Zinister...in Colorful Mode

Title : Something Different :: สิ่งที่แปลกไป
Author : Zinister
Genre : คนแต่งไม่สามารถระบุได้ คนอ่านอ่านแล้วช่วยบอกหน่อยนะคะ - -“
Pairing : HoJae, YooSu
Zinister’s Talk : ตอนแรกไม่คิดจะแต่งหรอก แต่เพราะวันนี้ครบรอบสี่ปีทงบัง ซินก็เลยอยากมีของขวัญเล็ก ๆ น้อย ๆ แหะแหะ เรื่องนี้ได้แรงบันดาลใจจากชิวาวาที่บ้านค่ะ ^ ^ ชื่อบราวนี่กับแฟนซี (ไอ่ซินไม่ได้เป็นคนคิดชื่อ - -) และ...เรื่องนี้ป่วงตามจินตนาการคนเขียน เพราะฉะนั้นอ่านแล้วก็อย่าคิดมากเน้อ ส่วนนี่รูปประกอบค่ะ ตัวซ้ายชื่อแฟนซี(แจจุง) ตัวขวาชื่อบราวนี่(ยุนโฮ) ที่จริงมันเป็นตัวเมีย-ผู้ตามลำดับ แต่ในเรื่องซินจับให้มาเป็นตัวผู้ทั้งสองเลย เหอเหอ

 

SOMETHING DIFFERENT :: สิ่งที่แปลกไป

 

 

พวกเรามักเจอกันในช่วงเวลาไม่กี่วันของปี
เราควรจะคิดถึงกันสินะ...?
แต่ทำไม...ทุกทีที่เจอกัน มันถึงอดทะเลาะกันไม่ได้เลยล่ะ

 

 

ในช่วงบ่ายของวันคริสต์มาส สุนัขขนาดจิ๋วสองตัวกำลังคำรามฮึ่มฮั่มใส่กัน ถึงมันจะดูน่ารักน่าเอ็นดู แต่สำหรับคนที่เห็นจนชินชาอย่างคิม จุนซูและปาร์ค ยูชอน กลับรู้สึกรำคาญเสียจริง ๆ

คิม จุนซู หรือที่ใครต่อใครเรียกขานว่าซีอา เจ้าของฉายาเอสไลน์แห่งเอเชีย นักเต้นเท้าไฟที่ได้รับความนิยมสูงสุดในปัจจุบัน กำลังจิบชายามบ่ายพลางผิงไฟจากเตา เขาสบตากับคนรักของตัวเอง สายตาฉายแววรำคาญไม่น้อย

ปาร์ค ยูชอน นักธุรกิจหนุ่มไฟแรงที่กำลังอยู่ในช่วงขาขึ้น เหลือบมองคนรักนัยว่าเขาเองก็รำคาญเสียงเห่าแง้ง ๆ ของสองตัวนี้เหมือนกัน

“ยุนโฮ! แจจุง! เมื่อไหร่จะเลิกทะเลาะกันซักที เจอกันอยู่ทุกปีแท้ ๆ ยังไม่ชินอีกเหรอ” แล้วชายหนุ่มเจ้าของเอสไลน์สะท้านเอเชียก็เปิดปากดุเจ้าหมาตัวน้อย

“ก็แจจุงกัดคอผมก่อนนี่” ยุนโฮ...ชิวาวาเพศผู้สีขาวปลอด ตรงหน้ามีรอยด่างปื้นใหญ่สีน้ำตาลเข้มเช่นเดียวกับโคนหาง เห่าเสียงทุ้มฟ้องยูชอนผู้เป็นนาย

ก็มันจริงนี่นา เจอหน้ากันทีไรแจจุงก็ต้องตรงรี่เข้ามากัดคอเขาทุกที ถึงจะไม่แรงมากแต่มันก็เจ็บนะนั่น

“ก็นายอยากมาทำลามกใส่ฉันก่อนทำไมล่ะ จุนซูต้องเข้าข้างเค้าด้วยนะ” ชิวาวาแจจุง...ผู้มีลักษณะต่างจากยุนโฮแค่ปื้นสีน้ำตาลของเขาจางกว่า ตรงหางไม่มีขนสีน้ำตาล และตัวเล็กกว่านิดหน่อย เปิดปากเห่าฟ้องเจ้านายตัวเองบ้าง

ชิวาวาแจจุงเข่นเขี้ยวเคี้ยวฟันพลางนึกย้อนไปถึงเหตุการณ์ครั้งแรกเจอเมื่อสี่ปีก่อน

 

 

 

 

SOMETHING DIFFERENT :: สิ่งที่แปลกไป

 

 

 

 

ยามเช้าของคริสต์มาสเมื่อสี่ปีก่อน ขณะที่จุนซูซึ่งอยู่ในช่วงก่อนเดบิวต์กำลังจูงแจจุงเดินเล่น ลูกชิวาวาตัวน้อยวัยสี่เดือนในชุดไหมพรมสีขาวขลิบแดงแลดูน่ารักน่าเอ็นดูสามารถเรียกรอยยิ้มได้จากทุกคู่รักที่เดินผ่านไปผ่านมา

จุนซูอดภูมิใจอยู่ลึก ๆ ไม่ได้ที่ใคร ๆ ต่างก็สนใจเจ้าลูกหมาตัวโปรดที่เขาเพิ่งได้มาไม่นานตัวนี้ อันที่จริงอากาศหนาว ๆ แบบนี้ไม่เหมาะจะพามาเดินเล่นเท่าไร และจุนซูก็คงจะไม่ยอมออกจากบ้านถ้าหากแจจุงของเขาไม่ทำท่าอยากออกมายืดเส้นยืดสายเสียเต็มประดา

“อุ๊ย! ตรงนี้ก็มีอีกตัวล่ะเธอ” เสียงหญิงสาวคนหนึ่งชี้ให้เพื่อนดูแจจุง จุนซูที่เห็นท่าทางอย่างนั้นก็เอียงคอเลิกคิ้วด้วยความสงสัย นอกจากเขาแล้วยังมีคนพาหมาออกมาเดินเล่นอีกหรือ ... อากาศหนาว ๆ แบบนี้เนี่ยนะ?

