Zinister...in Colorful Mode

Can I Be Your Destiny? Chapter 13

" พวกแก!! ถอดให้มันเร็วกว่านี้ได้มั้ย " ฮีบอนตวาดใส่บอดี้การ์ดทั้งสองที่ถอดชุดชักช้าไม่ทันใจ ชยูคยองและชินคยูมองหน้ากันเองอย่างลำบากใจ แต่สุดท้ายก็จำต้องถอดชุดสูทสีเข้มเผยแผงอกกำยำ จนท้ายที่สุดทั้งสองก็เหลือเพียงกางเกงในสีขาวติดตัว

" ถอดให้มันด้วย!! " คำสั่งต่อมาทำให้ดวงตาของจุนซูเบิกกว้างด้วยความตกใจ

" ไม่นะ!! ปล่อยฉัน!! ยูชอนช่วยด้วย!! " ปากเล็กร้องตะโกนสุดเสียงจนแสบคอ ขาทั้งสองดีดดิ้นรุนแรง พยายามทำให้ตัวเองหลุดพ้นจากสภาพน่าอายเช่นนี้

ชินคยูบดขยี้ริมฝีปากตัวเองเข้ากับปากเล็กสีกุหลาบ เพื่อเก็บงำเสียงร้องนั้นเอาไว้ อีกทั้งยังล็อกตัวจุนซูไม่ให้ดิ้นได้ถนัด ในขณะที่ชูคยองเป็นคนลงมือปลดเปลื้องเสื้อเชิ้ตพ้นร่างบาง

อกขาวนวลเนียนนุ่มมือยามสัมผัสอีกทั้งยอดอกสีชมพูระเรื่อที่เผยออกสู่สายตา กระตุ้นให้หัวใจของสองบอดี้การ์ดมาดขรึมเต้นรัวไม่เป็นจังหวะ ทั้งที่ไม่ได้ชอบไม้ป่าเดียวกัน แต่ก็ยังอดคิดไม่ได้ว่าคนตรงหน้าน่ารัก น่าสัมผัส

น้ำใสที่ไหลรินลงมาทางหางตาพาลดึงให้ใจของทั้งสองคนไหววูบ สงสารคนตัวเล็กนี้อยู่ไม่น้อย แต่พวกเขาก็ไม่อาจขัดขืนคำสั่งได้

ฮีบอนแย้มยิ้มอย่างพึงพอใจ มือทั้งสองวางประสานตรงหัวเข่าของขาเรียวสวยที่ยกขึ้นนั่งในท่าไขว่ห้าง สายตาจับจ้องไปยังเหตุการณ์ตรงหน้า รอดูด้วยใจจดจ่อว่าฉากรักนี้จะดำเนินไปอย่างไร

ปัง!!ปัง!!

เสียงเคาะประตูหนัก ๆ ทำให้คิ้วเรียวขมวดมุ่นด้วยความไม่พอใจ

" ฉันบอกแล้วไงว่าห้ามรบกวน!! " ผู้เป็นพี่ตวาดเสียงห้วน ทำให้หญิงสาวที่อยู่อีกด้านหนึ่งของประตูสะดุ้งเล็กน้อย แต่ทำให้อีกสี่หนุ่มที่รีบวิ่งตามขึ้นมาตั้งแต่ได้ยินเสียงร้องขอความช่วยเหลือของจุนซูมีสีหน้าไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัด

" พี่คะ... นี่ฉันเองโพมี " หญิงสาวตอบเสียงแสดงความร้อนใจอย่างปิดไม่มิด

" โพมี... " ฮีบอนทวนชื่อเสียงเบาราวละเมอ ไม่จริงน่า!! ตอนนี้ยัยนั่นต้องไปพบลูกค้าไม่ใช่หรือไง

" พี่คะ ฉันรู้ว่าพี่พาจุนซูมาที่นี่ ปล่อยเขาออกมาเถอะ " น้องสาวอ้อนวอน

" เธอพูดเรื่องอะไร ที่นี่มีคนชื่อจุนซูที่ไหนกัน มีแต่ฮยุนยัง... ฮยุนยังคนทรยศ!! " เสียงเกรี้ยวกราดตวาดกลับมาอย่างไม่ไว้หน้า

