Zinister...in Colorful Mode

Zinister : อ่านจบอย่าเพิ่งอึ้งกับคู่นะคะ เหอเหอ เจอกันงาน K-Pop Festival ณ Union Mall ชั้น 5 เวลา 12.00 - 18.00 ซินกะเรดอยู่บูธที่ 42 ค่ะ จ๊วบ!! อ่านกันต่อเลยงับ
V
V

ทุก ๆ วันที่ผ่านพ้นไปกว่าสองสัปดาห์ คยูฮยอนก็ยังไม่สามารถจำเรื่องราวเกี่ยวกับตัวเองได้หมด เขานึกออกเพียงแค่บางเรื่อง ซึ่งต้องอาศัยแรงกระตุ้นมาก ๆ

ในแต่ละวัน คยูฮยอนมักจะนั่งคุยกับยูฮวาน ซักถามเรื่องที่ตัวเองสงสัย ไม่ก็ชวนคุยไปเรื่อย ๆ เหมือนจะรู้สึกว่าตัวเองไม่ใช่คนที่พูดมากแบบนี้ แต่ไม่รู้ทำไมพออยู่ต่อหน้ายูฮวาน เขาก็กลายเป็นคนละคน

เขากลายเป็นคยูฮยอนที่งอแง เอาแต่ใจ ขี้สงสัย ช่างซักช่างถาม แถมยังขี้แยขนาดหนักอีกด้วย เรียกได้ว่านิสัยเด็ก ๆ ทั้งหลายต่างมารวมอยู่ในตัวเขา ทั้งที่จริงแล้วอายุตัวเองก็ปาไปยี่สิบปี ไม่ได้เป็นเด็กอีกต่อไปแล้ว

หลายต่อหลายครั้งที่เขารู้สึกกังวลขึ้นมาอย่างไม่สาเหตุ หรืออาจเป็นเพราะลึกลงไปในใจนั้น ตัวเขาคงกำลังคิดหนักเรื่องความทรงจำของตัวเอง แต่เมื่อเขาได้อยู่ใกล้ ๆ ยูฮวาน ความกังวลที่ว่าก็พลันมลายหายไปแทบจะทันตา

ในขณะเดียวกัน ความรู้สึกอบอุ่นก็ถูกเติมเต็มเข้ามาในจิตใจอย่างช้า ๆ และหลอมรวมกันเป็นความสุข ส่งผลให้ไม่เคยเลยสัดครั้งที่คยูฮยอนจะไม่ยิ้มยามที่อยู่ต่อหน้ายูฮวาน

ถึงเวลาจะผ่านไปเกือบสองสัปดาห์แล้ว แต่คยูฮยอนก็ยังจำช่วงแรกที่มาอยู่ในบ้านหลังนี้ได้ ตัวเขามักจะฝันร้ายอยู่ทุกคืน จนยูฮวานค้นพบวิธีแก้โดยไม่ตั้งใจว่าเขาจะต้องถูกจูบราตรีสวัสดิ์เสียก่อนในทุก ๆ คืน จึงจะสามารถนอนหลับอย่างสบายได้

และนั่นก็อาจเป็นอีกสาเหตุหนึ่งที่ทำให้คยูฮยอนสนิทสนมกับยูฮวานอย่างรวดเร็ว

ส่วนสาเหตุอื่น ๆ น่ะหรอ... ก็แค่ไปไหนมาไหนด้วยกัน ทานข้าวด้วยกัน ทำงานบ้านด้วยกัน แล้วก็นอนเตียงเดียวกันเท่านั้นเอง!

ในตอนแรกเขาคิดว่ามันคงเป็นเพราะยูฮวานมีหลายอย่างที่คล้ายชางมิน ทั้งท่าทีเอาใจใส่เขา หรือความอ่อนโยนที่เขาสัมผัสได้

แต่เมื่อสำรวจหัวใจตัวเองดูดี ๆ กลับพบว่าตัวเองไม่ได้รู้สึกกับยูฮวานแบบเดียวกับชางมิน เพราะฝ่ายหลังเขาคิดแค่พี่ชาย แต่คนแรกนี่สิ... คิดว่าคงจะตกหลุมรักเข้าเสียแล้ว

เวลาเดียวกับที่คยูฮยอนกำลังหลุดอยู่ในภวังค์ของตัวเอง ยูฮวานก็ย่องเข้ามาทางข้างหลัง หวังจะไม่ให้อีกฝ่ายรู้ตัว