แจจุงเองก็ดูเหมือนจะสนใจใคร่รู้ ฝ่าเท้าเล็กวิ่งเหยาะ ๆ นำจุนซูไปตามทางเดิน จนไปพบกับชายหนุ่มในชุดโอเวอร์โค้ทสีน้ำตาลอ่อนที่ในมือมีสายจูงเชื่อมเข้ากับลูกสุนัขพันธุ์เดียวกันกับแจจุงของเขา

“อ๊า! น่ารักจัง” ท่ามกลางผู้คนที่เริ่มซาความสนใจแล้วเดินผ่านไปตามปกติ จุนซูก็โพล่งขึ้นมาเมื่อสายตาสบเข้ากับเจ้าตัวเล็กสี่ขาที่กำลังยืนเชิดอยู่บนม้านั่งของสวนสาธารณะ

ชายเจ้าของลูกสุนัขอีกตัวหันหน้ามามองตามเสียงของเจ้านายแจจุง ไม่ต่างจากชิวาวาทั้งสองที่สบตากันพลางแสดงกิริยาน่ารักอย่างเช่นการเอียงคอ

“สวัสดีครับ คุณ...” ท้ายประโยคถูกว่างเว้นเอาไว้นั้นเป็นอันรู้ดีโดยทั่วกันว่าเป็นวิธีเนียนถามชื่ออีกฝ่ายที่ถูกใช้อย่างแพร่หลายที่สุด

“คิม จุนซูครับ แล้วคุณ...” ว่าที่นักร้องในอนาคตแนะนำตัวพลางถามย้อนอีกฝ่ายด้วยวิธีเดียวกัน

“ผมปาร์ค ยูชอนครับ ยินดีที่ได้รู้จัก...คนน่ารักอย่างคุณ” ท้ายเสียงทอดเบาลงจนคิดว่าอีกฝ่ายไม่น่าจะได้ยิน ยูชอนแนะนำตัวด้วยน้ำเสียงอบอุ่นเป็นมิตร

“นั่งก่อนสิครับ ชิวาวาของคุณน่ารักดีนะ ไม่ทราบว่าคนสวยนี่ชื่อ......” ยูชอนยื่นมือให้ชิวาวาแจจุงดมกลิ่นฟุดฟิดทำความคุ้นเคย ขณะที่เจ้าของมือยังคงใช้สายตาจับจ้องใบหน้าเจ้าของลูกสุนัขไม่วางตา

“อย่าเรียกว่าคนสวยสิครับ มันเป็นตัวผู้นะ” จุนซูตอบกลับด้วยความเขินอาย ทำไมเขาถึงรู้สึกว่าคำชมนั้นหมายถึงตัวเขามากกว่าเจ้าสี่เท้าตัวจิ๋วนี่

“อ้าว! งั้นก็เหมือนกับเจ้ายุนโฮของผมน่ะสิ” ยูชอนนึกแปลกใจเพราะเจ้าแจจุงที่หลับตาพริ้มยามเขาเกาคางอยู่นี้กลับกลายเป็นเพศผู้เช่นเดียวกับลูกชายตัวโปรดของเขาเสียได้ น่าเสียดายจริง... นึกว่าจะหาแม่พันธุ์ลักษณะดีได้แล้วเชียว

จุนซูยิ้มเป็นเชิงตอบรับคำพูดของยูชอน ชายหนุ่มยื่นมือตัวเองให้เจ้ายุนโฮได้ทำความคุ้นเคยแบบเดียวกับที่ยูชอนปฏิบัติต่อแจจุง เจ้าของสุนัขทั้งสองคนคุยกันเรื่องโน้นเรื่องนี้ มือก็อุ้ม ๆ จับ ๆ ลูกสุนัขส่งให้กัน จนเจ้าสี่ขาทั้งสองตัวยังไม่มีเวลาทำความรู้จักกันเป็นเรื่องเป็นราว

“คุณมาที่นี่บ่อยรึเปล่า ผมหมายถึง...แถว ๆ ที่ผมอยู่ไม่ค่อยมีคนเลี้ยงสัตว์หรอกครับ ถ้าคุณมาที่นี่ประจำ ผมก็จะได้พาแจจุงมาเล่นกับยุนโฮของคุณได้” เมื่อพูดออกไปแล้วจุนซูก็นึกอยากจะตบปากตัวเองเสียให้ได้ ทำไมเขาถึงพูดเหมือนกับว่าอยากเจอหน้าคนคนนี้ด้วยนะ ทั้งที่ก็เพิ่งรู้จักกันแท้ ๆ

“ต้องขอโทษจริง ๆ ครับ ผมมาที่นี่ปีละครั้งตอนวันคริสต์มาสเท่านั้นเอง ถ้ายังไงคุณเอาที่อยู่ให้ผมได้ไหม ถ้าผมมาก็จะได้แวะไปหาคุณ” ยูชอนพยายามตีสนิทเต็มที่เพราะรู้สึกถูกใจจุนซูตั้งแต่แรกเห็น

รู้ทั้งรู้ว่าเป็นการเจอกันเพียงครั้งแรก แต่เจ้านายของแจจุงกลับยอมจดที่อยู่ของตัวเองลงในสมุดบันทึกของยูชอนเสียแล้ว

ขณะที่จุนซูง่วนอยู่กับการเขียนที่อยู่ตัวเอง ชิวาวาตัวจ้อยทั้งสองก็มีโอกาสได้หยั่งเท้าลงมาแตะพื้นอีกครั้งหลังจากที่โดนอุ้มโดนกอดมาเสียนาน ชิวาวาแจจุงใส่ชุดไหมพรมสีขาวขลิบแดงเอียงคอมองชิวาวายุนโฮในชุดไหมพรมสีน้ำเงินเข้มด้วยความสนใจ

