Zinister...in Colorful Mode

                ในห้องสี่เหลี่ยมสีฟ้าอ่อนซึ่งเป็นห้องนอนของคนอายุน้อยที่สุดในบ้าน  บนเตียงที่ตั้งติดหน้าต่างปรากฏสภาพไม่ต่างจากก้อนอะไรสักอย่างที่ม้วนตัวขยุกขยุยรวมกันอยู่ตรงกลาง  ซึ่งถ้าสังเกตจากปลายเท้าที่โผล่เลยพ้นขอบเตียงออกมา  ก็สามารถบอกได้อย่างมั่นอกมั่นใจว่าเจ้าก้อนกลม ๆ ที่ว่าคือเจ้าของห้องนอนนี้นั่นเอง

                นูรู  เด็กหนุ่มอายุน้อยที่สุดในบ้านแต่กลับมีส่วนสูงมากถึงหนึ่งร้อยเก้าสิบเซนติเมตร  กำลังนอนหลับสบายในผ้านวมผืนหนาโดยโผล่ส่วนของร่างกายออกมาเพียงท่อนขาล่าง  ถึงแม้ว่าความยาวของเตียงมันจะน้อยเกินไปเมื่อเทียบกับส่วนสูง  แต่เขาก็นอนอย่างเป็นสุขเสมอบนนี้

                ประตูสีควันบุหรี่ถูกเปิดผางออกอย่างไม่ค่อยจะถนอมนัก  แล้วร่างบางที่ส่วนสูงต่างจากคนที่นอนอยู่เกือบหนึ่งไม้บรรทัดก็เดินอาด ๆ เข้ามาใกล้เตียง  ทุกกิริยาเป็นไปอย่างเปิดเผย  แต่คนที่หลับอยู่กลับไม่รู้สึกตัวเลยสักนิด

                “งืม...อีกสามนาที”  แต่ดูเหมือนว่าเสียงใส ๆ นั่นจะไม่ทำให้คนที่นอนอยู่รู้สึกรู้สาเท่าไรนัก  จนคนที่ยืนกอดอกอยู่หน้าเตียงชักระอาใจ

                “สามนาทีที่ไหนกัน  มันจะไม่ทันอยู่แล้วเนี่ย!  ถ้านับศูนย์ถึงหนึ่งแล้วยังไม่ลุก  พี่จะไปตามฮันโซ”  แล้วคนตัวเล็กก็ยื่นคำขาดออกมา  เพียงแค่ได้ยินชื่อของบุรุษที่สาม  นูรูก็รีบลุกพรวดขึ้นมาทันที  เพราะยามเช้าที่อากาศแสนจะดีเช่นนี้  ไม่สมควรเลยสักนิดที่จะมีการจราจลย่อย ๆ

                “ลืมตาได้ก็ถามหาแต่ของกินเลยนะ”  เจ้าของผิวขาวจัดทำหน้าเง้า  มือเรียวยื่นออกไปตรงหน้าแล้วบีบจมูกคนตัวสูงกว่าด้วยความหมั่นไส้

                “พี่เรโอะ...เดี๋ยวนี้ชักจะปากจัดเหมือนพี่ฮันโซเข้าไปใหญ่แล้วนะครับ”  ทว่าคนที่ถูกว่ากลับไม่รู้สึกอะไร  ซ้ำยังพาดพิงถึงบุคคลที่สามให้ฝ่ายนั้นจามเล่นเสียอีก

                “ไอ้เด็กเปรต!  แกว่าใครปากจัด  ถึงฉันจะปากจัดจริง  แต่ก็มีแฟนคลับเยอะกว่านายแล้วกันล่ะ  แบร่!”  บุคคลมาใหม่ผู้กำลังถูกพาดพิงถึงยืนว่าจนหน้าแดงแล้วสะบัดตูดเดินหนีไปตรงทางเดิมที่ตัวเองจากมา  นูรูไม่เข้าใจว่าพี่คนนี้จะเดินเข้ามาทำไมในเมื่อต้องเจอกันที่โต๊ะอาหารอยู่ดี

