Zinister...in Colorful Mode

Can I Be Your Destiny? Spcial Vol. 2

- YooSu

" จุนซู...ระวัง!!!! " ยูชอนตะโกนลั่น เมื่อพวกเขากำลังถ่ายทำรายการหนึ่งแล้วฉากเกิดล้มลงมา

ถึงแม้จะร้องเตือนแล้วแต่จุนซูก็หลบไม่พ้นไม้ที่หล่นลงมาถากศีรษะ... แรงพอที่จะทำให้จุนซูสลบไป

" รีบพาไปหาหมอเร็ว!! " ผู้จัดการวงร้องสั่งลนลาน

" จุนซู...จุนซู... " ยูชอนพยายามเรียกสติคนรักในขณะที่สองแขนอุ้มร่างปวกเปียกขึ้นรถ

: : : : : : : : : : Can I Be Your Destiny? : : : : : : : : : :

" หมอบอกว่าให้กลับบ้านก็แสดงว่าไม่ได้เป็นอะไรมาก อย่าเป็นห่วงนักเลย คืนนี้ดูแลจุนซูให้ดีละกัน กลัวว่าจะไม่สบายเอาน่ะสิ... คนเราถ้าร่างกายอ่อนแอแล้วล่ะก็... โรคอื่นมันก็พร้อมจะฉวยโอกาสอยู่แล้ว " แจจุงพูดให้กำลังใจยูชอนที่ตอนนี้เอาแต่นั่งหน้าเครียดไม่หยุด

หลังจากที่ทำแผลเรียบร้อย หมอบอกให้พาจุนซูกลับบ้านได้ แต่กระทั่งพวกเขากลับมาถึงบ้าน ยูชอนก็ยังดูเครียดขึงอย่างเห็นได้ชัด

" อืม... " รับคำเบา ๆ ก่อนจะเดินเข้าห้องนอนที่ก่อนหน้านั้นจุนซูนอนอยู่ก่อนแล้ว

ร่างโปร่งเดินเข้ามาใกล้และนั่งลงตรงที่ว่างบนเตียง จ้องมองใบหน้าอีกฝ่ายยามหลับใหล เปลือกตาที่ปิดสนิทพาลทำให้หวั่นใจ สมองพลันนึกแต่เรื่องร้ายที่เจ้าตัวล้วนแต่คิดไปเอง

เป็นห่วงจริง ๆ... กลัวว่าจะไม่ยอมตื่นขึ้นมาอีก

ถ้าจุนซูไม่ตื่นขึ้นมา...จะเป็นยังไง

: : : : : : : : : : Can I Be Your Destiny? : : : : : : : : : :

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว ณ ป่าอันกว้างใหญ่ มีกระต่ายผู้เงียบเหงาอยู่ตัวหนึ่ง

ทั้งที่ในป่านี้มีเหล่าสัตว์มากมาย แต่กระต่ายสีขาวตัวนี้กลับไม่มีเพื่อน...

ในแต่ละวัน กระต่ายน้อยได้แต่สะบัดพวงหางปุกปุยของตัวเองไปมา พลางจ้องมองดูสัตว์ตัวอื่นเล่นกันเพื่อคลายเหงา

ทำไมเขาถึงไม่มีเพื่อนสักทีล่ะ...

นั่นเป็นเพราะกระต่ายน้อยไม่กล้าเข้าไปทักทายสัตว์ตัวอื่นน่ะสิ

ทุกทีที่เห็นตัวอื่นเล่นกัน กลัวว่าถ้าเข้าไปขอเล่นด้วยจะโดนปฏิเสธกลับมา เพราะตัวเองเป็นกระต่ายต่างถิ่นที่เพิ่งอพยพเข้ามาอยู่ในป่าแห่งนี้

วันแล้ววันเล่าที่กระต่ายน้อยต้องอยู่อย่างโดดเดี่ยว...

กระทั่งเพื่อนคนแรกของเข้าได้เดินเข้ามาในชีวิตอันเงียบเหงา

" มาเล่นกับพวกเราสิ " เสียงหวานเรียกชวน กระต่ายเงยหน้าเพื่อมองดูว่าใครพูด และภาพที่ปรากฏตรงหน้าคือลูกแกะท่าทางรุ่นเดียวกันกับเขา

เจ้าของใบหน้ากลมแสนน่ารักที่โผล่พ้นกลุ่มขนสีขาวหยิกฟูยิ้มหวาน ...รอยยิ้มที่ให้ความรู้สึกเป็นมิตรมากที่สุดเท่าที่เคยพบเห็น

กระต่ายน้อยดีใจมากที่มีสัตว์ตัวอื่นมาชวนเขาเล่นด้วย จึงไม่ลังเลเลยที่จะเดินตามลูกแกะไป ไม่สนสักนิดว่าร่างอ้วนกลมนั่นจะพาตัวเองไปที่ไหน
ลูกแกะเดินนำกระต่ายน้อยไปยังสถานที่แห่งหนึ่งภายในป่า และในที่แห่งนั้น... เขาได้พบกับสัตว์อื่นอีกสามชนิด ได้แก่ สิงโตขนทองที่มีสายตาเย็นชาแต่อ่อนโยน เสือท่าทางขี้เล่นแต่ซ่อนความร้ายกาจเอาไว้ภายใน และลูกกวางน้อยน่าเอ็นดูที่ดูจะเด็กที่สุด

ดวงตากลมโตสีแดงของกระต่ายน้อยจ้องมองสิงโตและเสืออย่างขลาดกลัวจนตัวสั่น

" ไม่ต้องกลัวนะ พวกเราเป็นเพื่อนกัน เขาไม่ทำอะไรเราหรอก... มาเล่นกันเถอะ " ลูกแกะที่จับอาการนั้นได้พูดบอกอย่างใจดี

สิงโต เสือ และลูกกวางยิ้มให้กระต่ายน้อยอย่างเป็นมิตร กระต่ายน้อยจึงคลายความหวาดกลัวและกล้าเดินเข้าหาเพื่อนใหม่ทั้งสาม เล่นสนุกด้วยกันอย่างเพลิดเพลิน

จากนั้นมา ทั้งห้าตัวก็เป็นเพื่อนสนิทกัน... กระต่ายสามารถอยู่ในป่าได้อย่างมีความสุข เขาไม่ต้องเหงาอีกต่อไป ทั้งหมดนี้เป็นเพราะลูกแกะเพื่อนตัวแรกที่เข้ามาทักทาย

กระต่ายน้อยประทับใจและสัญญากับตัวเองว่าเขาจะไม่มีวันลืมแกะน้อยตัวนั้นที่มีสำคัญสำหรับเขามากกว่าใครอื่น...

ถ้าลองเปลี่ยนกระต่ายน้อยเป็นยูชอน จุนซูก็เปรียบเหมือนลูกแกะ

เรื่องของพวกเขากับนิทานต่างกันเพียงแค่ยูชอนกับจุนซูไม่ได้เป็นเพื่อนกัน... พวกเขาเป็นอะไรที่มากกว่านั้น

แต่ถ้าทั้งสองคนเป็นเพียงแค่เพื่อนกันจริง ๆ ล่ะ...