" พี่!! ยอมรับความจริงสักทีเถอะว่าเขาคือจุนซู ไม่ใช่ฮยุนยัง ทำไมพี่ยังยึดติดอยู่กับอดีตแบบนี้!! " โพมีกล่าวทั้งน้ำตา ร่างบางทรุดตัวลงนั่งกองกับพื้นเพราะขาหมดเรี่ยวแรงพยุงตัว

ทำไมพี่สาวของเธอถึงไม่ลืมผู้ชายคนนั้นสักที...

คนที่เคยบอกกับพี่ว่าจะอยู่ข้าง ๆ กันตลอดไป จะไม่ทิ้งเมื่ออีกฝ่ายมีทุกข์ แต่ทันทีที่เกิดเรื่องร้ายกับพี่สาวของเธอ คนคนนั้นกลับถอนหมั้นอย่างไม่ไยดี

ฮีบอนในตอนนั้นที่เสียใจอยู่แล้วยิ่งเสียใจมากขึ้นไปอีก เธอจัดการขังตัวเองไว้กับเรื่องในอดีต ไม่ยอมรับรู้อะไรทั้งนั้น จนไม่นานมานี้อาการของพี่สาวดีขึ้นมากตามลำดับ โพมีจึงค่อยเบาใจขึ้นมาได้ แต่แล้วก็เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นมาอีก...

ไม่น่าเลย... ฮีบอนไม่น่าเจอกับจุนซูเลย

จุนซูมีส่วนคล้ายกับฮยุนยังมาก ทั้งหน้าตาและรูปร่าง คล้ายกันมากอย่างไม่น่าเชื่อ... จนโพมีที่ได้เห็นรูปจุนซูครั้งแรก ยังเข้าใจผิดนึกว่าเป็นคนคนเดียวกัน ทั้งยังได้มาพบกับพี่สาวของเธอโดยบังเอิญราวพระเจ้าจงใจกลั่นแกล้ง

" เปิดประตูเดี๋ยวนี้นะยัยแม่มด!! " ยูฮวานโวยวาย เตะก็แล้ว ถีบก็แล้ว แต่ไอ้ประตูไม้นี่ก็ไม่เห็นสะดุ้งสะเทือนเลยสักนิดเดียว
" นี่คุณคะ!! ขึ้นมาบนนี้ไม่ได้นะ " เสียงร้องเรียกของสาวใช้ทำให้ทุกคนหันไปดูและพบว่า...

ยูชอนกำลังยืนหอบอยู่ที่ปลายบันได แขนทั้งสองข้างถูกล็อคเอาไว้ด้วยแขนของบอดี้การ์ดร่างยักษ์ที่ตอนนี้กำลังรอฟังคำสั่งจากโพมีว่าจะทำอย่างไรกับผู้มาเยือนคนนี้ดี

"พี่!! " ยูฮวานร้องเรียกด้วยความดีใจ ในที่สุดพี่ชายของเขาก็มา

" รู้จักกันเหรอ " โพมีหันไปถาม ซึ่งยูฮวาน ชางมิน ยุนโฮ และแจจุง ต่างก็พยักหน้าอย่างพร้อมเพรียง

เมื่อโพมีหันไปพยักหน้าเบา ๆ แรงที่พันธนาการยูชอนเอาไว้ก็คลายออก ชายหนุ่มรีบวิ่งขึ้นมาหาเพื่อน ๆ

" จุนซูล่ะ!! จุนซูอยู่ที่ไหน... เขาเป็นยังไงบ้าง!! " ยูชอนร้องถาม คำตอบที่ได้คือทุกสายตามองไปยังประตูบานใหญ่ตรงหน้า ยูชอนใช้แรงที่มีพยายามผลักบานประตูนั้นให้เปิดออก แต่ก็ไม่สำเร็จ เป็นเพราะประตูถูกลงกลอนจากทางด้านใน เขาจึงหยุดชั่วครู่เพื่อคิดหาวิธี

