แต่รู้สึกว่าน้านนาน  เรื่องนี้ไมได้อัพมาเดือนกว่าแล้ว  คาดว่าคนอ่านคงลืมเรื่องกันละ  อีกอย่างการแต่งฟิคคือวิธีคลายเครียดค่ะ (จากที่เห็นว่าเมื่อสามวันก่อนซินเอาเรื่องสั้นมาลง)  ก็เลยออกมาเป็นตอนนี้ค่ะ  เริ่มเห็นเค้าความยุ่งยากโผล่มาแล้วเนอะ  ไอ้เหตุผลที่อยู่ ๆ ยูชอนถึงทำดีกับจุนซูแบบกะทันหันก็เผยออกมาแล้ว  ซ้ำยูฮวานยังรู้อีกว่าซีวอนเป็นญาติของจุนกี  แจจุงก็รู้เรื่องป่าป๊า  แล้วยังมีความหลังของซองมินและจองซูที่ซินยังไม่ได้เฉลย(เพราะยังเลือกไม่ถูกว่าจะให้อยู่ในเรื่องหรือตอนพิเศษดี)  เพราะฉะนั้นก็ติดตามอ่านกันต่อไปหน่อยนะคะ  ขอบคุณทุกคนมากค่ะ ^^

edit @ 6 Mar 2008 08:02:30 by Zinister