: : : : : : : : : : Can I Be Your Destiny? : : : : : : : : : :

" อือ " ยูชอนครางงัวเงีย มือตบลงที่ว่างข้างตัว แล้วลืมตาโพลงเมื่อพบเพียงความว่างเปล่า เพราะตามจริงแล้วจุนซูต้องนอนอยู่ตรงนี้... แล้วนี่ไปไหนแล้วล่ะ?

" เยส!! วู้ฮู้!! ชนะอีกแล้ว อิยะฮ่าฮ่า! ฉันนี่มันเก่งจริง ๆ เล้ย~ " เสียงเอะอะดังออกมาจากห้องนั่งเล่น ยูชอนรู้สึกคุ้นหูจนอดไม่ได้ที่จะโผล่หน้าออกไปดู

" ที่รัก! ทำไมมานั่งเล่นเกมอย่างนี้ล่ะ ไม่ยอมปลุกฉันเลยนะ แล้วนั่นหายดีแล้วหรอ " ต้นเหตุของเสียงดังยามเช้าก็คือเสียงคิม จุนซูเล่นเกมนั่นเอง

" ที่ร้งที่รักอะไรของนายฮะยูชอน!! เมาขี้ตารึไง แล้วฉันก็ไม่ได้เป็นอะไรซะหน่อย มานี่มา...มาเล่นเกมกัน " จุนซูกวักมือเรียกโดยที่ไม่ได้หันหน้ามา

แต่ถ้าจุนซูหันมา เขาก็จะพบกับยูชอนที่กำลังยืนตาค้างเพราะที่รักเปลี่ยนไป!! เหมือนย้อนกลับไปตอนที่พวกเขาเพิ่งรู้จักกันใหม่ ๆ

" นาย...นายใช่คิม จุนซูรึเปล่าเนี่ย " ถามละล่ำละลัก

จุนซูมองหน้ายูชอนนัยน์ว่า ' ไอ้นี่บ้ารึเปล่าวะ!? ' ก่อนจะยักไหล่แล้วหันไปเล่นเกมต่อ

ต้องพิสูจน์!!

ความคิดวูบขึ้นมาในสมอง ยูชอนยังสงสัยไม่หาย... นี่จุนซูต้องแกล้งเขาอยู่แน่ ๆ

เมื่อคิดได้ดังนั้นยูชอนก็ยื่นหน้าเข้าไปใกล้ ๆ ตั้งใจจะขโมยหอมแก้มเสียหน่อย แต่...

" เฮ้ย!! " เป้าหมายดันหันหน้ามาพอดี

เป็นใครก็ต้องตกใจที่อยู่ ๆ พอหันหน้ามาก็เจอปากคนอื่นมาจ่ออยู่ข้างแก้ม และที่ร้ายกว่านั้นก็คือปากดันชนกันพอดี...

พลั่ก!!

เพราะความตกใจทำให้จุนซูเผลอถีบยูชอนเสียกระเด็น ยูชอนหยัดกายขึ้นยืนแล้วคลำบั้นท้ายตัวเองที่กระแทกพื้นอย่างจัง สีหน้าบ่งบอกว่าเจ็บจริง

" สมน้ำหน้า!! นายมาจูบฉันทำไมล่ะ!! " แล้วจุนซูคนงามก็สะบัดหน้าหนี เดินเชิดเข้าห้องนอนไปเลย ไม่มีท่าทางเป็นห่วงเลยสักนิด

" นี่มันเกิดอะไรขึ้นวะเนี่ย? " ยูชอนกุมขมับตัวเอง โอ๊ย!! เครียดโว้ย

ฮ่าฮ่าไอ้โง่ แกเสร็จฉันแน่!! เสียงเกมในโทรทัศน์ที่ยังเปิดค้างดังลั่นพร้อมกับเสียงปืนที่ระดมยิงตัวผู้เล่น

รู้สึกเหมือนตัวเองโดนด่า ยูชอนยิ่งอารมณ์เสียหนักเข้าไปอีก...

แกสิโง่!! คิดจะเทียบรัศมีชายปาร์คยังเร็วไปเว้ย ฮ่าฮ่า!! ยูชอนเปิดไปปิดโทรทัศน์ก่อนหัวเราะด้วยความสะใจ

แต่แล้วคนที่หัวเราะอยู่ก็นึกขึ้นได้ว่าตัวเองมีเรื่องต้องคิด ยูชอนจึงกลับมานั่งกุมขมับตัวเองตามเดิม...

แจจุงเดินออกมาจากครัวพ่วงด้วยยุนโฮที่ทำตัวเป็นปาท่องโก๋ ทั้งสองหยุดดูคนที่กำลังทะเลาะกับเกมแล้วเปลี่ยนท่าทางกะทันหันด้วยความสนใจ

" มีอะไรไม่สบายใจหรอยูชอน " คนหน้าสวยเอียงคอถาม

" ก็จุนซูน่ะสิ... ทำเหมือนกับเราไม่ใช่คนรักกัน " ยูชอนพูดเสียงเบา ไม่เหลือคราบท่าทางสติแตกตอนทะเลาะกับเกมแม้แต่นิด

" หา!! จุนซูเนี่ยนะ ฉันไม่เชื่อหรอก " เจ้าหมีโวยวาย ใครจะไปเชื่อลง... เมื่อวานยังรักกันอยู่ดี ๆ วันนี้จะลืมคนรักของตัวเองได้ยังไง

" ถ้าพี่ไม่เชื่อก็คอยดูละกัน ตอนนี้เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าฉันกับเขาคบกันแล้ว " พูดจบก็ล้มตัวลงนอนบนโซฟาอย่างหมดแรง

" เอ้า!! ทุกคน อาหารเสร็จแล้วนะ มาทานกันได้แล้ว!! " แจจุงเหลือบมองยูชอนนิดหนึ่งก่อนจะตะโกนเรียกเพื่อนร่วมวงคนอื่น ๆ ซึ่งก็เหลือแค่จุนซูกับชางมินเท่านั้น
จุนซูวิ่งหน้าบานนำหน้ามาก่อนใครเพื่อน คนหน้ากลมนั่งลงตรงที่ประจำของตัวเองเร็วกว่าชางมินไปเฉียดฉิว
ทุกคนมองจุนซูที่ตั้งหน้าตั้งตาทานด้วยความเร็วเหนือแสง พอทานเสร็จก็รีบวิ่งไปนั่งเล่นเกม ไม่สนใจเก็บจานของตัวเองเลยแม้แต่น้อย

" สงสัยจะจริงแฮะ " ยุนโฮพึมพำออกมาก่อน

" อะไรจริงหรอครับ " ชางมินเงยหน้าจากจานของตัวเอง ถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น ไม่ได้สังเกตความผิดปกติของพี่ร่วมวงเพราะมัวแต่สนใจอาหารรสเลิศมื้อแรกของวัน เพียงแค่สงสัยนิดหน่อยว่าทำไมวันนี้พี่จุนซูทานเร็วกว่าทุกที...

