Zinister...in Colorful Mode

Title : No Name Story :: เรื่องนี้ไม่มีชื่อ
Author : Zinister
Pairing : แล้วแต่คุณจะคิด ^ ^
Zinister’s Talk : สวัสดีปีใหม่ค่ะ Happy Nice Excellent Wealthy year นะคะ ไอ่ซินมาพร้อมกับเรื่องสั้นอีกแล้ว เรื่องยาวไม่ถึงไหน แต่ทำไมเรื่องสั้นมันเขียนสามเรื่องในรอบสัปดาห์เลยเนี่ย -*- ไอ้ชื่อเรื่องก็อับจนปัญญา คิดแค่ว่าจะระบายอารมณ์ตัวเอง ไม่ได้คิดเผื่อชื่อเรื่องเอาไว้เลยค่ะ เหอเหอ เนื้อเรื่องสั้น ๆ กุด ๆ ไม่รู้จะออกมาดีรึเปล่า ถ้ามันดูเพ้อ ๆ ไปหน่อยก็ขอโทษด้วยนะคะ  ซินเพิ่งเคยเขียนแนวแบบนี้  มันเลยหยวน ๆ ได้ทั้งทงบัง  เอสเจ  แล้วก็คัตตุน  เอิ๊ก ๆ

No Name Story :: เรื่องนี้ไม่มีชื่อ

ทุกทีก็อยู่คนเดียวไม่เห็นจะเป็นอะไร
แต่ทำไมวันนี้...ถึงรู้สึกเหงาขึ้นมานะ





หลังการเดินทางยาวนานกว่าแปดชั่วโมง ผมก็กลับถึงหอพักด้วยความเหนื่อยอ่อน


ช่วยไม่ได้ที่รถมันจะติด ก็วันนี้เป็นวันสุดท้ายของปีแล้วนี่นา ใคร ๆ ก็อยากใช้เวลาคืนข้ามปีนี้อยู่กับคนที่รักและผูกพัน


แต่ทำไมผมถึงไม่ทำอย่างนั้นบ้างนะ?


คำตอบง่าย ๆ ให้กับคำถามบ้าบอของผมที่อยู่ ๆ ก็เกิดอยากรู้ขึ้นมาเสียอย่างนั้นก็คือ...ผมไม่มีใครที่อยากอยู่ด้วยเป็นพิเศษ


ผมจากครอบครัวมาเรียนในมหาวิทยาลัย... ปกติตอนนี้ผมต้องอยู่กับครอบครัว แต่เพราะมหาวิทยาลัยของผมจะเปิดเรียนอีกไม่กี่วัน ผมจึงต้องกลับมาก่อน


ผมไม่มีคนรัก... คนล่าสุดที่เคยคบกัน จำได้ว่าเกือบหนึ่งปีแล้วที่เลิกรา


เพื่อนของผมไม่อยู่สักคน... บางคนตั้งใจไว้ว่าจะโดดเรียนวันแรกที่มหาวิทยาลัยเปิด บางคนกำลังเที่ยวสนุก บางคนก็กำลังเดินทางกลับ


ผมกลับหอพักหลังจากที่กลับบ้านเกิดเสียนานในช่วงที่คนอื่นเพิ่งเริ่มต้นการเดินทาง ไม่แปลกที่เมื่อผมกลับมา...บรรยากาศในหอจึงเงียบสงบ




เงียบ...เสียจนน่าใจหาย




ผมไม่เคยรู้สึกเหงาหรือเศร้าอะไร เพราะคิดมาตลอดว่าผมกับความเหงา...เราเป็นเพื่อนที่ดีต่อกัน


ปกติผมจัดการกับความเหงาได้ดี ไม่เคยปล่อยตัวเองให้โดนความเหงาเล่นงาน


แต่เมื่อกี้ผมเพิ่งรู้ตัวว่า...ผมพลาดท่าเสียทีความเหงาเข้าเต็มเปา


ภายนอกผมแสดงออกว่าร่าเริง แต่ลึก ๆ ในใจ...ความเหงากำลังกัดกร่อนใจของผม


บางทีผมก็เหนื่อย...ทำไมถึงไม่มีใครสักคนเข้ามาลูบหลังผมแล้วให้กำลังใจ


บางครั้งผมก็ท้อ...เมื่อไรจะมีใครสักคนโอบกอดผมเอาไว้ แล้วพูดจาปลอบประโลมให้ผมสู้ต่อ


บางคราวที่เหงา...ผมแค่อยากมีใครสักคนที่จะอยู่ข้าง ๆ กัน


สารภาพว่าผมเคยคิดถึงเรื่องพวกนั้น แต่ความรู้สึกไม่เคยรุนแรงเท่าวันนี้




เพราะอะไรกัน?