อ๊ะ! คยูฮยอนร้องด้วยความตกใจเมื่อรอบเอวตัวเองถูกโอบเอาไว้ด้วยแขนแกร่ง แถมตัวยังถูกยกสูงจนขาไม่ติดพื้นเสียอีก

เดี๋ยวตก ๆ ไม่เอา คุณยูฮวานปล่อยผมลงนะ เพราะสู้แรงไม่ได้ คยูฮยอนถึงได้แต่โวยวาย แขนเล็ก ๆ กอดแขนคนแรงเยอะเอาไว้แน่น

แกล้งนิดหน่อยเองน่า คนตัวสูงว่าขณะที่วางคยูฮยอนลงบนโซฟาแถวนั้น คนตัวเล็กทำปากยื่นแกล้งงอนได้อย่างน่ารัก

วันนี้ผมต้องไปจัดการธุระในเมือง คยูฮยอนจะไปด้วยกันมั้ย คุณเริ่มจำเรื่องเก่า ๆ ได้มากแล้วไม่ใช่หรอ ลองไปถามคนที่คุณนึกออกดู เผื่อคุณจะได้กลับบ้านซะที เมื่อแกล้งเสร็จ ยูฮวานก็บอกสิ่งที่ตัวเองตั้งใจจะบอก ทั้งที่เรื่องกลับบ้านเป็นเรื่องที่เขาไม่อยากพูดถึงและไม่อยากให้มันเกิดขึ้น ทว่าด้วยเพราะสัญญาที่เคยให้ไว้ เขาต้องช่วยพาคยูฮยอนกลับบ้านให้ได้

มะ..ไม่เอา ผมไม่อยากไป คยูฮยอนนั่งหน้าตึง เล่นบทเด็กดื้อขึ้นมาทันตาเห็น มือทั้งสองข้างจิกลงกับเบาะโซฟาแน่น ราวกับจะบอกว่าถ้ายูฮวานจะเอาเขาไปด้วย คงต้องมาแงะออกจากเบาะเอาเอง

อ้าว! ไม่อยากกลับบ้านแล้วหรอ ชายหนุ่มร่างสูงลองถามหยั่งเชิง ทั้งที่ตอนแรกอยากกลับบ้านอย่างกับอะไรดี แล้วทำไมตอนนี้ถึงมาพูดว่าไม่อยากไปเอาง่าย ๆ

ไม่แล้ว อยู่กับยูฮวานที่นี่ไม่ได้หรอ เปลี่ยนจากท่าทีดื้อดึงมาเป็นออดอ้อน แต่ทั้งนี้ทั้งนั้นมันก็มาจากความเอาแต่ใจตัวเองเหมือนกันอยู่ดี

ไอ้อยู่น่ะอยู่ได้ แต่คุณอาจจะมีหน้าที่การงานรออยู่ก็ได้นะ นั่นเป็นความจริงที่เลี่ยงไม่ได้ ถ้าไม่ติดที่ตรงนี้... ยูฮวานก็อยากให้เจ้าตัวเล็กอยู่กับเขาตลอดไปเสียด้วยซ้ำ

ไม่รู้ล่ะ ผมไม่ไปหรอก ว่าแล้วก็เดินกระแทกเท้าตึงตังเข้าห้องนอนไป แถมยังล็อคประตูเสียแน่นหนา ซ้ำยังลงกลอนเพิ่มอีก

ยูฮวานได้แต่มองตามแผ่นหลังนั้นหายเขาไปในห้องนอนของพวกเขา แล้วชายหนุ่มก็ต้องรีบออกจากบ้านเมื่อฝ่ายที่รออยู่ในโซลโทรศัพท์ตามตัว

---------- Love-Stricken ----------

ยูฮวานบ้า! ไม่อยากกลับก็ยังจะให้กลับอยู่นั่น ในช่วงที่ยูฮวานไม่อยู่ คยูฮยอนก็ออกมานั่งเล่นตรงสนามหญ้าหน้าบ้าน ชายหนุ่มนั่งถอนหญ้าพลางนึกถึงใบหน้าของเจ้าของบ้านด้วยความหงุดหงิด

แต่เมื่อรู้ตัว... เขาก็พบว่าเป็นตัวเองนั่นแหละ ที่ร้องอยากกลับบ้านก่อนตั้งแต่แรก

ป่านนี้ชางมินจะร้องไห้ขี้มูกโป่งรึยังนะ ฮะฮะ อ๊ะ! แล้วใจก็นึกไปถึงคนในความทรงจำของเขา แต่ประโยคที่ตัวเองพูดมากลับดูเหมือนว่าจะไปกระตุ้นความคิดเข้า

ร้อง...