" ก็จุนซูน่ะสิ... ดูแปลก ๆ นะ ท่าทางเหมือนตอนที่พวกเราเพิ่งมาอยู่ด้วยกันใหม่ ๆ เลย " แจจุงอธิบาย หัวคิวขมวดเข้าหากันจนแทบผูกเป็นปม

" หมายถึงตอนที่ยังไม่ได้คบกับพี่ยูชอนน่ะหรอ " แม้แต่ชางมินยังไม่อยากจะเชื่อ แต่เมื่อพี่ ๆ พยักหน้าและสิ่งที่เขาเห็นก็ช่วยยืนยันอีกแรง ทำให้ยอมเชื่อในที่สุด

" วันนี้ดันมีงานด้วย ไปบอกจุนซูเถอะเดี๋ยวก็เล่นเกมจนลืมเวลาหรอก ส่วนเรื่องนี้กลับมาค่อยคุยอีกที " ยุนโฮบอกยูชอน ก่อนจะลุกออกจากโต๊ะเพื่อแต่งตัวเตรียมไปทำงาน

ทำไมก่อนทำงานทีไร ต้องมีปัญหาทุกครั้งเลยสิน่า!!

: : : : : : : : : : Can I Be Your Destiny? : : : : : : : : : :

" ยูชอน!! นั่นรุ่นพี่ฮวางโบที่นายชอบนี่นา ดีใจล่ะสิ ตัวจริงสวยกว่าในทีวีอีก " จุนซูกระเซ้ายูชอนอย่างอารมณ์ดีเกี่ยวกับหญิงสาวที่เพิ่งเดินผ่านหน้าไป ท่าทางตื่นเต้นเหมือนคนที่เพิ่งเข้าวงการใหม่ ๆ

ตอนนี้ทั้งห้าหนุ่มเดินทางมาถึงสตูดิโอที่ใช้ถ่ายทำรายการยอดนิยมอย่างเอ็กซ์แมน ทุกคนกำลังอยู่ในห้องแต่งตัวของทงบังชินกิ จนเมื่อแจจุงกับชางมินแต่งตัวเสร็จแล้วก็ขอตัวออกไปเดินเล่นที่สตูดิโอ ในห้องจึงเหลือเพียงยุนโฮ ยูชอน และจุนซู...

ยูชอนฟังคำพูดของคนข้างตัวก่อนหันมาขมวดคิ้วให้อย่างไม่ชอบใจ... จริงอยู่ที่เขาชอบนักร้องสาวคนนี้ แต่ไม่ชอบที่จุนซูพูดอย่างนั้น

ตั้งแต่คบกับจุนซู ผู้หญิงคนอื่นก็ไม่เคยอยูในสายตา

" ทำหน้าอย่างนั้นทำไม ล้อนิดล้อหน่อยไม่ได้เลยใช่มั้ย เชอะ!! ไม่เล่นด้วยก็ได้ " แล้วจุนซูก็งอนเดินหนีไปเสียนี่

จะให้ยูชอนดีใจได้อย่างไรในเมื่อจุนซูยังเป็นแบบนี้

ว่าแต่ไอ้นิสัยขี้งอนเนี่ย จุนซูเริ่มเป็นตอนที่คบกันแล้วไม่ใช่รึไง ก่อนหน้านั้นคนที่งอนประจำคือเขาต่างหาก

ยูชอนพยายามปรับอารมณ์และสีหน้าตัวเองให้เป็นปกติขณะเดินตามจุนซูไปรวมกลุ่มกับแขกรับเชิญคนอื่น ๆ

" พี่ยุนโฮ!! " เสียงแหลมเล็กดังขึ้นจากทางด้านหลัง เพื่อนในวงหันไปตามเสียงเช่นเดียวกับเจ้าของชื่อ

" อ้าวจีฮเย!! มาได้ไงเนี่ย " ยุนโฮระบายยิ้มกว้างอย่างยินดี หมู่นี้ยุ่งจนไม่ค่อยได้เจอน้องสาวเลย...

" ฉันมากับเพื่อนน่ะ แหม...พี่ชายออกรายการทั้งที น้องสาวไม่มาดูได้ไง อ้อ!! สวัสดีค่ะพี่ยูชอน พี่จุนซู... " ยูชอนจะไม่รู้สึกอะไรเลยถ้าท้ายประโยคจีฮเยไม่พูดเสียงอ่อนเสียงหวาน และแก้มของทั้งสองคนจะไม่แดงเหมือนกัน!!

จริงสินะ...ยุนโฮเคยเชียร์ให้จีฮเยกับจุนซูคบกันนี่นา

ถึงนั่นจะเป็นเรื่องก่อนที่เขาจะรู้จักจุนซู... ถึงจุนซูกับจีฮเยจะไม่เคยคบกันมาก่อน... แต่ยูชอนก็กลัว... กลัวว่าจุนซูจะสนใจจีฮเย

ก็ถ้าไม่มีใจ... ทำไมต้องหน้าแดงแบบนั้น

ยูชอนได้แต่ข่มความไม่พอใจเอาไว้ข้างใน แต่ยุนโฮก็สังเกตได้ ซึ่งต่างจากจุนซูกับจีฮเยที่ยังคุยหัวร่อต่อกระซิกตามประสาคนไม่พบกันนาน

" กลับไปนั่งที่ตัวเองได้แล้ว มาเดินป้วนเปี้ยนแบบนี้มันเกะกะคนอื่นรู้มั้ย " ยุนโฮพยายามแยกน้องสาวตัวเองออกห่างจุนซู

" พี่พูดอย่างนี้ได้ยังไง น้องสาวอุตส่าห์คิดถึง " ท้ายประโยคเหลือบตามองไปทางจุนซู ไม่รู้ว่าที่คิดถึงหมายถึงยุนโฮหรือจุนซูกันแน่

" แต่ฉันไปก็ได้ พี่จุนซู...ไฟต์ติ้ง!! " คราวนี้คำพูดเจาะจงแน่ชัดแล้วว่าหมายถึงใคร พูดเสร็จจีฮเยก็รีบวิ่งออกไป ส่วนจุนซูก็ได้แต่ยืนหน้าแดง

ยูชอนสีหน้าเครียดขึ้นทันที และยิ่งเครียดหนักเมื่อถ่ายทำรายการเสร็จจีฮเยก็เดินเข้ามาบอกว่าวันนี้ขอค้างที่บ้านหนึ่งคืน

" เธอจะบ้าหรอ!! ที่บ้านมีแต่ผู้ชาย จะค้างได้ไงเล่า " ยุนโฮโวยก่อนคนแรก ซึ่งอันที่จริงมีแค่ยุนโฮที่กล้าว่าจีฮเย ก็พี่น้องกันนี่นา...