เพราะมันเป็นวันสิ้นปีงั้นหรือ


เพราะมันใกล้จะขึ้นปีใหม่แล้วใช่ไหม


ไม่ใช่หรอก...


ผมไม่ได้เศร้าเพราะมันเป็นวันปีใหม่ แต่ผมเศร้าเพราะไม่ว่าเมื่อไร...ผมก็ยังคงอยู่คนเดียวเหมือนเดิมแบบนี้















ผมนั่งทนหิวอยู่ในห้องคนเดียวเพราะร้านอาหารพากันปิดหมด ร้านสะดวกซื้อก็อยู่ไกล จำเป็นต้องหาของที่มีติดห้องประทังความหิวไปก่อน


ผมได้ปลามาประป๋องหนึ่ง ตัวเลือกสุดท้ายที่ผมไม่อยากคว้าไว้เลย


ผมนั่งละเลียดปลากระป๋องอยู่หน้าแล็ปท็อปคู่ใจ ค่อย ๆ ซึมซับรสชาติเค็มปร่าทว่าเลี่ยนเอียนและกลิ่นคาวปลาผ่านเข้าปาก


ผมนั่งฟังเพลงในแล็ปท็อปไปเรื่อย ร่วมอวยพรในเว็บไซต์และเว็บบอร์ดต่าง ๆ พร้อมคุยเล่นกับเพื่อนผ่านทางโปรแกรมสนทนา


แต่มันก็ช่วยอะไรไม่ได้มากนัก เพราะผม...ก็ยังคงรู้สึกเหงาอยู่เช่นเดิม

No Name Story :: เรื่องนี้ไม่มีชื่อ

เหงา! เหงาโว้ย!!!!!! says :
โว้ย! หิว! หงุดหงิด! เหงา! ไม่อยากอยู่คนเดียว


สวัสดีปีใหม่ครับ says :
ให้ไปหาป่ะ?


เหงา! เหงาโว้ย!!!!!! says :
พูดยังกะอยู่ใกล้


สวัสดีปีใหม่ครับ says :
แต่ไปหาได้ใช่เปล่าล่ะ?


เหงา! เหงาโว้ย!!!!!! says :
ดึกแล้วจะมาทำไม


สวัสดีปีใหม่ครับ says :
ก็เหงาไม่ใช่? จะไปอยู่เป็นเพื่อนไง


เหงา! เหงาโว้ย!!!!!! says :
เออ งั้นหาอะไรมาให้กินด้วย


สวัสดีปีใหม่ครับ says :
อือ อีกชั่วโมงเจอกัน กวาดห้องรอด้วย

No Name Story :: เรื่องนี้ไม่มีชื่อ

ผมลุกขึ้นมากวาดห้องตามที่เพื่อนบอก น่าแปลกที่คนอย่างผม...คนที่ไม่ฟังใครง่าย ๆ กลับลุกขึ้นมาทำความสะอาดห้องเพียงเพราะเพื่อนจะมา


ถ้าเป็นปกติ ต่อให้มากันเต็มห้องแค่ไหน ผมก็ปล่อยไปตามมีตามเกิด


แต่นี่...ผมกำลังทำความสะอาดเพียงเพราะเขาบอกว่าจะมา


แปลกจัง แต่ผมไม่อยากคิดมาก สงสัยผมยอมทำตามง่าย ๆ เพราะหมอนั่นบอกว่าจะหาอะไรเข้ามาให้ทานหรอก




แล้วทำไมต้องใจเต้น?




เขาก็แค่เพื่อนธรรมดาคนหนึ่งที่ไม่ได้สนิทอะไรกันมากมาย


ทว่าเขาก็เป็นเพื่อนคนเดียวที่อยู่ข้างผมในวันที่ผมไม่อยากอยู่คนเดียวแบบนี้


แต่ที่ยังสงสัย...ทำไมผมต้องใจเต้น

No Name Story :: เรื่องนี้ไม่มีชื่อ

ผมนั่งมองนาฬิกาด้วยความกระวนกระวายใจ เขาบอกว่าอีกหนึ่งชั่วโมง แต่นี่เลยเวลาไปกว่ายี่สิบนาทีแล้ว ทำไมเขายังไม่มา


จะเป็นอะไรหรือเปล่านะ?


ผมลังเลใจว่าจะโทรหาเขาดีไหม


อย่าโทรเลย...


เขาตามจีบผมอยู่นะ ถ้าไม่แน่ใจว่ารัก...ผมก็ไม่อยากให้ความหวัง


แค่โทรหามันเรียกว่าให้ความหวังได้หรือเปล่า?