" ห้องพวกนี้มีระเบียงมั้ย? " ถามโดยที่สายตาจ้องไปยังห้องนอนของโพมีที่อยู่ข้างกัน

" มีค่ะ " หญิงสาวรับคำเบา ๆ
" ถ้างั้น...ฉันจะปีนเข้าทางระเบียง ส่วนพวกนายก็พยายามเปิดประตูนี่ " สั่งแล้วก็วิ่งเข้าห้องนอนของโพมีอย่างรวดเร็วโดยที่ไม่มีใครคัดค้านทัน

" พี่คิดจะทำอย่างนั้นจริง ๆ หรอเนี่ย " ยูฮวานที่ที่พยายามจะห้ามก็ห้ามไม่ทัน บางทีพลังความรักอาจจะทำให้พี่ชายของเขาลืมเรื่องตัวเองกลัวความสูงไปได้ชั่วขณะก็ได้!!

: : : : : : : : : : Can I Be Your Destiny? : : : : : : : : : :

อย่ามองลงไปข้างล่างนะปาร์ค ยูชอน...

ยูชอนเตือนตัวเองในขณะที่พยายามก้าวขาอันสั่นเทาให้ข้ามไปที่ระเบียงห้องนอนข้าง ๆ กัน

ใช่!!... เขากลัวความสูง แต่มันเทียบไม่ได้กับความกลัวที่จะเสียจุนซูไป ตอนนี้จะให้แลกอะไรเขาก็ยอม ขอเพียงแค่ให้จุนซูปลอดภัย...

จุนซูเหมือนแก้วใสที่ไม่เคยปิดบังอะไรใครได้ ทุกคนสามารถมองลึกเข้าไปถึงนิสัยใจคอของคนตัวเล็ก

แก้วที่รองรับของเหลวได้ทุกประเภทก็เหมือนกับจุนซูที่เปิดใจยอมรับคนทุกรูปแบบได้โดยง่าย และแก้วที่ว่าช่างเปราะบาง ต้องการใครสักคนเอาใจใส่ แล้วคนคนนั้นจะเป็นใครคนอื่นไปเสียไม่ได้ นอกจากยูชอนคนนี้...

ฉันจะช่วยนายเดี๋ยวนี้แหละจุนซู!! ไม่ต้องกลัวนะ...

: : : : : : : : : : Can I Be Your Destiny? : : : : : : : : : :

" ปล่อยฉันสิ!!... ปล่อย!! " จุนซูยังคงอาละวาดต่อเนื่องเมื่อริมฝีปากร้อนผะผ่าวของใครคนใดคนหนึ่งในสองบอดี้การ์ดไล่เม้มไปตามลำคอขาวผ่อง

เพล้ง!!

ประตูกระจกบานใหญ่ที่เชื่อมต่อกับระเบียงแตกออกเนื่องจากแรงกระแทกของวัตถุบางสิ่ง...หรือใครบางคน

ยูชอนกวาดตามองไปทั่วห้อง ก่อนที่สายตาจะกระทบกับสีหน้าตกใจของฮีบอนที่อยู่ตรงมุมหนึ่ง

" เธอ!! " ยูชอนถลาเข้าไปหาหญิงสาว มือหนากระชากร่างอ้อนแอ้นเข้าหาตัวอย่างรุนแรง ถ้าไม่ติดตรงที่อีกฝ่ายเป็นผู้หญิง เขาก็คงจะปล่อยหมัดใส่หน้าสวย ๆ นั่นไปแล้ว

" ยู...ยูชอน ช่วยฉันด้วย ฮึก... " เสียงแหบพร่าร้องเรียกจากทางด้านหลัง ยูชอนหันขวับไปตามเสียงนั้นทันที

" แล้วนี่พวกแกจะทำอะไรคนของฉัน... หา!! " ยูชอนปล่อยมืออกจากฮีบอน แล้วพุ่งไปปัดมือชินคยูที่เกาะกุมแขนทั้งสองข้างของจุนซูเอาไว้ จากนั้นก็โถมตัวเต็มแรงข้าใส่ชูคยองที่กำลังดูดเม้มร่างสวย