“สวัสดี...ฉันชื่อแจจุง” ชิวาวาตัวเล็กกว่าเป็นฝ่ายก้าวเข้าหาอีกตัวก่อน จมูกเล็กดมฟุดฟิดสำรวจกลิ่นอีกฝ่าย จนเมื่อมั่นใจแล้วว่าไม่มีพิษมีภัยอะไร เขาก็แนะนำตัวทันที

ยุนโฮเชิดหน้าขึ้นอย่างภาคภูมิใจก่อนเริ่มเดินวนทั่วร่างของแจจุง จมูกก็ไซร้ไปตามตัวเล็ก ๆ นั่น เริ่มตั้งแต่ส่วนที่ไม่จำเป็นเช่นซอกคอ สันหลัง จนไปถึงส่วนสำคัญอย่างทางออกของเสีย

เป็นธรรมดาสำหรับสุนัขที่มักจะดมกลิ่นอีกฝ่ายทางทวารหลัง แต่ดูเหมือนชิวาวายุนโฮจะเกินเลยไปเยอะเสียแล้ว เมื่อมันเริ่มจากไล้เลียด้านหลังของแจจุงแล้วซุกหัวเลยผ่านเข้าไปทางจุดอ่อนไหวด้านหน้า

สองขาหลังของแจจุงที่ไม่ทันตั้งหลักล้มแปะไปกับพื้น ชักรู้สึกไม่ดีกับเจ้าชิวาวาด้านหลังนี่เสียแล้ว

“แฮ่!...” แจจุงคำรามในลำคอ จุนซูอาจต้องบันทึกการเจริญเติบโตของแจจุงอย่างที่เขาชอบทำประสาคนบ้าเห่อเอาไว้ว่าวันนี้เจ้าลูกสุนัขเริ่มหัดขู่เป็นครั้งแรกเพราะเพื่อนใหม่ที่ชื่อยุนโฮ

แต่เจ้าลูกหมาชะตาขาดนามยุนโฮยังไม่รู้ว่าตัวเองจะเจออะไรต่อไป ยังคงก้มหน้าก้มตาสำรวจร่างกายเพื่อนใหม่อย่างไร้ซึ่งความเกรงใจ

“อึ้ก!” ลูกชายสุดที่รักของยูชอนร้องครางไม่เป็นภาษาสุนัขเมื่อฟันซี่เล็กของแจจุงขย้ำเข้าไปเต็ม ๆ ที่คอ ยุนโฮดิ้น พยายามเอาตัวเองออกจากฟันสีน้ำนมนั่น แต่เจ้าตัวเล็กก็ไม่ยอมแพ้ ยุนโฮหนีไปทางไหน แจจุงก็ยังตามไปงับ ดูเผิน ๆ จึงเหมือนยุนโฮวิ่งไปมาโดยที่คอมีปากของแจจุงงับอยู่

ยังดีที่ฟันของแจจุงไม่คมมากเพราะก่อนหน้านั้นจุนซูตะไบเล็บและเขี้ยวแล้ว ไม่อย่างนั้นยุนโฮก็คงได้เลือดออกกันไปข้าง

“ส่วนนี่นามบัตรผม ถ้าคิดถึง...เอ่อ ผมหมายถึงว่าถ้าคุณต้องการคนคุยด้วยก็โทรหาได้ทุกเวลาเลยนะครับ ไม่ต้องเกรงใจ” ทางด้านเจ้าของยุนโฮเองก็ไม่ยอมน้อยหน้า ชายหนุ่มรูปร่างสูงโปร่งลุกขึ้นยืดตัวเต็มความสูง ล้วงเอานามบัตรตัวเองส่งให้จุนซู ก่อนจะกระตุกสายจูงเล็กน้อยเป็นการเตือนชิวาวาของตัวเองว่าถึงเวลาต้องไปแล้ว

เมื่อนั่นแหละที่แจจุง...เจ้าของฉายาสวยแต่โหดที่ยุนโฮแอบตั้งเอาเมื่อสักครู่ ยอมผละออกจากคอปกคลุมด้วยขนสั้น ๆ นั้น แต่ชิวาวาสุดสวยยังไม่วายทำท่าเยาะเย้ยไล่หลังด้วยการอ้าปากเสียกว้างแล้วทำท่าไอค่อกแค่กราวกับจะปัดเสนียดของเจ้าหมาตัวผู้

และนั่น...ก็เป็นการเจอกันที่ไม่ค่อยดีเอาเสียเลย

ไม่สิ...มันไม่ดีเลยต่างหาก

 

 

 

 

SOMETHING DIFFERENT :: สิ่งที่แปลกไป

 

 

 

 

หลังจากที่เจอกันคราวนั้น แขกที่แจจุงไม่ได้รับเชิญแต่จุนซูเต็มใจให้มาเยี่ยมบ้านทุกวันคริสต์มาสก็คือปาร์ค ยูชอน พร้อมสุนัขพันธุ์จิ๋วที่ชื่อยุนโฮ คู่ปรับตลอดกาล...

ทุกครั้งที่เจอกัน ยุนโอมักจะพยายามเข้ามาหาเศษหาเลยแจจุงเป็นประจำ แต่มันก็กลายเป็นกิจวัตรเหมือนดั่งเช่นทุกครั้งที่แจจุงจะสกัดดาวรุ่งด้วยการกระโดดเข้างับคอ ตั้งแต่เด็กกระทั่งทั้งคู่กลายเป็นพ่อพันธุ์ชั้นดี แต่พฤติกรรมนี้ก็ยังไม่เปลี่ยนไป

“เมื่อไหร่เจ้าสองตัวมันจะเล่นกันดี ๆ ซักทีนะ” จุนซูเปรยออกมาอีกครั้ง ทั้งที่เขากับยูชอนตกลงคบกันนานแล้ว และยูชอนมักจะมาเยี่ยมที่บ้านทุกหน้าเทศกาล แต่เจ้าสองตัวแปดขานี่ก็ยังกัดกันไม่เลิกรา