" เป็นพี่เป็นน้องกันทั้งนั้นจะเป็นอะไรไปล่ะ " คิ้วเรียวขมวดมุ่น ปากเบะออกอย่างไม่พอใจ ดูจากท่าทางก็รู้แล้วว่าวางแผนจะค้างด้วยตั้งแต่แรก

" ผู้หญิงคนเดียวมานอนค้างกับผู้ชายตั้งห้าคน คนเขาจะมองเธอไม่ดีรู้มั้ย " จริง ๆ แล้วเป็นเพราะเห็นใจยูชอนต่างหาก

" ไม่รู้ล่ะ ฉันมีเงินไม่พอค่าตั๋วรถ แถมป่านนี้รถก็หมดแล้วด้วย ยังไงฉันก็กลับบ้านไม่ได้อยู่ดี " กอดอกเชิดหน้าอย่างไม่ยอมแพ้

" ก็กลับกับเพื่อนเธอสิ " น้องสาวพูดอะไรมา พี่ชายก็ขัดได้ทุกคำ

" เอ๊ะพี่นี่!! " จีฮเยตวาดไม่พอใจ

" เอาน่าพี่ยุนโฮ... ให้จีฮเยค้างสักคืนก็ได้นี่นา พี่ก็ให้จีฮเยนอนห้องพี่สิ เพราะยังไงพี่ก็นอนกับพี่แจจุงอยู่แล้ว " สุดท้ายจุนซูก็ออกปากเอง ยูชอนหน้าบึ้งทันที

" พี่ยุนโฮก็บอกแล้วไงว่าผู้หญิงมานอนค้างกับผู้ชายมันดูไม่ดี นายยังจะให้จีฮเยค้างอีกหรอ " คราวนี้ยูชอนอดพูดไม่ได้ ทำไมจุนซูต้องแก้ต่างให้จีฮเยด้วย

" แล้วจะให้ทำไงล่ะ ก็เธอกลับบ้านไม่ได้แล้วนี่ " จุนซูหันมาพูด ยังไม่หายงอนยูชอนตอนก่อนถ่ายรายการ

" งั้นฉันไปส่งเอง... " ยูชอนก็ไม่ชอบใจที่จีฮเยจะมาค้าง ต่อให้ต้องขับรถนานแค่ไหน เขาก็จะเอายัยนี่ไปส่งบ้านให้ได้

" จะบ้าหรอ ขับรถตั้งหลายชั่วโมง ให้ค้างยังง่ายกว่า " จากยุนโฮเถียงกับจีฮเย กลายเป็นจุนซูเถียงกับยูชอนไปเสียแล้ว

" เออ!! อยากทำอะไรก็ทำ!! " ตวาดอย่างหัวเสีย แล้วเดินหนีไปขึ้นรถที่จอดรอด้านนอก
จุนซูมองตามอย่างไม่เข้าใจ ทำไมเรื่องแค่นี้ต้องโมโหขนาดนั้น

แต่เพราะยังไม่หายงอนเหมือนกันจุนซูเลยไม่อยากจะสนใจ ทั้งที่จริงอยากเดินเข้าไปถาม... เข้าไปพูดกันให้รู้เรื่องจะแย่

: : : : : : : : : : Can I Be Your Destiny? : : : : : : : : : :

ตลอดการเดินทางมีแต่เสียงคุยของจีฮเยและจุนซู ยูชอนที่ขยับมานั่งเบาะหลังกับชางมินจ้องจนตาแทบถลน แต่สองคนก็ทำท่าไม่รู้ไม่ชี้

แจจุงผล็อยหลับซบไหล่ยุนโฮด้วยความอ่อนเพลียจึงไม่รู้เรื่องอะไร ส่วนชางมินก็มองยูชอนด้วยสีหน้าเหนื่อยหน่าย เพราะยูชอนมานั่งด้วยทำให้เขาไม่สามารถนอนยาวบนเบาะได้

เมื่อถึงบ้านยูชอนก็เดินหนีเข้าห้องนอนไปโดยไม่บอกกล่าวอะไรสักคำ เช่นเดียวกับชางมินที่ขอตัวอ่านหนังสือรอเวลาทานอาหาร ส่วนจีฮเยก็อาบน้ำก่อนเป็นอย่างแรกทันทีที่เข้ามาในบ้าน

" นั่งรอแป๊บเดียว เดี๋ยวพี่ไปทำอาหารก่อนนะ " แจจุงบอกขณะที่สวมผ้ากันเปื้อน เดินปิดปากหาวเดินเข้าห้องครัวไป โดยมียุนโฮตามไปเป็นลูกมือ

จุนซูจ้องมองบานประตูที่ยูชอนเพิ่งกระแทกปิดเมื่อกี้ด้วยความรู้สึกไม่ดีเท่าไร ทำไมทุกคนดูไม่สนใจยูชอนแบบนั้น แล้วคนขี้เหงานั่นจะทนได้หรอ...

ไปง้อดีมั้ย?

แต่จะให้ง้อเรื่องอะไรล่ะ... ยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าทำไมยูชอนต้องโมโหขนาดนั้น ถ้าเป็นเรื่องที่ให้จีฮเยค้าง เขาก็ทำถูกแล้วไม่ใช่เหรอ ผู้หญิงอยู่นอกบ้านคนเดียวตอนกลางคืนอันตรายจะตายไป

จุนซูได้แต่นั่งถอนหายใจอยู่คนเดียวเพราะคิดไม่ตก

: : : : : : : : : : Can I Be Your Destiny? : : : : : : : : : :

" ทำไมนายต้องไร้เดียงสาขนาดนั้นด้วย ดูไม่ออกรึไงว่าจีฮเยไม่ได้คิดกับนายแค่พี่น้องน่ะ " ยูชอนทิ้งตัวนอนราบลงบนเตียง กดหน้าลงกับหมอนใบโต

" หรือนายก็รู้สึกกับเธอแบบนั้นด้วย... " ยูชอนผุดลุกขึ้นนั่งกอดหมอน

" ฉันไม่ยอมหรอก... เราคบกันแล้วแท้ ๆ นายจะมาทิ้งฉันแบบนี้ไม่ได้!! " มือหนาระบายอารมณ์โดยการบิดหมอนไปมาจนเสียทรง

" ฉันต้องทำให้นายกลับมารักฉันให้ได้!! " ยูชอนขว้างหมอนกลับลงบนเตียง ถ้ามีคนเปิดเข้ามาเห็นตอนนี้ก็คงคิดว่าเขาบ้าไปแล้วที่เอาแต่พูดคนเดียวแบบนี้

: : : : : : : : : : Can I Be Your Destiny? : : : : : : : : : :

" จุนซูไปตามยูชอนทีสิ " แจจุงบอกขณะค่อย ๆ ประคองซุปร้อนวางลงบนโต๊ะ

" ทำไมต้องฉันอ่ะ ชางมินก็ว่างนี่ " คนพูดที่กำลังนั่งคุยกับจีฮเยอย่างออกรสชาติเบะปากทำท่าจะปฏิเสธพร้อมปัดหน้าที่ให้น้องเล็กที่เพิ่งเดินออกมาจากห้องนอน แต่สายตาคาดโทษของคุณแม่ของวงนัยน์ว่าถ้าไม่ไปจะถูกงดข้าว ทำให้จุนซูต้องลุกขึ้นอย่างเสียไม่ได้

ก๊อก! ก๊อก!