" แก...!! " ยูชอนคำรามในลำคอ ก่อนจะปล่อยหมัดลุ่นตรงไปที่ดั้งจมูกของชูคยองเต็มแรง ทำให้คนตัวใหญ่กว่าร้องโอดโอยด้วยความเจ็บปวด

" ยืนบื้ออะไรอยู่เล่า!! จับมันเอาไว้สิ!! " ฮีบอนออกกำสั่งกับชินคยูที่ยืนลังเลอยู่ พลางบีบนวดไหล่บางของตัวเองเพื่อบรรเทาความเจ็บปวดจากแรงบีบเมื่อสักครู่

" ปล่อยสิโว้ย!! " ยูชอนหันไปอาละวาดใส่ชินคยูที่ตรงเข้ามาล็อกตัวเขาไว้

" จัดการมันเลยสิ รออะไรอยู่เล่า!! นี่ต้องรอให้ฉันสั่งทุกอย่างเลยใช่มั้ย!! " ฮีบอนตวาด มือเรียวกุมขมับอย่างเครียดจัด พวกนี้ทำอะไรไม่ได้ดั่งใจเลยจริง ๆ

แต่ก่อนที่ชินคยูจะได้จัดการอะไรกับยูชอน ประตูบานใหญ่ก็ถูกเปิดออก

โครม!!

ห้าหนุ่มอันได้แก่ แจจุง ชางมิน ยูฮวาน ยุนโฮ และบอดี้การ์ดร่างยักษ์ของโพมี ยืนเก็กท่าเตะค้างเอาไว้ ดูเท่ห์ไม่หยอก แต่ไม่สิ นี่มันไม่ใช่เวลามาเก็กเล่นนะ!!

" ปล่อยพี่ชายฉันนะ!! " ยูฮวานกระโดดเกาะหลังชินคยูเต็มแรง ชางมินแอบส่ายหน้าที่เจ้าตัวยุ่งไม่รู้จักเจียมตัว ดูหุ่นสองคนสิ คนนึงตัวใหญ่อย่างกับยักษ์ ส่วนอีกคนก็ตัวกะเปี๊ยกเดียว จะสู้ไหวมั้ยล่ะนั่น

" พวกนาย!! หยุดเดี๋ยวนี้!! " โพมีตวาดชินคยูและชูคยองที่ตั้งท่าจะต่อกรกับผู้มาใหม่ ทำให้ทั้งสองคนหยุดชะงักทันที

ทันทีที่หลุดออกจากชินคยู ยูชอนก็รีบวิ่งไปแก้มัดจุนซู

" พี่คะ!! " โพมีพยายามฉุดดึงให้ฮีบอนออกจากห้องนี้ไปด้วยกัน เห็นทีจะต้องคุยกันจริง ๆ จัง ๆ เสียที

คนอื่นเดินออกไปจากห้องกันหมด เหลือไว้เพียงจุนซูและยูชอน

ปรับความเข้าใจกันให้ได้นะ... ยูชอนพอจะเข้าใจสายตาที่ถูกส่งมาเป็นนัยน์นั้นได้

: : : : : : : : : : Can I Be Your Destiny? : : : : : : : : : :

" ปล่อยนะ!! ฉันจะทำให้ไอ้เลวนั่นมันรับรู้ความเจ็บปวดของฉัน " ฮีบอนสะบัดมือน้องสาวทิ้งทันทีที่ถูกลากเข้ามาในห้องนอนของโพมีที่อยู่ข้าง ๆ กัน

" พี่คะ... ยอมรับสักทีเถอะว่านั่นคือจุนซู ไม่ใช่ฮยุนยัง " น้องสาวพยายามอธิบาย

" ทำไมแกต้องปกป้องมันด้วย!! แกเห็นมันสำคัญกว่าพี่แท้ ๆ งั้นเหรอ แกไม่โดนอย่างฉันบ้าง... แกไม่รู้หรอกว่ามันเจ็บปวดแค่ไหน " ท้ายประโยคพูดด้วยน้ำเสียงขมขื่น ฮีบอนพยายามสะกดกลั้นน้ำตาที่เอ่อคลอรอบดวงตาคู่สวย