ระหว่างที่เจ้านายทั้งสองใช้เวลาตลอดบ่ายนั่งจิบชา และตลอดคืนนั่งจี๋จ๋าใต้แสงจันทร์ เจ้าชิวาวาแจจุงกับยุนโฮก็ยังวิ่งวุ่นไล่กันอยู่บนพื้นพรมหน้าเตาผิง

“ยูชอน! ดูนั่นสิ..ดาวตกล่ะ” จุนซูที่นั่งพิงแผ่นอกของยูชอนพยักเพยิดไปทางเส้นสายประกายสีสวยที่ลากลงมาตามแนวขอบฟ้า

“ใครว่า...นั่นมันกระพรวนของขบวนรถซานต้าที่สะท้อนกับแสงต่างหาก” เจ้าของแผ่นอกพูดบ้างพลางกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้นเมื่อลมหนาวพัดมา

“จะอะไรก็ช่างเหอะ ขอพรเร็ว” จุนซูไม่สนใจอะไรแล้ว เขาหลับตา ประสานมือ แล้วขอพร

...ขอให้แจจุงกับยุนโฮเลิกทะเลาะกันสักทีเถอะครับ...

จุนซูพร่ำคำขอของตัวเองในใจ แต่กระนั้นริมฝีปากสีอ่อนก็ขมุบขมิบตามคำ แม้จะไร้ซึ่งเสียงที่เปล่งลอดออกมาก็ตามที

ยูชอนไม่ได้ขอพร เขายอมพลาดโอกาสนี้เพื่อมองดูใบหน้าคนรักยามกำลังมุ่งมั่นจริงจังกับเรื่องเล็กน้อย

ในค่ำคืนที่หนาวเหน็บ คนรักสองคนนั่งโอบกอดกันใต้ผ้านวมผืนเดียวกัน ต่อให้หนาวสักเพียงไร...เท่านี้ก็อุ่นใจแล้ว

 

 

 

 

SOMETHING DIFFERENT :: สิ่งที่แปลกไป

 

 

 

 

“งั่ม ๆ ไก่อบทำไมมันอร่อยอย่างนี้น้า” ซานตาคลอสชางมินผู้รับผิดชอบหน้าที่แจกจ่ายของขวัญในค่ำคืนนี้ กำลังนั่งเคี้ยวน่องไก่อบสุดโปรดอยู่บนรถลาก โดยที่อีกมือที่ว่างนั้นกุมบังเหียนของขบวนเรนเดียร์เอาไว้

“ซานต้าชางมิน นี่มันเวลาทำงานนะ ทำไมท่านถึงเอาไก่อบมานั่งแทะแบบนี้ล่ะ” เรนเดียร์ตัวอ้วนพีที่สุดในกลุ่มเอ่ยท้วง แต่กระนั้นสายตาที่มองมาแลดูเหมือนว่ามันอยากมีส่วนร่วมกับไก่อบหอมฉุยนั่นด้วยเสียมากกว่า

“พูดมากน่าชินดง วิ่งต่อเดี๋ยวนี้นะ! รู้มั้ยว่าถ้าแกหยุดตัวเดียว เพื่อน ๆ จะเสียขบวนน่ะ” ชางมินผละออกจากเนื้อไก่เนียนนุ่มก่อนจะติเตียนเรนเดียร์นำขบวน

“เข้าใจแล้วน่า บ่นเป็นตาแก่ไปได้ชางมิน!” เรนเดียร์ชินดงบ่นอุบอิบพลางสะบัดหน้าไปทางเดิมเพื่อใช้แสงสีแดงก่ำของจมูกตัวเองเป็นตัวนำทางให้ขบวนรถเลื่อน

“นี่ ๆ ชางมิน... มีเด็กดีกำลังขอพรล่ะ” เรนเดียร์ฮันกยองเอี้ยวตัวหันมาบอกแล้วหันไปออกวิ่งต่อ

...ขอให้แจจุงกับยุนโฮเลิกทะเลาะกันสักทีเถอะครับ...

ซานตาคลอสชางมินลองเงี่ยหูฟังดูแล้วก็พบว่าเป็นจริงดังที่ถูกบอก

“งั้นเราก็ไปทำความปรารถนาของเด็กดีให้เป็นจริงกันเถอะ เอ้า! จอด ๆ จอดตรงหลังคาบ้านนั้นน่ะแหละ” ชางมินว่าพลางใช้น่องไก่ชี้ไปบนหลังคาบ้านของจุนซู

ไม่นานนัก...รถเลื่อนบรรทุกของขวัญก็จอดโดยสวัสดิภาพบนหลังคาบ้านของจุนซู ซานตาคลอสชางมินค่อย ๆ ลอดตัวลงไปในปล่องไฟซึ่งปลายทางคือกองไฟที่มอดแล้วของบ้านคิม

ชางมินค่อย ๆ จรดปลายเท้าไปยังชิวาวาสองตัวที่มัวแต่วิ่งวุ่นทะเลาะกัน ซานตาคลอสยังหนุ่มชี้นิ้วไปที่แจจุงกับยุนโฮ เกิดประกายสีทองแล่นไปยังชิวาวาทั้งสอง จากนั้นยุนโฮกับแจจุงก็หลับไปโดยไม่รู้ตัว

ชางมินยิ้มกริ่ม ขยับตัวเข้าลูบหัวสุนัขทั้งสองก่อนกล่าวทิ้งท้าย

“รักกันให้มาก ๆ นะจ๊ะ หึหึหึ...”

 

 

 

 

SOMETHING DIFFERENT :: สิ่งที่แปลกไป

 

 

 

 

“อือ...” ชิวาวาน้อยแจจุงตื่นขึ้นมาด้วยความงัวเงีย นี่เขาเผลอหลับไปตั้งแต่เมื่อไรกัน จำได้ว่าก่อนหน้านั้นยังวิ่งไล่กัดไอ้ยุนโฮอยู่เลยนี่นา

แจจุงลุกขึ้นนั่งแล้วก็ต้องแปลกใจ ทำไมของต่าง ๆ ในห้องมันดูเล็กกว่าเดิมหมดเลยนะ เอ...แล้วมนุษย์หน้าหล่อที่นอนกองกับพื้นนี่มันใครหว่า

“นี่...นาย ๆ” แจจุงใช้มือผลักแขนคนที่นอนอยู่ไปมา หวังจะปลุกมาถามให้หายข้องใจ แต่เอ๋...เมื่อกี้ว่าอะไรนะ มืองั้นเหรอ?