" ยูชอนไปกินข้าว " บอกเสียงเนือย

" จุนซู...ไปกับฉันหน่อย " ยังไม่ทันที่จุนซูจะเดินพ้นหน้าห้อง ประตูก็ถูกเปิดออกอย่างแรง พร้อมกับยูชอนที่พุ่งตัวออกมากุมรอบข้อมือของเขาแล้วลากเดินออกไปทางประตูใหญ่

" ไปไหนน่ะ ได้เวลาทานข้าวแล้วนะ " แจจุงร้องทักเมื่อมือหนากำลังจะหมุนลูกบิดประตู

" ไปข้างนอก... เดี๋ยวมานะพี่ " บอกแค่นั้นแล้วผลุนผลันออกไป โดยไม่ลืมดึงจุนซูไปด้วยแม้ว่าอีกฝ่ายจะโวยวายแค่ไหนก็ตาม

" ไปไหน... ฉันไม่ไป ปล่อยนะ!! " โวยวายพลางพยายามแกะมือออก ส่วนคนฟังนอกจากจะไม่ทำตามแล้ว ยังทำหูทวนลมเสียอีก

ยูชอนลากจุนซูมาถึงโรงรถแล้วยัดคนตัวเล็กกว่าเข้าไปข้างในโดยไม่พูดพร่ำทำเพลงอะไรก่อนที่ตัวเองจะเข้าไปประจำตรงที่นั่งคนขับ

" บอกว่าไม่ไปไงเล่า หยุดรถเดี๋ยวนี้นะ!! " จุนซูทุบไหล่ยูชอนที่เอื้อมมาคาดเข็มขัดนิรภัยให้เขา โดยไม่สนใจว่าอีกฝ่ายจะเจ็บแค่ไหน

" นั่งเงียบ ๆ แล้วทำตัวดี ๆ หน่อยได้มั้ย แค่แป๊บเดียวเท่านั้นแหละ " ยูชอนพูดเสียงดัง ถึงจะไม่ได้ตวาดแต่จุนซูก็ตกใจมาก เพราะยูชอนไม่เคยขึ้นเสียงใส่เขามาก่อน สุดท้ายก็นั่งตัวลีบอยู่ในรถ ทำท่าหงอเป็นลูกแมว...

ตลอดทางในรถไร้ซึ่งเสียงใดนอกจากเสียงลมหายใจของทั้งสองคน จุนซูนั่งก้มหน้างุดมองมือตัวเอง เพราะไม่กล้าชวนยูชอนคุยก่อน

" จะนั่งอีกนานมั้ย ลงมาสิ... " เพราะมัวแต่เหม่อเลยไม่รู้ว่าตัวเองมาถึงจุดหมายแล้ว จนยูชอนบอกนั่นแหละถึงได้รู้ตัว

เบื้องหน้าคนทั้งสองคือคฤหาสน์หลังใหญ่ เงาทะมึนทาบทับลงบนตัวทั้งสองหนุ่ม หญ้ารกปิดบังพื้นที่บางส่วนภายใน

" พาฉันมาที่นี่ทำไม " จุนซูแปลกใจเพราะยูชอนพาเขามาที่คฤหาสน์ตระกูลคิมอันเป็นคฤหาสน์ประจำตระกูลของเขา

ยูชอนไม่สนใจจะตอบคำถามนั้น ออกแรงดึงข้อมือเล็กให้เดินตามไปจนถึงทางหลังของตัวคฤหาสน์ซึ่งมีม่านเถาวัลย์ที่เชื่อมต่อไปยังสถานที่พิเศษ แขนแกร่งปัดสายเถาวัลย์ที่ห้อยระย้าลงมาเพื่อเปิดทางให้เห็นทิวทัศน์ของอีกฟาก แล้วสถานที่แสนคุ้นตาก็ปรากฏต่อหน้าคนทั้งสอง

มันคือที่พิเศษของจุนซู เป็นสนามหญ้าเขียวขจีเชื่อมต่อระหว่างเนินเขาสองลูก ตรงกลางสนามมีหนองน้ำกว้างที่มีต้นไม้ใหญ่ขึ้นอยู่ตรงกลาง ตอนเช้ามีผีเสื้อ ตอนกลางคืนมีหิ่งห้อย... เป็นที่ที่จุนซูรักมากที่สุด

จุนซูพบมันโดยบังเอิญเมื่อตอนเด็ก ๆ และเมื่อได้เห็นความสวยงามนี้ก็ตั้งใจว่าถ้ามีคนรักแล้วจะต้องพามาด้วยกันตามลำพัง

แต่ยูชอนรู้จักที่แห่งนี้ได้อย่างไร

" นายรู้จักที่นี่ได้ยังไง " จุนซูถามเสียงเบา เพราะสงสัยจึงอดถามออกไปไม่ได้

ยูชอนทำหน้าราวกับว่าไม่อยากเชื่อ

ทั้งที่คิดว่าถ้าพามาที่นี่จุนซูจะจำเรื่องราวของพวกเขาได้แท้ ๆแต่เขาคิดผิด

" นายเป็นคนพาฉันมาที่นี่เอง... นายจำเรื่องของพวกเราไม่ได้จริง ๆ เหรอ ไม่แม้แต่สักนิดเลยหรอจุนซู " รวบไหล่ทั้งสองข้างแล้วเขย่าไปมา สีหน้าฉายแววเจ็บปวดเด่นชัด จุนซูได้แต่ตกใจที่เห็นอาการอย่างนี้ของเพื่อนรัก

" เรามีจูบแรกด้วยกันที่นี่ นายจำไม่ได้หรอ "

" อย่าพูดอะไรบ้า ๆ ได้มั้ย ใครจูบกับนายกัน!! " แขนเล็กปัดมือของยูชอนออกอย่างแรง

" นายจำไม่ได้? นายบอกว่ามันเป็นเรื่องบ้า ๆ รู้มั้ยว่ามันมีความหมายกับฉันมากแค่ไหน " นัยน์ตาลุกวาวด้วยโทสะ คราวนี้มือหนานั้นรวบไหล่บางกระชากเข้าหาตัวและบีบแรงขึ้น จนจุนซูเบ้หน้าด้วยความเจ็บ

" ปล่อยฉันเถอะ " จุนซูเริ่มรู้สึกหวาดกลัวและไม่ไว้ใจอารมณ์ที่เปลี่ยนแปลงไปมาของยูชอน น้ำใสเอ่อซึมตรงหางตา อีกทั้งยังสั่นไปหมดทั้งตัว