ร้องงั้นเหรอ..?

ภาพในอดีตย้อนกลับเข้ามาสู่ความคิด ทั้งเรื่องอาชีพการงานที่เขากำลังไปได้ดีกับอาชีพนักร้อง หรือเรื่องของชางมิน ผู้จัดการที่เป็นทั้งที่ปรึกษาและครอบครัวของเขา

แล้วดวงตากลมโตก็เบิกกว้าง เมื่อเขานึกออกกระทั่งเรื่องที่ว่าใครเป็นคนทำร้ายตัวเอง!

คยูฮยอนรีบเดินเข้าบ้านหวังจะไปหายูฮวาน แต่ก็นึกได้ว่าอีกฝ่ายไม่อยู่ เรียวขาที่เร่งเดินจึงผ่อนความเร็วลง

และนี่ก็เป็นอีกครั้งที่มีแรงมาปะทะด้านหลังศีรษะของคยูฮยอน ร่างเล็กทรุดฮวบลงไป ก่อนจะนอนฟุบนิ่งกับพื้นหน้าประตูบ้านนั่นเอง

---------- Love-Stricken ----------

คยูฮยอน! คยูฮยอน! คยูฮยอนรู้สึกตัวขึ้นมาอีกครั้งด้วยเสียงทุ้มที่เรียกเขาอย่างเป็นกังวล เมื่อลืมตาขึ้นมา คยูฮยอนก็พบกับวงหน้าของคนที่เขากำลังอยากเจอ

ผม..เจ็บ คนตัวเล็กพูดออกมาเบา ๆ ยูฮวานจึงลูบสีรษะเบา ๆ ระวังไม่ให้โดนแผลใหม่ที่อยู่ใกล้กับแผลเก่า ซึ่งเพิ่งหายได้ไม่นาน

ไม่เป็นไรแล้วนะ ตำรวจจับคนที่มันเข้ามาขโมยของได้แล้วล่ะ ยูฮวานพูดปลอบ

ขโมย? แล้วคยูฮยอนที่ไม่รู้เรื่องอะไรก็ตั้งคำถามกับคำที่ได้ยิน

ก็คยูฮยอนโดนพวกตีนแมวมันตีเอาน่ะสิ นี่ก็กะจะยกเค้าบ้านเราไปหมดเลยนะ แต่ดีว่ามีชาวบ้านแถวนี้มาเห็นเข้าซะก่อน เป็นอีกครั้งที่ยูฮวานอธิบายใจเย็นโดยไม่นึกเบื่อ

แล้วนี่ความทรงจำของคุณเป็นยังไงบ้าง ชายหนุ่มรีบถามถึงเรื่องที่กังวลอยู่

ไม่ดีขึ้นเลย ทำไม? คุณคิดว่าถ้าผมโดนตีซ้ำรอยเดิม ความทรงจำมันจะกลับมาหรอ คยูฮยอนเอ่ยถามตาแป๋ว

ในละครมันก็เป็นอย่างนั้นไม่ใช่หรือไง เอาเถอะ นี่ก็เย็นแล้ว เดี๋ยวผมไปหาอะไรมาให้รองท้องก่อนก็แล้วกัน คุณคงหิวแย่ คนตัวใหญ่ใจดีทำท่าจะเดินจากไป คยูฮยอนที่เห็นอย่างนั้นก็รีบคว้าเอวอีกฝ่ายเอาไว้

คุณยูฮวาน...อยู่เป็นเพื่อนผมเถอะครับ ไม่พูดเปล่า แต่ยังซุกใบหน้าตัวเองเข้ากับแผ่นหลังนั้น

คยูฮยอน ยูฮวานหันมาเผชิญหน้ากับคนที่กำลังทั้งอ้อนทั้งยั่วเขาอยู่ เมื่อตาสบกัน คยูฮยอนก็กัดริมฝีปากตัวเองเบา ๆ ราวชั่งใจ แต่อาการลังเลนั้นเองที่ทำให้ยูฮวานอดใจไม่ไหว ต้องก้มลงไปลิ้มลองความหอมหวานจากริมฝีปากนั้น