แจจุงเป็นชิวาวาสุดสวยนะ แล้วจะมีมือได้ไง!!

อดีตสุนัขแสนสวยรีบวิ่งเร็วรี่ไปที่หน้ากระจกซึ่งจำได้ว่าจุนซูมักจะมายืนหมุนตัวอยู่ตรงนั้นบ่อย ๆ แล้วแจจุงก็ต้องตกใจเมื่อพบว่าร่างกายของตัวเองได้เปลี่ยนไปแล้ว

ขาทั้งสี่กลับกลายมาเป็นแขนและขา ขนสีขาวที่เคยภูมิใจนักหนากลับกลายเป็นผิวเนียนนุ่มมือ ยังดีที่ไหมพรมสีขาวที่ใส่อยู่นั้นยังคงอยู่ที่เดิมอย่างที่มันควรเป็น แต่ว่า...ไม่มีขนแบบนี้ก็หนาวแย่สิ

แจจุงยังคงสำรวจตัวเองต่อไปด้วยดวงตาแดงก่ำ น้ำตาใกล้ไหลอยู่รอมร่อ ฮือ... ไม่อยากเป็นคนเลยอ่ะ ทำไมแจจุงดูน่าเกลียดแบบนี้เนี่ย ไม่เห็นเหมือนไอ้หน้าหล่อที่นอนอยู่เลย เอาขนของเขาคืนมานะ งือ...

เอ๊ะ! ไอ้หน้าหล่อหรอ? เออใช่! หมอนั่นมันใครวะ!

ด้วยสำนึกรักต่อหน้าที่ แจจุงรีบวิ่งกลับไปที่ห้องครัวโดยหมายมั่นปั้นมือว่าถ้าไอ้คนที่หลับอยู่เป็นขโมยล่ะก็ พ่อจะงับให้จมเขี้ยวเลยคอยดู!

 

 

 

 

เมื่อแจจุงวิ่งมาถึง เขาก็พบว่าคนที่นอนอยู่แต่แรกนั้น ก็ยังคงนอนนิ่งอยู่ในท่าเดิม เหมือนจะกรนหน่อย ๆ เสียด้วย

แจจุงชะโงกหน้าเข้าหาซอกคอเนียน ตั้งใจมากว่าจะกัดให้จมเขี้ยว แต่...กลิ่นนี้มันคุ้น ๆ

ใช่ยุนโฮหรือเปล่าหว่า?

“ยุนโฮ...ยุนโฮ...ตื่นเซ่ยุนโฮ้!!” แจจุงตะโกนพลางเขย่าตัวคนหลับไปมา แต่คนที่ถูกสงสัยว่าจะเป็นตัวที่ใช่(?)ก็ยังคงนอนนิ่งไม่ไหวติง

งั่ม!

แล้วแจจุงก็ต้องดึงแผนเก่ามาใช้ ฟันขาวเรียงตัวสวยกัดเข้าไปที่คอคนหลับเต็มแรง

“โอ๊ย!!” ยุนโฮสะดุ้งตาเหลือก รีบดันเจ้าของรอยฟันตรงต้นคอแทบไม่ทัน อดีตชิวาวาผู้สง่างามมองคนที่กัดตัวเองตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า

คนที่นั่งทับส้นอยู่ตรงหน้าเขาคือมนุษย์ผิวขาวจัด เส้นผมสีทองทำให้ดวงหน้าแลดูสว่างมากกว่าเก่า เครื่องหน้าทั้งหลายดูเหมาะเจาะเข้ากันดีราวผลงานชิ้นเอกของพระเจ้า โดยเฉพาะปากอิ่มสีเชอร์รี่นั่นที่ชวนให้ครอบครองเสียเหลือเกิน

แต่...นังคนสวยตรงหน้ามันสติดีหรือเปล่าถึงได้มาทะเลาะกับหมาแบบนี้!

“กว่าจะตื่นได้นะนายน่ะ” แจจุงเปิดปากว่าโดยไม่ลืมทิ้งสายตาค้อนเข้าให้

“นี่นายเป็นใคร มาอยู่ที่นี่ได้ยังไง แฟนใหม่พ่อหรอ?” ยุนโฮยังคงถามด้วยความงุนงง พ่อที่เขาพูดถึงก็คือยูชอนนั่นเอง

“พูดดี ๆ แฟนใหม่อะไร พ่อนายนอกใจจุนซูของฉันหรอ!” ขอให้มันเกี่ยวกับจุนซูเจ้านายที่รักเถอะ แจจุงสู้ไม่ถอย ถ้ายูชอนนอกใจจุนซูจริง...แจจุงก็พร้อมประกาศตัวเป็นศัตรูทุกเมื่อ!

“โอ๊ะ! นี่คุณพูดภาษาหมาได้ด้วยหรอครับ?” ยุนโฮกำมือหนึ่งแล้วทุบลงไปบนมืออีกข้างที่แบออก สีหน้าดูประหลาดใจสุด ๆ ที่เจอมนุษย์สื่อสารกับสุนัขรู้เรื่อง ไม่ได้รู้ตัวเลยว่าตอนนี้เขาใช่ชิวาวาเสียที่ไหนกัน

“โว้ยไอ้โง่! ส่องหนังหน้าตัวเองซะทีเซ่ว่าตอนนี้เป็นหมาที่ไหนกันเล่า มานี่เลย ๆ นอกจากหล่อไปวัน ๆ แล้วคิดอะไรเป็นมั่งมั้ยเนี่ย!” แจจุงบ่นหัวเสียแล้วลากคอเสื้อคนที่ยังงงงวยอยู่ไปยังหน้ากระจก