ไม่ใช่หรอกน่า...ผมไม่ได้โทรหาเขาด้วยเรื่องอื่นเสียหน่อย แค่จะถามเท่านั้นว่าตอนนี้เขาอยู่ที่ไหน


ทำไมผมต้องสับสนด้วยนะ กับแค่เรื่องเล็ก ๆ แบบนี้

No Name Story :: เรื่องนี้ไม่มีชื่อ

...เลขหมายที่ท่านเรียก ไม่สามารถติดต่อได้ในขณะนี้...




ผมโยนมือถือลงบนเตียงด้วยความว้าวุ่นใจ


ทำไมเขาไม่รับสาย?


จะเกิดเรื่องไม่ดีขึ้นหรือเปล่า?


ผมคิดเล็กคิดน้อยไปพันแปด




นาฬิกาบอกเวลาว่าเขาสายกว่าเวลานัดเกือบสองชั่วโมง และมันใกล้จะขึ้นวันใหม่อยู่แล้ว


หรือนี่จะเป็นแผนของเขา...ทำให้ผมว้าวุ่นใจจะได้ไม่เหงา


บ้าน่า! ใครเขาจะไปคิดแบบนั้นกัน




ผมมองนาฬิกาสลับกับมองที่ประตู ผมควรจะออกไปตามหาเขาไหม บางทีอาจเกิดอุบัติเหตุไม่ไกลจากหอที่ผมอยู่




5…


               4…




จุดเริ่มต้นของวันใหม่ใกล้เข้ามาอีกเพียงแต่ไม่กี่วินาที




3…


               2…




ผมต้องออกไปตามหาเขา!!


1…


               0…!!















“Happy new year!!”




ทันทีที่ผมเปิดประตูห้องออกไป ผู้ชายรูปร่างสูงใหญ่คนเดียวกับที่ผมกำลังเป็นห่วงก็พูดโพล่งออกมา สายรุ้งหลากสีพุ่งมาทางผมโดยมีจุดเริ่มต้นที่มือของเขา


เขา...ถือเค้กรสที่ผมชอบไว้ในมือ ถึงมันจะไม่ใหญ่โตอะไร แต่ผมก็รู้สึกได้ถึงความตั้งใจของเขา


ก็ดึกขนาดนี้...จะมีร้านเค้กที่ไหนเปิดกัน


“นาย..มาสาย” ผมพูดออกไปเสียงเบา


ทำไมผมถึงรู้สึกอยากร้องไห้เสียให้ได้เพียงแค่เห็นเขายืนอยู่ตรงหน้าหลังจากที่ปล่อยให้ผมกังวลไปต่าง ๆ นานา...


“ฉันรออยู่ที่หน้าห้องตลอดเลย นายนั่นแหละที่เปิดออกมาช้า” เขาพูดพร้อมส่งยิ้มให้ผม


ทำไมผมถึงเพิ่งจะรู้สึกว่ารอยยิ้มของเขามันอบอุ่นเหลือเกิน...


“บ้า!! ตรงเวลาต่างหาก” แล้วน้ำตาของผมก็ร่วงหล่นลงมา มือของผมผลักอกเขาเบา ๆ ก่อนที่จะดึงมือเขาเข้ามาในห้อง


ทำไมผมถึงเพิ่งจะรู้ตัวว่า...รักเขา...


เขาเอามือทัดผมที่หล่นลงมาปรกหน้าของผม นิ้วของเขาเกลี่ยน้ำตาออกจากใบหน้าของผม


“กอดได้ใช่ไหม” เขาถามผมด้วยน้ำเสียงอบอุ่นอ่อนโยนที่สุดเท่าที่ผมเคยได้ยินจากใคร


“ไม่เห็นต้องถามเลย” ผมบอกเขาอย่างนั้น แล้วเป็นคนวาดวงแขนโอบกอดเขาเสียเอง

No Name Story :: เรื่องนี้ไม่มีชื่อ

ทุกทีก็อยู่คนเดียวไม่เห็นจะเป็นอะไร
แต่ทำไมวันนี้...ถึงรู้สึกเหงาขึ้นมานะ





ผมก็ยังคงหาคำตอบให้ตัวเองไม่ได้...


มันอาจเป็นเพราะผมอยู่คนเดียวมานานเกินไป


หรือ...เพราะผมกำลงต้องการใครมาอยู่ข้าง ๆ กันกระมัง


แต่ใครก็ตามที่กำลังรู้สึกแบบผม


ลองมองไปรอบข้าง บางทีอาจมีคนรอโอกาสให้คุณบอกเขาว่าเหงา แล้วหลังจากนั้นเขาจะมาอยู่เป็นเพื่อนคุณแบบที่ผมเจอ















จำไว้นะ...ลองมองไปรอบ ๆ




















THE END

edit @ 8 May 2008 16:34:56 by Zinister