เรียวลิ้นของคยูฮยอนพยายามตอบรับอย่างไม่ประสีประสา รสจูบกับคนที่ตัวเองรู้สึกพิเศษด้วยทำให้เขารู้สึกราวกับกำลังลอยอยู่บนปุยเมฆ คยูฮยอนจิกเล็บลงบนแขนยูฮวานแน่น เมื่อรู้ตัวว่าขาของตัวเองพาลจะหมดแรงเอาเสียดื้อ ๆ

คนตัวโตเหมือนจะรู้ทัน เพราะยูฮวานจัดการช้อนร่างของคยูฮยอนเข้ามาในอ้อมแขน ก่อนจะอุ้มพาไปยังเตียงนอน

...สถานที่แห่งความรักที่กำลังจะเกิดขึ้นในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้านี้

แล้วทั้งสองคนก็เป็นของกันและกัน...

ทั้งตัวและหัวใจ

---------- Love-Stricken ----------

เมื่อเช้าวันใหม่มาถึง ยูฮวานจำต้องออกไปที่ไร่ทั้งที่ยังไม่อยากทิ้งคนรักของเขาอยู่บ้านคนเดียว

ใช่แล้ว... เพราะเหตุการณ์เมื่อคืนนั้นเอง ที่ทำให้เขากับคยูฮยอนรู้ว่าต่างฝ่ายต่างก็ใจตรงกัน จึงเป็นเหตุผลให้ตกลงคบหาดูใจกันในฐานะคนรัก

คุณจะไปด้วยกันมั้ย ยูฮวานเงยหน้าขึ้นถามขณะที่ตัวเองกำลังนั่งผูกเชือกรองเท้า เมื่อเสร็จแล้วก็ยืดตัวยืนขึ้นจนเต็มความสูง

ไม่เป็นไรครับ ผมอยู่ทำงานบ้านดีกว่า รีบไปรีบกลับมานะครับ ไม่พูดเปล่าแต่ยังยืดตัวขึ้นจูบปลายคางของคนรักหมาด ๆ เมื่อคืนยูฮวานบอกเขาเอาไว้แล้วว่าวันนี้ต้องเข้าไร่

ทำตัวน่ารักอย่างนี้เดี๋ยวผมก็ไม่ไปทำงานหรอก ว่าพลางรั้งคนตัวบางเข้ามาในอ้อมกอด แล้วซุกไซร้ใบหน้าเข้าหาซอกคอหอมกรุ่น

ฮื้อ! ห้ามเบี้ยวงานนะ คยูฮยอนพูดเสียงดุ พยายามขืนตัวออกจากวงแขนอบอุ่นนั้น

แล้วเดี๋ยวกลับมาจะมีรางวัล ประโยคหลัง คยูฮยอนพูดมันด้วยความขัดเขิน ในเมื่อรางวัลที่ว่าก็คงไม่พ้นตัวเขาเอง ในเมื่อแววตาของยูฮวานบอกชัดว่าเขาอยากให้มันเป็นอย่างนั้น

เมื่อลับร่างของยูฮวาน รอยยิ้มที่อยู่บนใบหน้าของคยูฮยอนก็ค่อย ๆ จางหายไป

มันอาจจะมีแค่ในละคร แต่ถึงอย่างไรมันก็เกิดขึ้นกับเขาจริง ๆ เพราะการที่ถูกตีเมื่อวานนี้ไม่ได้ทำให้เขาลืมอะไรไปเลย แต่ในทางตรงกันข้าม... กลับนึกอะไรออกมากกว่าเดิม

รวมทั้งทำให้เขามั่นใจว่าคนที่ทำร้ายเขาในครั้งแรก ก็คือ...

ปาร์ค ยูฮวาน!