ยุนโฮที่ถูกลากมาทิ้งไว้หน้ากระจกเริ่มสำรวจมองตัวเอง แล้วดวงตาเรียวก็เบิกกว้าง

“นะ..นี่มันหมายความว่ายังไง!!” ยุนโฮลูบแขนลูบหน้าตัวเองอย่างไม่อยากจะเชื่อสายตา ไม่อยากจะบอกว่าตอนแจจุงเผลอ ยุนโฮแอบมองลอดเสื้อไปทักทายยุนโฮน้อยของตัวเองด้วย

“อย่างที่นายเห็น...พวกเรากลายเป็นคน...” แจจุงพูดเสียงอ่อน จนด้วยปัญญาที่จะหาเหตุผลว่าทำไมมันถึงเป็นเช่นนี้

“ทำไมฉันถึงได้หล่อขนาดนี้เนี่ย พวกสาว ๆ มาเห็นมีหวังกรี๊ดสลบ!” แต่ดูเหมือนว่าชิวาวายุนโฮจะไม่ได้คิดแบบเดียวกัน

“ช่วยกังวลหน่อยได้มั้ย อย่าเพิ่งมาหลงตัวเองตอนนี้เหอะขอร้อง!” คนสวยทนไม่ไหวกับความหลงตัวเองของคนตรงหน้า แจจุงเอื้อมมือมาดึงหูยุนโฮเสียจนอีกฝ่ายร้องเสียงหลง

“อยากร้องหรอ...งั้นก็ถอดเสื้อสิจ๊ะ” แต่ถึงจะเจ็บอย่างนั้น ยุนโฮก็ยังไม่วายทิ้งลายกะล่อนเหมือนเมื่อสี่ปีก่อนไม่มีผิด!

“อ๊าก! ไอ้หมาลามก ถอยไปห่าง ๆ ฉันเลยนะ!!” แจจุงรีบปล่อยมือจากหูของยุนโฮโดยไว จากนั้นก็รีบกระโดดถอยห่างออกมาจากชิวาวาที่เขาเรียกบ่อย ๆ ว่าบ้ากาม

ทว่ายุนโฮก็ไม่ฟัง ชายหนุ่มจัดการวิ่งตามร่างบอบบางที่เฝ้าแต่วิ่งหนีเขาอยู่อย่างนั้น

“ไม่เอานะ ไปเซ่! ชิ่ว ๆ” แจจุงวิ่งโดยที่หลับตาปี๋ มือก็เอามาปิดหู ไม่แม้แต่จะฟังเสียงของยุนโฮ

“เอาน่า...ไหน ๆ ก็ไม่ท้องอยู่แล้ว ลองดูสักครั้งเป็นไง” แต่กระนั้นเสียงของยุนโฮก็ยังดังทะลุเข้ามาให้ได้ยินจนได้สิน่า...

“อ๊าก! อย่าเข้ามา อย่าเข้ามะ...อ๊ะ!” แจจุงวิ่งวนรอบโซฟาตัวโปรดของจุนซู และเมื่อยุนโฮวิ่งไล่ใกล้เข้ามา เขาก็พยายามจวิ่งหนี ทว่า...

“อ๊า!!” เพราะตัวเองไม่อยากเห็นหน้ายุนโฮก็เลยปิดตานั่นแหละ แจจุงถึงได้ล้มลงไปนอนกองหมดท่าอยู่กับพื้น

“แจจุง! แจจุง!” ยุนโฮรีบวิ่งมาดูคนที่นรอนฟุบหน้าอยู่กับพรมอย่างรวดเร็ว มือหนาช่วยจับอีกฝ่าย ประคองให้เงยหน้าลุกขึ้นนั่งดี ๆ

“ฮือ...เจ็บนะไอ้บ้า!” เมื่อเงยหน้าขึ้นมาได้ แจจุงก็ระดมหมัดทุบไปที่อกของยุนโฮไม่ยั้ง

“เอ้า! ตัวเองล้มเองแล้วมาว่าฉันได้ไง” ยุนโฮหน้าเหวอไปเมื่ออยู่ ๆ คนสวยก็มาโยนบาปให้เขา

“ก็นายมาวิ่งไล่ฉันทำไมเล่า ฮือ...” แจจุงว่าพลางร้องห่มร้องไห้ ไม่คิดจะสนใจเช็ดหน้าเช็ดตาตัวเอง

“โอ๋ ๆ อย่าร้องน่า มา ๆ ไหนดูซิว่าได้แผลมั้ย” ยุนโฮตบไหล่ลูบหลังแจจุงส่ง ๆ ไป ก่อนผละออกแล้วพลิกตัวคนสวยไปมาเพื่อดูว่ามีแผลตรงไหนหรือไม่ แล้วเขาก็เห็นรอยถลอกตรงหัวเขา

“ฮือ...” แจจุงเองก็เห็น.. เห็นพร้อม ๆ กับยุนโฮนั่นแหละ เขาก็เลยยิ่งร้องไห้หนักไปใหญ่

แล้วยุนโฮ...ชิวาวาผู้ไม่เคยเอาใจตัวเมียตัวไหนก็ก้มหน้าลง ลิ้นสีชมพูแลบเลียรอบ ๆ รอยถลอกนั้นจนมั่นใจว่าสะอาดดีแล้ว ชายหนุ่มกดริมฝีปากลงจูบเบา ๆ ก่อนเงยหน้าขึ้นมองคนที่ยังร้องไห้ไม่หยุด

“ไม่เป็นไรนะ ฉันเลียให้แล้ว ไม่เจ็บแล้วนะ” ยุนโฮปลอบ คราวนี้เขาดึงแจจุงเข้ามากอดทั้งตัว มือลูบหลังปลอบคนขี้แยอย่างทะนุถนอมอ่อนโยน

“ฮือ...” แจจุงยังคงสะอื้นในลำคอ ไม่รู้ว่าทำไมที่เมื่อยิ่งมีคนมาปลอบ เขาก็ยิ่งอยากร้องไห้ให้มากขึ้นอีก แบบนี้จะเรียกว่าเรียกร้องความสนใจได้ไหมนะ