                ภายในบ้านหลังปานกลางแห่งนี้  ประกอบด้วยสามห้องนอน  สองห้องน้ำ  หนึ่งห้องครัว  และอีกหนึ่งห้องเอนกประสงค์  เป็นที่พักชั้นเลิศสำหรับชายหนุ่มทั้งห้าคนผู้กำลังประสบความสำเร็จในฐานะนักร้องบอยแบนด์น้องใหม่ที่ก้าวสู่ระดับศิลปินแนวหน้าของประเทศได้อย่างงดงาม

                ทั้งห้าคนประกอบไปด้วยคนแรก...มัตสึโอะ ชุน  นักศึกษากฎหมายปีสามชาวญี่ปุ่น  ผู้เป็นทั้งหัวหน้าวงและผู้จัดการจำเป็นเนื่องจากตอนนี้ทางต้นสังกัดยังไม่สามารถหาผู้จัดการวงให้ได้

                ชุนเป็นชายหนุ่มรูปร่างสูงใหญ่ผิดจากหนุ่มญี่ปุ่นส่วนมาก  เขามีบุคลิกหนักแน่นและมั่นคง  ดวงตาเรียวรีคล้ายนัยน์ตาเหยี่ยวสีเข้มเฉกเช่นเดียวกับเรือนผมสีรัตติกาลดูราวกับสามารถสะกดคนอื่นได้เพียงแค่ปรายตา  หากไม่ปัดผมปิดใบหน้าไปกว่าครึ่งและไม่สวมแว่นตาสี่เหลี่ยมกรอบหนาเทอะทะสีดำเหมือนคนคงแก่เรียน  ทุกคนในวงลงความเห็นว่าชุนจะมีเสน่ห์กว่านี้อีกเท่าตัว

                ชุนดูท่าทางเหมือนคนเย็นชาและเข้าถึงยาก  คนภายนอกยากจะคาดเดาว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่  ทว่าเพื่อนสนิทนิสัยต่างกันอย่างเรโอะกลับมองออกอย่างง่ายดาย

                เรโอะคือชายหนุ่มรูปร่างอ้อนแอ้น  ผิวของเขาขาวจัดราวน้ำนมตัดกับสีผมและนัยน์ตากลมโตสีดำขลับ  ผมยาวที่ทิ้งตัวสวยลงมาถึงกลางหลังและมักจะถูกมัดรวบในบางโอกาสทำให้เขาดูบอบบางราวหญิงสาว  ประกอบกับนิสัยอ่อนโยน  ช่างเอาอกเอาใจ  และไร้เดียงสาเหมือนเด็ก ๆ  ทำให้เขายิ่งดูน่าทะนุถนอมไปใหญ่ในสายตาของทุกคน

                รูเพิร์ต...ชายหนุ่มรูปร่างสูงโปร่งจากเมืองผู้ดีอังกฤษเจ้าของเรือนผมหยักศกสีแดงยาวซึ่งเจ้าตัวชอบที่จะมัดหลวม ๆ รวบไปทางด้านหลัง  ปล่อยให้ผมบางช่อที่ยังยาวไม่พอหล่นลงมาเคลียใบหน้าเรียว  เขาถูกปลูกฝังให้เป็นสุภาพบุรุษมาตั้งแต่เด็ก  และด้วยนิสัยนุ่มนวล  รู้จักเอาใจ  บวกกับหน้าตาที่ดูดีไม่เป็นรองใคร  จึงมีหญิงสาวชื่มชมมากมาย  ซึ่งเขาเองก็ไม่เคยปฏิเสธไมตรีที่พวกหล่อนหยิบยื่น  จึงไม่แปลกอะไรที่ใคร ๆ ต่างมองว่ารูเพิร์ตเป็นคาสโนวาตัวยง