---------- Love-Stricken ----------

กลับมาแล้วครับ ยูฮวานเดินเข้าบ้านมาด้วยความอารมณ์ดี เมื่อนึกถึงของรางวัลที่เขาจะได้คืนนี้ แล้วก็พบว่าคยูฮยอนนั่งรอเขาอยู่แล้วที่โต๊ะอาหาร พร้อมกับอาหารเบา ๆ สองสามอย่างสำหรับอาหารเย็น

มานั่งตรงนี้ด้วยกันสิครับ ผมมีเรื่องจะคุยกับคุณ คยูฮยอนชี้ชวนให้ยูฮวานนั่งข้าง ๆ กัน ซึ่งอีกฝ่ายก็ทำตามโดยไม่อิดออด

ชายหนุ่มนั่งดูยูฮวานทานอาหารที่ตัวเองเป็นคนทำ แล้วยกยิ้มด้วยความพอใจ แต่ขณะเดียวกัน รอยยิ้มนั้นก็เหมือนเยาะตัวเองอยู่ในที

เรื่องอะไรกัน ทำไมหน้าเครียดอย่างนั้นล่ะ เพราะยังไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นต่อไป ยูฮวานจึงยังสามารถนั่งทานข้าวได้ตามปกติ

เรื่องของเรา... เรื่องที่คุณทำร้ายผมแล้วเอาตัวผมมาขังไว้ที่นี่น่ะสิ คยูฮยอนบอกเสียงเรียบ พร้อมกับโยนกระเป๋าสตางค์ตัวเองที่ค้นเจอในลิ้นชักโต๊ะทำงานของยูฮวานลงบนโต๊ะทานข้าว

ยูฮวานตาโตกับสิ่งที่ได้เห็น ทั้งที่คิดว่าเก็บเอาไว้พ้นตาคยูฮยอนแล้วแท้ ๆ แต่เจ้าตัวเล็กนี่ก็ไปค้นเจอจนได้

คุณมีอะไรจะอธิบายมั้ย ยูฮวาน... คยูฮยอนใช้สายตาผิดหวังจ้องมองคนรัก น้ำใสเอ่อคลอที่ดวงตา แต่ถึงอย่างนั้นมันก็ยังไม่หยดลงมา

เพราะรัก... เพราะผมรักคุณยังไงล่ะ แต่คุณเป็นถึงนักร้องดัง เราสองคนมันต่างกันเกินไป ผมถึงต้องทำแบบนี้ ยูฮวานก้มหน้าพูดคำสารภาพ

คยูฮยอนนั่งนิ่งก่อนตัดสินใจลุกขึ้น เขารู้ว่ายูฮวานเป็นคนทำร้ายเขาทั้งสองครั้ง ไม่มีเรื่องขโมยขึ้นบ้านอะไรทั้งสิ้น นั่นเป้นเรื่องที่อีกฝ่ายกุขึ้นมาเป็นข้ออ้าง

คยูฮยอน ผมขอโทษ ยกโทษให้ผมเถอะนะ ได้โปรดอย่าไปจากที่นี่เลย ยูฮวานพยายามรั้งตัวคนที่กำลังจะเดินหนีเขาไป แต่อยู่ ๆ เรี่ยวแรงมันก็หายไปเสียเฉย ๆ

ขอโทษนะครับที่ต้องทำแบบนี้ คยูฮยอนพูดทิ้งท้ายก่อนแกะมืออ่อนแรงของยูฮวานออกจากแขนของตัวเอง แล้วชายหนุ่มก็เดินออกมานอกบ้าน ซึ่งฝั่งตรงข้ามนั้นมีรถของชางมินที่เขาโทรบอก มารอรับอยู่แล้ว และเพราะอย่างนั้นเองที่ทำให้เขาต้องวางยานอนหลับในอาหารของยูฮวาน

เมื่อคยูฮยอนก้าวขึ้นรถและปิดประตูเรียบร้อย ชางมินก็สั่งออกรถทันที

---------- Love-Stricken ----------

เอาอีก! เอาอีก! เอาอีก!

เสียงผู้คนมากมายที่ร้องตะโกนยังคงดังก้องในการแสดงคอนเสิร์ต ทำให้คยูฮยอนรู้ว่าตลอดระยะเวลาหนึ่งเดือนที่เขาหายตัวไป ความนิยมในตัวเขายังไม่ได้ลดลงเลย

ชายหนุ่มออกไปยืนหน้าเวทีเพื่อร้องเพลงสุดท้ายของคืนนี้ ซึ่งเขาบรรจงเลือก เพื่อหวังว่าคนคนหนึ่งที่ได้ฟังเพลงนี้ จะรับรู้ว่าเขารู้สึกอย่างไร

ฉันรักเธอ... นอกจากคำว่ารักแล้วฉันไม่มีคำอื่นใด
ฉันรักเธอ... คำที่ไม่มีความหมาย แต่ฉันก็รักเธอไปแล้ว
วันนี้ฉันจะขอใช้มัน ถ้าเราต้องจากแล้วไม่ได้พบกันอีก..