“ไม่เอาน่า อย่าร้องไห้สิ เห็นน้ำตานายแล้วไม่สบายใจเลย” ยุนโฮกระชับอ้อมกอดแน่นขึ้นจนรู้สึกได้ถึงน้ำตาของแจจุงที่หยดลงบนผ้าไหมพรมที่เขาสวมปิดร่างกายอยู่

คนตัวโตกว่าผละออกเล็กน้อยก่อนเอียงหน้าทำมุมให้พอดีกับใบหน้างดงาม จากนั้นลิ้นอุ่นก็ถูกนำมาไล้เลียไปตามวงหน้าหวานเพื่อไล่เก็บน้ำตาทุกหยาดหยดที่แจจุงร้องออกมา

“โฮ!!” ยิ่งยุนโฮเอาใจ แจจุงก็ยิ่งโวยวาย คนสวยร้องไห้หนักกว่าเดิมจนคราวนี้ยุนโฮก็ไม่รู้ว่าตัวเองจะปลอบอย่างไรดี

เอาเข้าไป! ยิ่งยุนโฮพยายามปลอบ แจจุงก็ยิ่งร้องไห้หนัก ก็รู้อยู่หรอกว่าสุนัขพันธุ์เล็กขี้อ้อนแถมยังขี้น้อยใจ แต่ถ้าเป็นมากขนาดนี้ก็ไม่รู้จะปลอบยังไงแล้วนะเนี่ย!

ยุนโฮไม่รู้จะทำอย่างไรดี จึงได้แต่กอดคนสวยเอาไว้แล้วโยกตัวไปมาน้อย ๆ คล้ายกำลังกล่อมเด็ก

“อะ...อือ” แจจุงค่อย ๆ หยุดร้องไห้ เหลือเพียงแค่เสียงสะอื้นในคอ ก่อนจะเงียบหายไปในที่สุด

“หยุดร้องได้ซะทีนะ ฉันไม่ได้ตั้งใจจะแกล้งนายซะหน่อย ออกจะชอบขนาดนี้” ยุนโฮพูดทั้งที่อ้อมแขนยังคงกอดแจจุงเอาไว้ ส่วนมือน่ะเหรอ...ก็ลูบหลังแจจุงอยู่ไงเล่า!

“หืม?” คนสวยที่ได้ยินอย่างนั้นก็เลิกคิ้วด้วยความแปลกใจ เมื่อกี้เขาหูฝาดไปหรือเปล่า? อะไรชอบ ๆ นะ

“อะ...อะไรหรอ?” ยุนโฮเกิดอาการติดอ่างขึ้นมากะทันหัน เมื่ออยู่ ๆ เจ้าของดวงตากลมโตก็มองมาที่เขาด้วยความสงสัย

“เมื่อกี้นายเพิ่งบอกชอบฉัน” แจจุงพูดออกมาอย่างจับผิด สายตาที่จ้องยุนโฮนั้นบ่งบอกเต็มที่ว่ากำลังพยายามจับพิรุธ

“บ้าน่า! หูฝาดแล้ว ฉันนี่นะจะชอบนาย ยุนโฮที่มีแต่สาว ๆ มาสนใจนี่นะจะชอบนาย!” คนตัวโตพูดเสียงดังปฏิเสธเป็นพัลวัน ยุนโฮลุกหนีแจจุงออกไปยืนตรงมุมห้องราวกับกำลังหนีคำครหาที่แจจุงหยิบยื่นมาให้เขา

“แล้วไงล่ะ กิ๊ว ๆ หมาเกย์ ๆ ชอบฉันก็ไม่บอก” ถ้าไม่บอกก็คงไม่รู้ว่าคนที่กำลังล้อคนอื่นอยู่ตอนนี้ เพิ่งผ่านการร้องไห้มาหยก ๆ

“หยุดเดี๋ยวนี้เลยตัวแสบ ชอบนายแล้วมันผิดตรงไหนเล่า รู้แล้วก็ดี เพราะงั้นมาให้กอดซะเลย” จากตอนแรกที่ยอมให้อีกฝ่ายต้อนจนจนมุม คราวนี้ยุนโฮกลายมาเป็นชิวาวาหน้าหนาตัวเดิม เปลี่ยนวิกฤติเป็นโอกาสแล้วกระโจนเข้าหาชิวาวาสุดสวยทันที

“อยากกอดก็มาจับเองซี่ ฮ่าฮ่า แต่บอกไว้ก่อนนะว่าฉันวิ่งเร็ว”

แล้วชิวาวาทั้งสองก็วิ่งไล่กันเหมือนเดิม แต่สิ่งที่เปลี่ยนไปจากเมื่อก่อนก็คือความรู้สึก... แต่ก่อนแจจุงจะวิ่งไล่งับคอยุนโฮ แต่ในตอนนี้...ยุนโฮกำลังวิ่งไล่พยายามจะกอดแจจุงอยู่นะ

 

 

 

 

SOMETHING DIFFERENT :: สิ่งที่แปลกไป

 

 

 

 

แสงแดดอ่อนยามเช้าลอดเข้ามาในห้องผ่านทางหน้าต่างที่เปิดค้างไว้ ผ้าม่านเนื้อเบาพลิ้วไหวเล็กน้อยไปตามแรงลม

“อือ...เช้าแล้วหรอเนี่ย” จุนซูตื่นขึ้นมาในตอนเช้า ลุกขึ้นนั่งพิงหัวเตียงแล้วขยับแขนขายืดเส้นยืดสาย

เช้าวันใหม่แบบนี้ ยูชอนก็คงจะกลับไปทำงานตามเดิมแล้วล่ะ เฮ้อ...จุนซุนะจุนซู เมื่อคืนนายหลับไปตอนไหนกัน ทั้งที่นาน ๆ จะได้เจอกันที ทำไมไม่ยื้อเวลาเอาไว้นานกว่านี้หน่อยนะ

เพราะยูชอนเป็นนักธุรกิจที่มีงานรัดตัว บริษัทของเขาอยู่ที่อเมริกา ทำให้ยูชอนสามารถมาหาเขาได้เพียงแค่ไม่กี่ครั้งในหนึ่งปี

ขณะที่คนหน้าหวานนั่งเสียดายอยู่นั้น อยู่ ๆ เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นจากหน้าประตู...