ทั้งที่บอกกับตัวเองเป็นพันครั้งว่าต้องลืมให้ได้ แต่ก็ไม่เคยทำได้เลยสักครั้ง ถึงคนนั้นจะจากไปแล้ว แต่แผลในใจก็ไม่หายเสียที

" ฉันไม่ได้ปกป้อง แต่เขาคือจุนซูนะคะ... พี่เลิกหลอกตัวเองสักที พี่ต้องก้าวออกจากอดีต แล้วเดินหน้าต่อไปให้ได้ ที่ฉันต้องมาเห็นพี่แบบนี้... ฉันก็เจ็บไม่แพ้พี่หรอกค่ะ " โพมีเผยความรู้สึกในใจต่อพี่สาวของเธอเป็นครั้งแรก

เพียะ!!

มือเรียวตวัดลงบนใบหน้าอ่อนวัยกว่ารวดเร็ว

" แกมีสิทธิอะไรมาสั่งสอนฉัน!! " ฮีบอนขบกรามแน่น อารมณ์โกรธพุ่งสูง

" พี่... " โพมีครางเสียงเบา น้ำตาที่พยายามสะกดกลั้นเอาไว้พรั่งพรูออกมาอย่างเก็บกลั้นเอาไว้ต่อไปไม่อยู่ น้ำตาของน้องสาวที่ไม่เคยสักครั้งที่จะได้เห็นทำให้ใจอ่อนลงในทันที

ต่อให้โกรธกันมากแค่ไหน แต่ก็ไม่อาจปฏิเสธได้ว่าคนคนนี้คือน้องสาวร่วมสายเลือด มีพี่คนไหนบ้างที่จะไม่รู้สึกแย่เมื่อน้องสาวต้องเจ็บ

" โพมี... พี่ไม่ได้ตั้งใจ พี่... พี่... อ๊ะ!!...โอ๊ย " ฮีบอนพูดละล่ำละลัก ทำอะไรไม่ถูกเมื่อน้ำตาของน้องสาวไม่มีทีท่าว่าจะหยุดได้ง่าย ๆ แต่แล้วข้างในอกข้างซ้ายก็บีบคั้นรุนแรง รู้สึกได้ถึงจังหวะการเต้นที่ถี่แรงและเร็วมากกว่าปกติ ลมหายใจติดขัด รู้สึกเหมือนอากาศไม่ยอมแทรกผ่านเข้ามาภายใน

ฮีบอนทรุดตัวลงนั่งกับพื้น มือกุมหน้าอกแน่น ดวงตาพร่ามัว มองอะไรไม่ชัดเจนแม้แต่ใบหน้าน้องสาว...

" พี่!! พี่คะ!! ชินคยู ชูคยอง เอารถออก... พาพี่ไปโรงพยาบาล!! " โพมีตะโกนสั่ง ในขณะที่ตัวเองก็ถลาเข้าไปรับร่างของพี่สาวเอาไว้แล้วกอดแนบอก

" โพมี... พี่ขอ...โทษ " ฮีบอนพยายามสะกดกลั้นความเจ็บปวดเอาไว้และขอโทษน้องสาวของเธอ

ขอโทษที่ตบหน้าเธอ... ขอโทษที่ไม่ยอมรับความจริง และเอาแต่หลอกตัวเอง ทำให้คนรอบข้างต้องเจ็บปวดไปด้วย...
แต่ครั้งนี้แหละที่พี่จะก้าวเดินต่อไปเสียที... ขอบคุณที่ช่วยเตือนสติพี่สาวบ้า ๆ คนนี้

" อดทนเอาไว้ก่อนนะคะพี่ ฉันจะพาพี่ไปหาหมอ พี่คะ... " โพมีร้องเรียกทั้งน้ำตา ฮีบอนยิ้มบางอย่างอ่อนโยนให้น้องสาวก่อนที่จะหมดสติไป
ยูฮวาน ชางมิน แจจุง และยุนโฮ ที่ตอนแรกกะจะมาสั่งสอนฮีบอนที่ทำร้ายจุนซูแต่บังเอิญรู้เห็นเหตุการณ์นี้โดยไม่ได้ตั้งใจต่างก็ความคิดไปตาม ๆ กัน อดรู้สึกเห็นใจพี่น้องคู่นี้ไม่ได้