ยูชอนที่เห็นอาการอย่างนั้นก็อดรู้สึกผิดไม่ได้ที่คาดคั้นจุนซูจนเกินไป มือเปลี่ยนจากบีบไหล่เป็นขยับมาโอบกอด ยูชอนโน้มใบหน้าเข้าหาก่อนจะประทับริมฝีปากลงบนเรียวปากนุ่ม

แรกเริ่มคิดเพียงจะปลอบโยน แต่มืออุ่นก็อดลูบไล้แผ่นหลังบางไม่ได้ มือนั้นไล่ไปตามแผ่นหลังแล้ววกกลับมาทางชายเสื้อ ก่อนสอดเข้าไปลูบไล้ผิวกายโดยตรง

จุนซูที่มัวแต่กลัวจนไม่มีแรงขัดขืนปล่อยอารมณ์ให้คล้อยตามรสสัมผัสเหล่านั้น แม้จะหลับตาแน่นแต่ลิ้นเล็กก็ตอบสนองเกี่ยวกระหวัดอีกฝ่ายโดยดี รู้สึกตัวเบาหวิวจนต้องยกแขนเรียวขึ้นโอบรอบคอยูชอนเอาไว้

" ฮ้าอืม " ทั้งสองผละหน้าออกจากกันเพื่อเปิดช่องทางให้แต่ละฝ่ายได้หยุดหายใจ

ยูชอนเอื้อมมือลงไปสัมผัสกับส่วนล่างที่ดันตัวอยู่ภายในกางเกงของจุนซู จนเจ้าของแก่นกายนั้นหน้าแดงจัดด้วยความเขินอายที่ตัวเองรู้สึกได้ง่ายเช่นนี้

" พอแล้วยูชอนอ๊ะ! " อุทานขึ้นมาเมื่ออีกฝ่ายรูดซิปลงแล้วขยับมือเข้าไปกอบกุมท่อนเนื้อ อีกทั้งยังขยับไปมา ทั้งบีบเคล้นและขยับขึ้นลง

จุนซูพยายามห่อตัวและหนีบขาเข้าหากันเพื่อไม่ให้ยูชอนกระทำการใดได้สะดวก แต่ยูชอนก็อุ้มจุนซูนอนลงบนพื้นหญ้า แล้วจัดการมอบรสจูบอีกครั้ง

จุนซูผู้ไร้เดียงสาหฤหรรษ์ไปกับรสจูบแสนหวาน ทำให้เรียวขาถูกแยกออกอย่างง่ายดาย

ยูชอนขยับมือรูดท่อนเนื้อขึ้นลงรวดเร็วจนจุนซูแอ่นกายตอบสนองด้วยความซ่านสยิว แต่ไม่สามารถเปล่งเสียงครางออกมาได้ ในเมื่อริมฝีปากหนายังคงครอบครองและเก็บเกี่ยวความหอมหวานจากโพรงปากชื้นอย่างไม่รู้จักเบื่อ

" อาอ๊ายูชอนอ๊า " จุนซูครางรัวทันทีที่ยูชอนผละริมฝีปากออก แล้วทำหน้าที่ดูดดุนแก่นกายของเขาแทน จุนซูบิดส่วนสะโพกไปมาด้วยความเสียวซ่าน

" อะอืม อ๊ะโอ๊ย!!!! " จุนซูสะดุ้งสุดตัวพลางร้องลั่นเมื่อนิ้วยาวทั้งสามถูกกระแทกส่งเข้ามาภายในช่องทางของเขาโดยไม่มีการบอกกล่าว มันเจ็บเสียจนน้ำตาซึม

" ยูชอนเอาออกไปนะฮือ " จุนซูพยายามดันตัวหนี แต่ก็ถูกอีกฝ่ายยึดสะโพกเอาไว้แน่นแล้วขยับนิ้วไปมาอย่างเพลิดเพลิน

" อ๋า!! " จุนซูเบิกตากว้าง แอ่นกายขึ้นก่อนจะทรุดลงอย่างหมดแรง เมื่อนิ้วของยูชอนสัมผัสโดนจุดที่ทำให้เขารู้สึกดี

" ยังเจ็บอยู่มั้ยคนดี " เงยหน้าถามเสียงพร่า ก่อนจะก้มลงอ้าอมท่อนเนื้อแข็งขึงเต็มที่ของจุนซูต่อ

" เจ็บแต่มันรู้สึกแปลก ๆ ซี้ดยูชอน ฉันเป็นอะไรไป อา " ตอบด้วยความยากลำบาก เพราะแรงสูบฉีดของเลือดที่ถี่ขึ้นและอุณหภูมิร่างกายที่สูงขึ้นจนร้อนไปหมด อันเป็นผลจากแรงอารมณ์ที่เพิ่มสูง

" นายคงพร้อมที่จะรับฉันแล้วล่ะ " ยูชอนปลดปล่อยสัดส่วนของจุนซูเป็นอิสระ ก่อนจะดึงรั้งกางเกงของจุนซูลงมากองที่ปลายเท้าแล้วจรดท่อนเนื้อของตัวเองตรงปากช่องทางด้านหลังของจุนซู

" โอ๊ยเจ็บ!!!!! ไม่นะยูชอน เอาออกไป!! " จุนซูดิ้นอย่างแรงจนศีรษะกระแทกปลายคางยูชอนเข้าอย่างจัง

: : : : : : : : : : Can I Be Your Destiny? : : : : : : : : : :

" ยูชอนตื่น ถ้าไม่ตื่นฉันตีนายด้วยแจกันนี่จริง ๆ ด้วย!! " เสียงโวยวายดังอยู่ข้างหู

ยูชอนกระพริบตาถี่ ๆ เพื่อปรับสายตาให้ชินกับแสงแดดยามเช้า เมื่อกลอกตาไปมาก็พบว่าตัวเองอยู่ในห้องนอน และจุนซูกำลังนั่งคร่อมตัวเขาอยู่ ในมือมีแจกันใบโปรดของตนเอง

นี่มันเกิดอะไรขึ้นอีกล่ะเนี่ย ยูชอนงงไปหมดแล้วนะ แล้วนี่เขามานอนบนเตียงตั้งแต่เมื่อไร

" ตื่นได้ซะที ฝันดีอะไรนักหนาถึงได้ตื่นยากแบบนี้นะ " หน้ากลมงอง้ำด้วยความไม่พอใจ ก่อนจะลุกขึ้นแล้วเดินลงจากเตียงนอน

" เดี๋ยวจุนซู " เสียงทุ้มเรียกเอาไว้ จุนซูชะงักเท้าแล้วหันกลับมาตามเสียงเรียก

" พวกเราเป็นอะไรกันเหรอ " จุนซูขมวดคิ้วราวกับว่ายูชอนถามอะไรที่ดูไร้สาระจริง ๆ

" เราก็เป็นแฟนกันไง ถามอะไรแปลก ๆ นอนเฝ้าฉันทั้งคืนจนเมาขี้ตารึไง " แค่นหัวเราะเล็กน้อยก่อนจะเดินออกจากห้องไป