                และสมาชิกคนสุดท้าย...นักศึกษาแพทย์ปีหนึ่งของมหาวิทยาลัยนานาชาติชื่อดัง  นูรู...เด็กหนุ่มจากอียิปต์ที่มีมันสมองปราดเปรื่องอย่างหาตัวจับยาก  ส่วนสูงที่ว่าเกินหน้าเกินตาคนอื่นนั้นยังน้อยกว่าไอคิวของเขาเสียอีก  ด้วยใบหน้าเคร่งขรึม  นูรูจึงดูเป็นผู้ใหญ่เกินอายุจริง  ประกอบกับริมฝีปากหนาที่แทบจะเม้มแน่นเป็นเส้นตรงตลอดเวลาทำให้เขาดูน่าเกรงขามยิ่งกว่าคนรุ่นเดียวกัน

                ทั้งห้าคนต่างเชื้อชาติ  ต่างนิสัย  ได้มารวมตัวกันกำเนิดเป็นวง MC Multicultural  และช่างบังเอิญที่ทั้งหมดศึกษาอยู่ที่เดียวกันทั้งที่มหาวิทยาลัยนานาชาติในประเทศมีหลายแห่ง  จึงเป็นเรื่องง่ายในการติดต่อ  และยิ่งต้องอาศัยในบ้านหลังเดียวกันด้วยแล้ว  ความสามัคคีเป็นอันหนึ่งอันเดียวจึงเกิดขึ้นได้ไม่ยาก

                “นูรู...นายสอบเสร็จกี่โมง”  เมื่อทุกคนมารวมกันพร้อมหน้า  อาหารมื้อเช้าก็เริ่มขึ้น  ซุปร้อนควันกรุ่นพร้อมข้าวสุกสีขาวสวยกับปลาย่างส่งกลิ่นหอมยั่วน้ำลายไปทั่ว

                “ตามตารางก็เที่ยง  แต่ผมคงเสร็จเร็วกว่านั้นครับ”  น้องเล็กเงยหน้าขึ้นตอบครู่หนึ่งแล้วก้มลงกลับไปทานอาหารของตัวเองต่ออย่างตั้งอกตั้งใจ  ซึ่งอาการแบบนี้จะมีให้เห็นแค่สามโอกาสเท่านั้น  คือตอนทานอาหาร  อ่านหนังสือ  และทำงาน

                “ถ้าอย่างนั้นพี่ช่วยเอาข้าวกล่องของพี่เรโอะไปให้ผมด้วยสิ”  เด็กหนุ่มลงทุนทำหน้าออดอ้อนแบบที่หาดูได้ยากยามอยู่นอกบ้าน  ทั้งนี้ทั้งนั้นก็เพื่ออาหารรสเลิศของพี่ชายคนสวย  ซึ่งหนุ่มน้อยมักจะอิจฉาชุนอยู่เสมอที่มีรถของตัวเอง  และสามารถขับกลับมาทานมื้อกลางวันที่บ้านได้

                หลังจากที่จัดการกับมื้อกลางวันเสร็จ  ทั้งห้าคนก็แยกย้ายไปทำหน้าที่ของตัวเอง  เริ่มจากเรโอะที่จัดการเก็บกวาดทำความสะอาดบ้าน  ชุนนั่งอ่านหนังสือพิมพ์และพักจิบชาเป็นครั้งคราว  ส่วนรูเพิร์ตกับฮันโซก็เตรียมตัวไปเรียนตอนช่วงสาย

                นูรูออกมานั่งรอตรงด้านหนึ่งของบันไดหน้าอาคารเนื่องจากชุนยังมาไม่ถึง  ระหว่างนั้นเขาก็ได้ยินเสียงซุบซิบของนักศึกษาหญิงคนอื่น ๆ จากอีกด้านของอาคารแว่วเข้ามาในโสตประสาท  เริ่มแรกนูรูไม่ได้ตั้งใจฟังนัก  แต่เมื่อได้ยินว่ามันเกี่ยวกับวงของเขา  ชายหนุ่มจึงพยายามเงี่ยหูฟังเต็มที่