ฉันรู้ว่าคงไม่ได้อยู่รอบกายเธอเหมือนเคยแต่...
ก็ยังอยากจะจับตัวเธอเอาไว้

ในโลกใบนี้ดูเหมือนว่าเราจะไม่ได้พบกันอีกแล้ว
น้ำตาร่วงลงหนึ่งหยด ก็ต้องไม่เผยให้เห็น
เมื่อความรักล้มลงสิ่งที่ทำได้คือยิ้มเวลาที่เธอจากฉันไป
ภาพรอยยิ้มนั้นเพียงอย่างเดียว ไม่ว่าจะเมื่อไหร่ฉันจะตามหาตัวเธอ...

ฉันรักเธอ... ฉันจะจดจำไว้ถึงความรู้สึกหวั่นไหวต่อเธอในครั้งแรก
ฉันรักเธอ... มันผ่านมานานมากแล้ว เธอมีคำหนึ่งคำที่ได้บอกกับฉัน
ว่าเธอคิดว่ารักของเราคงไปต่อไม่ได้
แต่มันก็เคยเป็นสิ่งที่สวยงาม
แล้วเธอก็มาจากฉันไป
รักนั้นเหมือนกลายเป็นความฝันที่เลือนรางไป

ในโลกใบนี้ดูเหมือนว่าเราจะไม่ได้พบกันอีกแล้ว
น้ำตาร่วงลงหนึ่งหยด ก็ต้องไม่เผยให้เห็น
เมื่อความรักล้มลงสิ่งที่ทำได้คือยิ้มเวลาที่เธอจากฉันไป
ภาพรอยยิ้มนั้นเพียงอย่างเดียว ไม่ว่าจะเมื่อไหร่ฉันจะตามหาตัวเธอ

ถ้าหากว่าเราได้พบกันอีก ฉันอยากจะให้เธอมีคำสัญญาคำหนึ่ง
อย่ามีรักที่เลิกรากันง่ายดายแล้วต้องเจ็บปวดอย่างนี้อีกเลย

เพลง I Love You หนึ่งในบรรดาเพลงรักที่โด่งดัง ถูกขับร้องด้วยเสียงนุ่ม คยูฮยอนตั้งใจร้องด้วยความรู้สึกทั้งหมดของตัวเอง ถึงแม้มันจะไม่ตรงกับความรักของเขาและยูฮวานนัก เพราะเขาเองต่างหากที่เป็นฝ่ายจากมา แต่มันตรงกับตัวเขาในส่วนที่บอกว่าความรักครั้งนี้เขาจะไม่มีวันลืม และไม่ว่ายูฮวานอยู่ที่ใด...

เขาก็จะตามไปจนเจอ!

ทุกคนครับ... ในค่ำคืนนี้ผมมีเรื่องสำคัญที่ต้องบอกกับทุกคน คยูฮยอนสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนพูดประโยคถัดมา

ประโยคที่ทำให้เกิดข่าวใหญ่ครึกโครมเป็นครั้งแรกของโจ คยูฮยอน!

---------- Love-Stricken ----------

คยูฮยอนยืนยิ้มให้ชางมินลูบผมตัวเองเพื่อเป็นการบอกลา

ดูแลตัวเองด้วยล่ะ อย่าทำตัวเป็นปัญหานัก เข้าใจมั้ย? ชางมินสั่งแกมกำชับคนที่เขารักดั่งน้องชายด้วยความเป็นห่วง

ทำอย่างกับผมดูแลตัวเองไม่ได้อย่างนั้นแหละ คนตัวเล็กเบ้ปาก ทำจมูกย่นใส่

หรือไม่จริง? แค่พี่ไม่อยู่วันเดียวก็เกิดหายตัวไปตั้งเกือบเดือน ชางมินกระเด้วยท่าทางขี้เล่น