ยูชอนครุ่นคิดกับคำตอบเมื่อครู่ ถ้าตอนนี้เขากับจุนซูเป็นแฟนกัน งั้นก็แสดงว่าเมื่อกี้มันคือความฝันน่ะสิ... ยูชอนพอจะปะติดปะต่อเรื่องทั้งหมดได้

เมื่อคืนเขานอนเฝ้าจุนซูที่เกิดอุบัติเหตุฉากหลังของเวทีล้มลงมาโดนศีรษะ ไม่รู้เฝ้ายังไงถึงได้เผลอหลับแล้วก็ฝันเรื่องบ้าบอนั่น...
แต่คิดแล้วก็โล่งใจที่ทั้งหมดไม่ได้เป็นความจริง จุนซูยังเป็นแฟนของเขา และไม่ได้มีใจให้กับจีฮเย ถึงจะน่าเสียดายนิดหน่อยที่ทำยังไม่ทันเสร็จก็ดันตื่นขึ้นมาก่อนก็เถอะ

น่าเสียดายจริง ๆ

I love you when I saw you, when I touch you~

นั่งเสียดายได้ไม่ทันไรเสียงโทรศัพท์มือถือก็ดังขัดจังหวะ ยูชอนนิ่วหน้าเมื่อเบอร์ที่ปรากฏไม่มีอยู่ในรายชื่อของเขา... แต่กระนั้นนิ้วเรียวก็กดรับสาย

" พี่หรอนี่ฉันเองนะ ตอนนี้ฉันอยู่ที่สนามบิน พรุ่งนี้ตีห้าอย่าลืมมารับด้วยล่ะ แค่นี้นะ เขาประกาศเรียกแล้ว " เสียงเจื้อยแจ้วของน้องชายดังโพล่งขึ้นมารัวเร็วก่อนจะตัดสายไปด้วยความรวดเร็วอีกเหมือนกัน

หลังจากที่ยูฮวานวางสายไปแล้ว ยูชอนก็ต้องมานั่งประมวลผลอีกทีว่าน้องชายพูดว่าอะไรบ้าง เพราะอีกฝ่ายพูดเร็วจนแทบไม่ได้ศัพท์ เมื่อประมวลเสร็จ ยูชอนก็พยักหน้าหงึกหงักนัยน์ว่าเข้าใจแล้ว

ยูชอนก้มหน้าประมาณว่าจะหลับต่อทั้งที่ยังนั่ง แต่เมื่อสายตาสบเข้ากับส่วนล่างของตัวเอง ความคิดลามกก็ผุดขึ้นมาในหัว

ในฝันเมื่อกี้เขายังทำกับจุนซูไม่ถึงไหนเลย

คิดได้อย่างนั้น ยูชอนก็เดินออกจากห้องนอนไป โดยที่ยังไม่ได้อาบน้ำ

: : : : : : : : : : Can I Be Your Destiny? : : : : : : : : : :

" อุ๊ย! " จุนซูอุทานด้วยความตกใจ เพราะขณะที่ตนเองกำลังจัดดอกไม้ลงแจกันใบโปรด ก็มีวงแขนโอบรอบเอวของเขา

"ทำอะไรของนายน่ะ ไปอาบน้ำสิจะได้มากินข้าว " จุนซูหันมาดุเจ้าของวงแขนนั้น ซึ่งคงจะเป็นใครไปไม่ได้นอกเสียจากยูชอน

" อาบให้หน่อยนะ " แกล้งทำเสียงทุ้มพร่า เพราะรู้ว่าถ้าทำอย่างนี้ จุนซูจะมีอารมณ์

" ฮื้อ~ มาอ้อนอะไรอีกนายเนี่ย " ถึงปากจะว่า แต่หน้าก็แดงไปถึงไหนแล้ว สุดท้ายก็ถูกลากกลับเข้าห้องนอนจนได้

: : : : : : : : : : Can I Be Your Destiny? : : : : : : : : : :

" ไหนบอกว่าจะให้อาบน้ำให้ไง เลิกจับนู่นจับนี่ซะทีสิ " จุนซูตีมือปลาหมึกที่ป่ายเปะปะไปตามเนื้อตัวของเขา

" อาบน้ำในห้องน้ำ? " ยูชอนทวนคำ แล้วความคิดใหม่ก็ผุดขึ้นมา

" ก็ใช่น่ะสิ " จุนซูมองหน้าคนรัก ไม่ค่อยเข้าใจนักว่ายูชอนเป็นอะไรไป

" ก็ดีเหมือนกัน " ว่าพลางยิ้มเจ้าเล่ห์ ก่อนจะดึงร่างบางให้ตามเข้าไปในห้องน้ำ

เมื่อเข้ามาเรียบร้อย ยูชอนก็จัดการปิดล็อคประตูกันไม่ให้คนเข้ามาขัดจังหวะ จุนซูเดินไปเปิดน้ำอุ่นลงอ่าง โดยไม่เฉลียวใจสักนิดว่าความต้องการที่แท้จริงของยูชอนคืออะไร คิดแต่เพียงว่าวันนี้คนรักดูแปลกไปเท่านั้น

" จุนซูจ๋า " ยูชอนจัดการถอดเสื้อผ้าของตัวเองออกจนไม่เหลือติดตัวแม้เพียงชิ้น ตวัดแขนโอบเอวจุนซูจากทางด้านหลัง

" ถอดแล้วก็ลงไปนั่งในอ่างสิ มากอดฉันทำไมเนี่ย " หากแต่ที่ยูชอนพูดลากเสียงยาวออกแนวน่าขนลุกมากกว่าน่ารักสำหรับจุนซู เขาจึงพยายามเลี่ยงออกห่างยูชอนให้มากที่สุด

...รู้แน่แล้วว่าสิ่งที่ยูชอนต้องการคืออะไร ก็อีกฝ่ายเล่นจ้องตาเขาเสียหวานเยิ้มขนาดนั้น แต่ตอนนี้มันยังเช้าอยู่เลยนะ!