ตอนที่โพมีตะโกนเรียกบอดี้การ์ดสองคนนั่น ยูฮวานกับชางมินยังวิ่งไปตามให้ จนเมื่อลีมูซีนคันหรูพร้อมออกเดินทาง ยุนโฮยังช่วยอุ้มฮีบอนที่หมดสติไปขึ้นรถ และแจจุงยังคอยปลอบใจโพมีอีกด้วย

และระหว่างเดินทางไปโรงพยาบาล พวกเขาทุกคนก็อยากจะรู้ความเป็นมาของพี่น้องทั้งสองคนนี้

: : : : : : : : : : Can I Be Your Destiny? : : : : : : : : : :

เมื่อทุกคนออกจากห้องไปจนหมด ยูชอนก้มลงมองจุนซูที่กำลังตัวสั่นเทาด้วยความหวาดกลัวในอ้อมกอดของตัวเอง

" ฮึก..อือ ยูชอน... ช่วยด้วย ฉันกลัว... ฮือ... " ร่างบางสะอึกสะอื้นน่าสงสาร มือเล็กกำเสื้อของยูชอนแน่นราวกับว่าถ้าไม่จับให้ดี ๆ คนตรงหน้านี้จะหายไปอีก ในขณะเดียวกันกับที่ซุกตัวเข้าหาความอบอุ่นนั้น

" ฉันอยู่นี่แล้วจุนซู ไม่ต้องกลัวนะ... " มือหนายกขึ้นลูบเรือนผมอ่อนนุ่มไปมา แขนแกร่งกระชับร่างบางเข้ามาแนบอกมากขึ้น

" ฮึก... ฮึก... " ถึงเสียงร้องจะเงียบลง แต่เสียงสะอื้นก็ยังมีให้ได้ยินเป็นระยะ

" ไม่ต้องร้องแล้วนะแมวน้อย... เมื่อกี้กลัวมากเลยใช่มั้ย " คลายอ้อมกอดเล็กน้อยเพื่อที่จะสบตากับอีกฝ่ายได้ถนัด

จุนซูพยักหน้าแรง ๆ เพื่อยืนยันว่าเมื่อกี้กลัวมากจริง ๆ ก่อนจะโผเข้ากอดเอวยูชอนแน่น
อย่าหายไปไหนอีกนะ...ยูชอน
" ตอนนี้ไม่ต้องกลัวแล้วนะะ ฉันอยู่นี่แล้วไง " พูดจบก็ประคองใบหน้าใสให้เงยขึ้นเล็กน้อย แล้วจูบเบา ๆ ลงบนกลีบปากแดงช้ำ

ใบหน้าใสแดงจัดด้วยความเขินอาย ก่อนจะก้มหน้างุดแล้วพยักหน้าเบา ๆ
" แค่มีนายฉันก็ไม่กลัวแล้วล่ะยูชอน... " จุนซูพึมพำในลำคอ แต่ยูชอนที่กำลังจับตามองปฏิกิริยาของร่างบางอยู่ ก็สามารถได้ยินอย่างง่ายดาย

" นายน่ารักเกินไปแล้วรู้มั้ย น่ารักจนฉันอยากจะ... " ใบหน้าหล่อเหลาก้มลงแนบชิดใบหูของร่างเล็ก ยูชอนหยุดคำพูดเอาไว้แค่นั้น แล้วปากหนาก็ขบเม้มใบหู จนสามารถรับรู้ได้ถึงอุณหภูมิร่างกายของจุนซูที่เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว

" ฮื้อ!!... ยูชอน...ไม่เอานะ " มือเล็กดันอกอีกฝ่ายออก ยูชอนเงยหน้าขึ้นมองด้วยความงุนงง
" ฉัน... ฉันไม่มีค่าคู่ควรกับนายหรอก ฉัน... ฉัน... " เมื่อนึกถึงเหตุการณ์ที่เพิ่งผ่านพ้นไป... เหตุการณ์ที่เขาเกือบจะตกเป็นของคนอื่น จุนซูก็รู้สึกขยะแขยงตัวเอง...