แต่ผมก็มีความสุขที่มันเป็นอย่างนั้น คยูฮยอนตอบกลับทันทีแทบไม่ต้องเสียเวลาคิด

พี่รู้ และพี่ก็ดีใจที่เธอตัดสินใจด้วยตัวเธอเองได้หนักแน่นแบบนี้ เอาล่ะ... พี่ต้องกลับแล้ว วันนี้ที่บริษัทจะมีออดิชั่นนักร้องหน้าใหม่ ชางมินบอกหลังก้มมองดูเวลาที่นาฬิกาข้อมือ

ขอให้เจอคนที่ถูกใจนะครับ

นายก็รู้ว่าคนที่ถูกใจจริง ๆ มักจะเจอโดยบังเอิญ ชางมินยิ้มให้ทั้งใบหน้าและดวงตา แอบยักคิ้วนิดหนึ่งเมื่อล้อถึงความหลังของอีกฝ่าย

ถ้าอย่างนั้นตอนขับรถกลับก็อย่าลืมมองดูสองข้างทางดี ๆ ล่ะครับ อาจจะมีเด็กที่กำลังเตะฟุตบอลคนใดคนหนึ่งมีแววจะเป็นนักร้องดังในอนาคตก็ได้ คยูฮยอนเอ่ยแซว เพราะในอดีต... ตัวเขาเองก็เป็นอย่างนั้น เขาเจอกันกับชางมินที่สนามฟุตบอลของสถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้า

เมื่อรถของชางมินแล่นจากไป คยูฮยอนก็หันมาสูดลมหายใจลึก ๆ เรียกความกล้าให้ตัวเอง

เมื่อคืนนี้เขายังรู้สึกราวกับฝันไปเมื่อตนที่ประกาศในคอนเสิร์ตรอบสุดท้ายว่าตัวเองจะขอวางมือจากวงการเพลง

เสียงแฟนคลับดังกระหึ่มในฮอลล์หลังจากที่ผ่านพ้นสภาพตกใจ ซึ่งหนึ่งในนั้นคยูฮยอนคิดว่าคงมีคนที่เขารักสุดหัวใจรวมอยู่ด้วย

แฟนคลับบางคนร้องไห้...

บ้างก็เป็นลม...

เขารู้ว่าทุกคนเสียใจที่เขาทำแบบนี้ แต่เมื่อคยูฮยอนบอกเหตุผลออกไปว่าเพื่อคนที่เขารัก ทุกคนก็ดูเหมือนจะเข้าใจง่ายขึ้นมาทันที

และตอนนี้... เขาก็มาหยุดยืนอยู่หน้าบ้านของคนที่เขาทั้งรักและคิดถึง ทั้งที่เพิ่งห่างกันแค่สัปดาห์เดียว

และในที่สุดคยูฮยอนก็ทำใจกล้ากดออดเรียกเจ้าของบ้านออกมา ใจของเค้าเต้นระรัวจนกลัวว่าจะหลุดออกมาจากอก เจาถึงต้องสูดลมหายใจลึก ๆหลายคัร้งเพื่อระงับอาการตื่นเต้นของตัวเอง

ให้ตายเถอะ! นี่ลุ้นพอ ๆ กับตอนจะขึ้นคอนเสิร์ตเลยนะ

รอเพียงไม่นาน เจ้าของบ้านซึ่งเป็นชายหนุ่มร่างสูงก็ออกมาเปิดประตูให้ พร้อมกับวงแขนที่อ้าออกกว้าง

โดยไม่ต้องเสียเวลาคิด คยูฮยอนถลาเข้าหาวงแขนนั้นด้วยความคิดถึง ซุกซบใบหน้าเข้ากับอกกว้างของอีกฝ่าย ปากก็พูดสิ่งที่ตัวเองต้องการจะบอก

ผมรักคุณ... ยูฮวาน

ทันทีที่ประโยคนั้นหลุดออกมา อ้อมกอดที่โอบอยุ่ก็กระชับแน่นขึ้นราวกับจะไม่มีวันปล่อยคนตรงหน้าให้หลุดลอยหายไปไหนอีกแล้ว

ส่วนริมฝีปากสีเชอร์รี่ที่เพิ่งเอื้อยเอ่ยประโยคนั้นก็ถูกประทับด้วยปากของยูฮวาน

แล้วจูบรสหวานซึ้งก็เริ่มต้นขึ้นอีกครั้งท่ามกลางความรักและความสัมพันธ์ของสองคนที่เข้าใจกันมากกว่าเดิม

The End