                “เคยอ่านเรื่องของคนนั้นไหม  ที่ให้ชุนเป็นนักธุรกิจ  แล้วเรโอะก็ถูกชุนซื้อตัวมาเป็นตุ๊กตาให้น้องสาวน่ะ”  นักศึกษาสาวคนแรกเปิดประเด็นชวนคุย

                “อ๊ะ!  เรื่องนั้นฉันก็อ่าน  แต่หมู่นี้คนแต่งไม่ค่อยมาอัพ  ฉันเลยไปอ่านเรื่องของอีกคนแทน”  เพื่อนสาวคนที่สองอุทานอย่างดีใจที่เพื่อนของตัวเองก็ชอบอ่านแบบเดียวกัน

                “คุยเรื่องอะไรกันน่ะ  ฉันหิวจะแย่แล้ว  ช่วยไปคุยกันต่อที่โรงอาหารได้ไหม”  นักศึกษาคนที่สามซึ่งตามมาสมทบทีหลังบ่นออกมา  พลางพยายามลากแขนอีกสองคนให้เดินไปด้วยกัน

                “เธอนี่คร่ำครึจริง ๆ  พวกเรากำลังคุยเรื่องแฟนฟิคชั่นวง MC Multicultural อยู่  เคยอ่านบ้างหรือเปล่า”  นักศึกษาสาวคนแรกจีบปากจีบคอตอบ  พลางมองค้อนเพื่อน

                “มีของพรรค์นั้นด้วยเหรอ”  นูรูเองก็กำลังสงสัยเช่นกัน  จึงเป็นเรื่องดีที่เธอคนนั้นถามออกมา

                “หยาบคายจริง ๆ  ของพรรค์นั้นอะไรกันเล่า!  มันก็นิยายประเภทหนึ่งนั่นแหละ  เธอลองเข้าไปดูที่เว็บไซต์นี้นะ............”  เด็กหนุ่มพยายามจำเว็บไซต์ที่สาว ๆ กลุ่มนี้กำลังแบ่งปันกัน

                “เดี๋ยวเย็นนี้จะลองเข้าไปดู”  ระหว่างที่นักศึกษาคนนั้นพูดประโยคนี้  นูรูก็เห็นรถสีดำมันปลาบของชุนกำลังขับเข้ามาตรงถนนหน้าอาคารพอดี  เด็กหนุ่มจึงวิ่งเหยาะ ๆ ตรงไปยังพาหนะสี่ล้อของพี่ชาย  จึงไม่ทันได้ยินประโยคสุดท้ายของวงสนทนานั้น

                ตกดึกหลังจากที่ทำงานของวันนี้เรียบร้อย  ทั้งห้าหนุ่มก็กลับมาที่บ้านด้วยอาการอ่อนเพลียไม่ต่างกัน

                เว็บไซต์ที่เด็กหนุ่มได้มานั้นเป็นชุมชนคนอินเตอร์เน็ตธรรมดาที่มีความรักในด้านการเขียน  นิยายของที่นี่มีเป็นพันเป็นหมื่นเรื่อง  ช่างมากมายราวกับว่านี่คือศูนย์รวมของนิยายในโลกไซเบอร์  และสิ่งที่ทำให้นูรูตกตะลึงก็คือเมื่อเขาลองค้นหาคีย์เวิร์ดจากชื่อวงของตัวเอง  ก็ปรากฏรายชื่อแฟนฟิคชั่นมากมายกว่าพันเรื่อง  เด็กหนุ่มเผลออ้าปากค้างอย่างไม่รู้ตัว