ขยะแขยงปากนี้ที่ถูกคนอื่นจูบซ้ำไปซ้ำมา ขยะแขยงทุก ๆ รอยแดงที่ถูกทิ้งเอาไว้บนร่างกาย รู้สึกว่าตัวเองถูกทำให้แปดเปื้อนไม่คู่ควรสำหรับใครอีก...
ยูชอนมองหน้าคนรักอย่างเข้าใจในความรู้สึก เมื่อเห็นน้ำใสที่เอ่อรอบดวงตานั้นเขาก็ไม่อยากให้คนตัวเล็กพูดอะไรมากไปกว่านั้น จึงจัดการปิดกลีบปากอ่อนนุ่มด้วยริมฝีปากอุ่นหนา

" อึก...อื้อ!! " จุนซูพยายามเบี่ยงหน้าหนี แต่ก็ไม่สามารถหลบสัมผัสของอีกฝ่ายได้พ้น ปากบางถูกรุกล้ำด้วยลิ้นอุ่นจัดที่ไล่เกี่ยวกระหวัดกับลิ้นเล็กของเขา ลิ้นเล็กพยายามดันลิ้นของอีกฝ่ายออกไป แต่ก็ทำไม่ได้เมื่อลิ้นเรียวนั้นกลับกวาดทั่วในโพรงปากของเขา สุดท้ายก็โอนอ่อนไปกับรสสัมผัสนั้น

ยูชอนผละริมฝีปากออก มือใหญ่ทว่าอ่อนโยนลูบไล้รอยข่วนบนใบหน้าใสเบา ๆ
" ฉันจะลบรอยพวกนั้นให้นายเอง... จะทำให้นายลืมเรื่องพวกนั้น และจำได้แค่เรื่องของเราจุนซู " มืออบอุ่นลูบไล้ไปตามแผ่นหลังนวลเนียน เสียงทุ้มที่เอื้อนเอ่ยออกมาทำให้ใครบางคนจิตใจสั่นไหว

" ฉัน...เชื่อใจนาย " มือเล็กวางทาบลงบนอกแกร่ง แล้วยืดตัวขึ้นจูบเบา ๆ ที่ปลายคาง แก้มขาวอมชมพูยิ่งซับสีเลือดมากขึ้นไปอีก ยูชอนดันร่างบอบบางลงบนที่นอนหนานุ่ม มือหนาลูบไล้ไปทุกที่ ไม่ต่างจากปากอุ่นที่ไล่ดูดเม้มไปทั่วเนื้อนวลจนเกิดรอยไปทั่ว ราวกับต้องการจะสร้างสัมผัสใหม่แทนร่องรอยที่ถูกทำทิ้งไว้ก่อนหน้านั้น

" ฮะฮะ...จั๊กจี้จัง " จุนซูหลุดหัวเราะ ส่ายหน้าไปมาเมื่อลมหายใจอุ่น ๆ ราดรดที่ซอกคอ จริง ๆ ที่พูดออกมาแบบนั้นก็เพราะว่าอยากจะทำเสียงอะไรสักอย่างกลบเสียงหัวใจตัวเองที่ตอนนี้ชักจะเต้นแรงเกินไปแล้ว