“ตื่นสายจังนะจุนซู”

ดวงตาเรียวหันไปมอง และจุนซูก็ได้พบกับยูชอนที่อยู่ในชุดลำลองเสนสบาย

“อ้าวยูชอน! ทำไมคุณยังไม่ไปอีกล่ะ เดี๋ยวก็ไม่ทันขึ้นเครื่องเที่ยวกลางวันหรอก” จุนซูเอ่ยเตือนด้วยความเป็นห่วง ถึงอยากจะอยู่ด้วยกันแค่ไหน แต่ถ้ายูชอนต้องโดดงานมาแบบนี้มันก็ไม่ดีหรอก

“ผมไม่ต้องไปแล้วล่ะ” ยูชอนเอ่ยพร้อมยิ้มเก๋

“เอ๋?”

“ก็ผมขอป๋ามาดูแลสาขาที่เกาหลีแล้วนี่นา ส่วนเรื่องบ้านผมก็จะมาอยู่กับจุนซูนี่แหละ” ไม่พูดเปล่า แต่ยังถือสิทธิ์เดินตรงมากอดคนบนเตียงเอาไว้เต็มอ้อมแขน

“จริงหรอ!?” จุนซูร้องถามเสียงหลง ยูชอนจะมาอยู่กับเขาจริง ๆ น่ะเหรอ?

“ผมไม่เคยโกหกจุนซูนี่นา ว่าแต่จุนซูเถอะ...จะเลี้ยงผมกับเจ้ายุนโฮไหวรึเปล่า พวกเรากินจุนะ”

“เลี้ยงไหวน่ะไหวอยู่แล้ว แต่ยุนโฮกับแจจุงเถอะ... เฮ้อ~ เราคงต้องฟังเสียงมันทะเลาะกันทั้งวันแน่” เมื่อคิดถึงสัตว์เลี้ยงที่รัก จุนซูก็ได้แต่ถอนใจ

“แต่ผมว่าไม่น่าจะใช่แล้วล่ะ...” ยูชอนว่าพลางดึงจุนซูให้ลุกออกจากเตียง แล้วเดินมาด้วยกัน

 

 

 

 

เมื่อมาถึงห้องครัว... จุนซูก็ได้เจอกับสิ่งมหัศจรรย์ที่สุดในโลก

ยุนโฮกับแจจุงกำลังนอนซุกกัน!!

ซุกกันขนาดที่ว่าถ้าให้แยกออกจากกันคงลำบากแน่

“ไม่จริงน่า! คำขอของผมเป็นจริงหรอเนี่ย” จุนซูเพ้อออกมาเบา ๆ แต่กระนั้นยูชอนก็ยังได้ยิน

“อะไรรึจุนซู”

“เห็นมั้ยยูชอน เมื่อวานที่เราเห็นเป็นดาวตกต่างหาก ก็ผมขอพรให้ยุนโฮกับแจจุงดีกัน วันนี้มันก็เป็นอย่างที่เห็น ถ้าไม่ใช่เพราะดาวตกมันจะเพราะอะไรล่ะ” คนหน้ากลมร้องอย่างยินดี ต่อจากนี้ไปเขาก็จะได้ไม่ต้องทนฟังเสียงเห่าหอนอีกแล้ว

“โอเคครับ ดาวตกก็ดาวตก เราไปหาอะไรทานกันเถอะ เดี๋ยวเจ้าสองตัวนี้ตื่นมาคงหิวแย่” ยูชอนยิ้มอบอุ่นแล้วดึงร่างจุนซูเข้าไปหลังครัว

แล้วฟิคเรื่องนี้...ถึงเวลาจะจบแบบแฮปปี้เอ็นดิ้งรึยังนะ?

 

 

 

 

SOMETHING DIFFERENT :: สิ่งที่แปลกไป

 

 

 

 

พวกเรามักเจอกันในช่วงเวลาไม่กี่วันของปี
เราควรจะคิดถึงกันสินะ...?
แต่ทำไม...ทุกทีที่เจอกัน มันถึงอดทะเลาะกันไม่ได้เลยล่ะ

อืม...พอเอามาคิดดูแล้ว คำตอบคงเป็นอย่างอื่นไปเสียไม่ได้ นอกจาก....

 

 

 

 

ก็เพราะเขินน่ะสิ >///<

 

 

 

 

 

 

 

 

 

THE END

 

27/12 EDITION : แต่งตั้งแต่เมื่อวานอ่ะค่ะ เพิ่งได้เอามาลงที่เอ็กซ์ทีน เพราะเมื่อวานปั่นมาก ตอนแรกคิดว่าจะให้แค่ 5 หน้า ไป ๆ มา ๆ มันยืดไป 8 - 9 นู่น -*- ครึ่งแรกแต่งอืดมาก มันเลยยังไม่แปร่ง ๆ เท่าไหร่ แต่ครึ่งหลังปั่นภายใน 30 นาที (ทำไปได้) เพราะน้องจะเล่นคอมพ์ มันเลยออกมาประหลาดสุด ๆ เหอเหอ วันนี้ทั้งวันเพิ่งได้แตะคอมพ์ ซินนั่งกังวลทั้งวันเลยว่าจะมีคนว่ารึเปล่าที่เอายุนแจมาเป็นสุนัขแบบนี้ ขอออกตัวก่อนเลยเน้อว่าไม่ได้มีเจตนาจะทำให้คัวศิลปินเสื่อมเสียนะคะ ต้องขอโทษสำหรับคนที่อ่านแล้วไม่พอใจนะคะ

edit @ 10 Feb 2008 05:52:12 by Zinister