                “ทำไมมันเยอะขนาดนี้เนี่ย”  ถามกับตัวเองเสียงแผ่ว  มือหนายกขึ้นเกาท้ายทอยตัวเองเพราะไม่รู้ว่าจะอ่านเรื่องใดดี  รายชื่อที่แสดงผลตรงหน้าจอมีทั้งเรื่องที่จบและยังไม่จบ  บางเรื่องมีความยาวเลยสามสิบตอนขณะที่บางเรื่องเพียงแค่เพิ่งเริ่มต้นเท่านั้น

                นูรูนึกดีใจที่มีแฟนคลับชอบพวกเขามากมายขนาดนี้ขณะที่สายตาไล่อ่านคำอธิบายคร่าว ๆ ของแต่ละเรื่อง  บางเรื่องน่าสนใจแต่จำนวนตอนเยอะเกินไปขนาดที่คิดว่าถ้าให้อ่านทั้งสัปดาห์ก็ไม่หมด  ดังนั้นเขาจึงเลือกตัดเรื่องที่ความยาวมากเกินไปออกจากตัวเลือกก่อนเป็นอันดับแรก

                [Yaoi] Can I Be Your Destiny? [Fic.MC Multicultural]

                [Fic.MC Multicultural] Passionate You!! [Yaoi]

                [YAOI] SEX UP [Fic.MC Multicultural]

                [Boy’s Love] Bottle Boyz [Fic.MC Multicultural]

                [Gay] Condemned to Care for [Fic.MC Multicultural]

                [Fic.MC Multicultural] The Wheel of Fate [Boy’s Love]

                [boy’s love] L.O.V.E. Revenge [Fic.MC Multicultural]

                [Fic.MC Multicultural]  :: Deserted Desire :: [YAOI]

                .

                .

                .

                “ทะ...ทำไมมีแต่แบบนี้ล่ะ”  นูรูครางเสียงเบาในลำคอ  เมื่อแฟนฟิคชั่นแทบจะทั้งหมดที่เขาเจอมีเนื้อหาแบบที่เรียกกันว่าชายรักชาย  จนในที่สุดเขาก็เริ่มเบื่อ  กระนั้นก็ยังไล่สายตาตามรายชื่อบทความลงมาเรื่อย ๆ  จนพบกับเรื่องหนึ่ง...

                เด็กหนุ่มนักเรียนแพทย์ยกยิ้มขึ้นที่มุมปากเมื่อดูแน่แล้วว่าไม่มีคำจำพวก Yaoi หรือ Boy’s Love หรือ Gay กำกับ นี่อาจจะเป็นเรื่องเดียวที่ไม่ใช่เนื้อหาชายรักชายอย่างที่เขาต้องการก็ได้

                นูรูตัดสินใจคลิกเข้าไปในเรื่องนี้ทันที  และเมื่อหน้าจอแสดงผลตารางซึ่งเป็นจำนวนตอนที่มีอยู่ในปัจจุบันของแฟนฟิคชั่น  เขาก็คลิกที่บท Introduction อย่างไม่รีรอ

                นูรูหลิ่วตามองบทนำของเรื่องที่ทั้งสั้นและชวนงงนั้นอย่างชั่งใจ  ไม่แน่ใจว่าตัวเองคิดถูกหรือไม่ที่เลือกเรื่องนี้  แต่เพราะด้วยความเข้าใจว่าคงไม่มีนิยายเรื่องไหนน่าสนใจตั้งแต่บรรทัดแรก  เด็กหนุ่มจึงกดดูอีกหนึ่งตอนถัดไปที่มีอยู่

                นูรูทำเสียงจึ้กจั้กในลำคอด้วยความขัดใจเมื่อนิยายตอนหนึ่งสั้นเกินไปสำหรับเขา  เด็กหนุ่มจึงคิดจะหาเรื่องอื่นมาอ่านต่อ  ทว่าเสียงเคาะที่หน้าประตูก็ทำให้เขาต้องละสายตาจากหน้าจอ