" จุนซูเองก็ถอดด้วยสิ เดี๋ยวเสื้อเปียกไม่รู้ด้วยนะ "
" นี่ปาร์ค ยูชอน ฉันรู้นะว่านายต้องการอะไร แต่รอให้ถึงตอนกลางคืนก่อนไม่ได้หรอ " พูดไปก็อายปาก
" ตอนนี้แหละ ฉันรอไม่ได้แล้ว " ไม่พูดเปล่า เพราะมือซุกซนก็เล่นปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตสีฟ้าสดใสของจุนซูออกจนหมด

" ใจร้อนจริงนายนี่ " ค้อนให้นิดหนึ่ง แต่ก็ยอมให้ยูชอนถอดเสื้อผ้าออกจากร่างกายของเขาแต่โดยดี

สุดท้ายจุนซูก็ก้าวลงไปนั่งในอ่างตามแรงดึงของยูชอนเรียบร้อย

ร่างบางนั่งลงทางด้านหน้าของยูชอน มือหนาวักน้ำอุ่นขึ้นลูบไล้ไปทั่วอกบาง จนจุนซูรู้สึกดีไปกับสัมผัสอ่อนโยน เอนหลังพิงอกแกร่ง ปล่อยอารมณ์ไปตามวิถีที่ยูชอนชักนำ หน้าใสซบเข้าหาซอกคอของยูชอน เมื่อมือของอีกฝ่ายซุกต่ำลงหาส่วนล่างที่เริ่มแข็งขึงของเขา อีกทั้งยังท่อนเนื้อผงาดเต็มที่ ที่กำลังดุนดันอยู่ทางด้านหลัง

ยูชอนหันหน้าคนรักมาแล้วประกบจูบลงบนริมฝีปากบาง จุนซูหายใจกระชั้นขึ้นเมื่อมือหนาเริ่มเร่งจังหวะที่ลูบไล้แก่นกายของเขา

" อะยูชอน อื้อ " หน้าหวานผละส่ายไปมา มือบีบแขนยูชอนแน่น ขณะที่มืออีกข้างจับขอบอ่าง เมื่อช่องทางของตนเองเริ่มถูกลุกล้ำด้วยนิ้วยาว

น้ำชะล้างสิ่งล่อลื่นที่ร่างกายหลั่งออกมา ก่อให้จุนซูเกิดความเจ็บเสียดมากกว่าปกติเมื่อยูชอนเพิ่มนิ้วเป็นสาม

" เบาหน่อยสิ ฉัน..เจ็บ อื้ม...อา " จุนซูร้องปรามยูชอนที่ขยับนิ้วไปมาโดยไม่เห็นใจเขาบ้างเลย แต่เขาก็ยังครางไม่หยุดเช่นกัน

ยิ่งห้ามเหมือนยิ่งยุ ยูชอนแกล้งกดนิ้วให้แทรกลึกเข้าไปภายในมากขึ้นไปอีก ผนังอ่อนนุ่มของจุนซูบีบรัดแน่นเป็นจังหวะ ยูชอนรู้สึกพอใจในความคับแน่นนั้นและเห็นว่าคงถึงเวลาของเขาเสียที

" พร้อมนะจุนซู ฉันจะเข้าไปแล้ว " กระซิบเสียงพร่า ก่อนจะถอนนิ้วทั้งสามออกแล้วจับแก่นกายของตัวเองจ่อตรงทางเข้าด้านหลังของร่างบาง พลางดุนดันเข้าไปภายใน

" เดี๋ยวอะยูชอน อ๊ะ! " จุนซูพยายามร้องบอกว่าอย่าเพิ่ง แต่ส่วนหัวของแก่นกายแข็งขึงก็แทรกเข้ามาในตัวของเขาเสียแล้ว จุนซูที่ยังไม่ทันตั้งตัวเกร็งกายแน่น บีบรัดสัดส่วนของยูชอนจนอีกฝ่ายรู้สึกเจ็บ

" อย่าเกร็งสิจุนซู " ยูชอนร้องบอกหน้านิ่ว เพราะจุนซูไม่ยอมผ่อนคลายบ้างเลย ทำให้เขาไม่สามารถรุกเข้าไปได้มากกว่านี้ อีกทั้งยังทำให้เจ็บทั้งสองฝ่าย

" ขะขอโทษ แต่ฉันเจ็บ อ๊ะอื๊อ " จุนซูเกร็งตัวแน่นเข้าไปอีกจนยูชอนกระตุกกายเพราะแรงบีบกระชับ

" ฉันก็เจ็บเหมือนกัน ค่อย ๆ ผ่อนแรงนะคนดี อืมอา " ยูชอนพยายามปลอบ พลางขยับสัดส่วนของตัวเองที่อยู่ภายในตัวของจุนซูให้หมุนวนไปมา

" อ๊ะอ๊ายู..ชอน มันเข้าไป..แล้ว อ๊า " นับว่าวิธีการของยูชอนได้ผล เพราะทำให้ปากทางเข้าของจุนซูขยับกว้างขึ้น อีกทั้งเจ้าตัวยังรู้สึกดีจนผ่อนแรงที่เกร็งลงบ้าง ยูชอนจึงสามารถกดแก่นกายตัวเองให้แทรกลึกเข้าไปอีก

จุนซูบีบกระชับท่อนเนื้ออุ่นอ่อนโยนเป็นจังหวะเนิบนาบ มือบางเอื้อมบีบยอดอกของตัวเอง น้ำใสซึมหางตาเล็กน้อยด้วยความรู้สึกดี

" อุ๊อ๊ะขยับสักทียู..ชอน " เพราะอีกฝ่ายยังคงหมุนวนสะโพกไปมา ทำให้จุนซูทนไม่ไหว ต้องออกปากเรียกร้องเอง

ยูชอนไม่ขัดใจ สนองตอบด้วยการจับยึดสะโพกบางเอาไว้แล้วกระชากให้ขยับขึ้นลงบนตัวของเขา ทั้งรวดเร็วและรุนแรง

" เข้ามาลึก..อีก เร็วเร็ว..อีก อ๊า..า ยูชอน.. อื้อ.. อา " จุนซูร้องเร่งสลับกับเปล่งเสียงครางไม่ได้ศัพท์ สะโพกบางช่วยขยับขึ้นลงตามแรงที่มือของยูชอนขยับ

ท้ายที่สุด จุนซูก็ทนไม่ไหว แกะมือของยูชอนออกจากสะโพกของตัวเอง แล้วเป็นฝ่ายขย่มตัวขึ้นลงกลืนกินท่อนเนื้อของอีกฝ่ายรุนแรง มือบีบมือของยูชอนแน่นตามอารมณ์ที่กำลังทะยานขึ้นสูง

" จุนซู จุนซู " ยูชอนเองก็ใกล้ถึงเต็มที วันนี้ที่รักของเขาตอบสนองได้ดีเหลือเกิน

" ไปพร้อมกันนะ.. " กระซิบบอกอยู่ข้างหู ก่อนจะเร่งกระแทกอัดแก่นกายของตัวเองสวนกับสะโพกบาง

" ยูชอน จะถึงแล้ว จะถึง..แล้ว อ๊า..า..า..า..า!! " จุนซูหวีดยาวแล้วทิ้งสะโพกกดแนบลงกับหน้าขาของยูชอน รับน้ำรักอุ่นร้อนที่ฉีดพุ่งเข้ามาภายในร่างกาย
จุนซูบดเบียดสะโพกจนแก่นกายภายในโยกไหวไปมา บีบกระชับเพื่อรีดน้ำรักให้ออกมาจนหมด ก่อนจะถอนตัวออกไป