ยูชอนยิ้มบางที่มุมปาก มือเริ่มลูบไปตามปลีขาเรียบเนียน จากล่างขึ้นมาข้างบน จนถึงแก่นกายของร่างกายที่ถูกปกปิดภายใต้ผ้าชิ้นเล็ก ซึ่งต่อมาก็ถูกรูดลงไปกองที่ปลายเท้า นิ้วอุ่นเข้ากอบกุมส่วนที่เริ่มชูชันของร่างบางเบา ๆ ในขณะที่ปากและลิ้นดูดดุนยอดอกสีสวย
" อึก...อื้ม ยูชอน " จุนซูบิดกายไปมา ใบหน้าแดงซ่านด้วยแรงอารมณ์ คนถูกเรียกชื่อยิ้มกริ่ม ค่อย ๆ ไล้ปากลงต่ำจนถึงแก่นกลางร่างบาง ปากหนาเข้าครอบครองส่วนแข็งขึงและไล้เลียชั่วครู่ ก่อนจะเลียอ้อมไปทางด้านหลัง ซึ่งเป็นทางเข้าคับแคบสีชมพูอ่อนยั่วตายวนใจ
มือหนาปลดซิปกางเกงตัวเองและถอดออกอย่างรวดเร็ว โดยที่ร่างบางข้างใต้ไม่รู้สึกเพราะมัวแต่ซาบซ่านไปกับรสลิ้นที่สอดแทรกเข้ามาในร่างกาย รู้ตัวอีกทีขาเรียวก็ถูกแยกห่างออกจากกัน ท่อนเนื้อแข็งขึงของยูชอนก็ประชิดกับช่องทางด้านหลังของเขา
" ยูชอน... ฉันกลัว เราไม่ควรทำอย่างนี้เลย " ปากร้องห้ามในขณะที่มือเล็กพยายามดันหน้าอกอีกฝ่ายให้ออกห่าง แต่แววตาที่มองมากลับฉายแววต้องการเต็มที่

" อย่าห้ามฉันเลยจุนซู ฉันรักนาย... เป็นของฉันเถอะนะ " ไม่พูดเปล่า นิ้วยาวถูกส่งผ่านเข้าไปในร่างกายอบอุ่น
" อืม... อ๊ะ...!! " จุนซูเคลิ้มไปกับนิ้วแรกที่หมุนวนภายใน แต่เมื่อนิ้วที่สองและสามดึงดันที่จะเข้ามา ความรู้สึกเจ็บแปลบและคับแน่นก็พุ่งขึ้น

" ยูชอน... เจ็บ... ฮึก... พอเถอะ ไม่เอานะ " จุนซูสะอึกสะอื้น ไหล่บางสะท้านขึ้นลง

" ไม่เชื่อใจฉันงั้นเหรอ " นิ้วทั้งสามขยับเข้าออกช้า ๆ สะโพกเพรียวยกแอ่นขึ้นตามทางที่นิ้วขยับหมุนวน
จุนซูไม่ได้ตอบปฏิเสธ แต่หลับตาแน่น ซึ่งยูชอนถือเอาว่าร่างบางไม่ได้ปฏิเสธเขา ท่อนเนื้อใหญ่จึงถูกส่งผ่านแทรกเข้าทางช่องอ่อนนุ่มช้า ๆ
" อ๊า... ฮึก ยูชอน... ยูชอน " มือเล็กคว้าเปะปะไปตามกล้ามแขนแข็งแรง ก่อนจะหยุดประสานมือบีบกันแน่น
" ไม่ต้องเกร็งนะคนเก่ง หายใจเข้าออกลึก ๆ นะ " ยูชอนเอ่ยปลอบเสียงทุ้ม เลียใบหูให้อีกฝ่ายเสียวเล่น แล้วขยับสวนแก่นกายให้ลึกเข้าไปอีก ท่อนเนื้ออุ่นถอนออกรวดเร็วจนร่างบางสะดุ้งแอ่นตัวขึ้นตาม แล้วแก่นกายนั้นก็กดสวนลงมาจนสุดความยาว
" อ๊ะ!! อ๊า... " จุนซูบีบมือตัวเองที่ประสานอยู่กับมือของยูชอนแน่น เป็นการผ่อนคลายอารมณ์ ยูชอนขยับเข้าออกช้า ๆ ไม่กล้าทำเร็วและแรงเกินไป ด้วยกลัวว่าอีกฝ่ายจะช้ำเสียก่อน
" ยูชอน แรงอีกสิ...อา... " เสียงแหบพร่าของจุนซูเร่งเร้าอยู่ข้างหู มือเล็กปล่อยออกจากการเกาะกุม แล้วเอื้อมไปกดสะโพกของอีกฝ่ายให้เข้ามาแรงขึ้น

" นายจะไม่ไหวเอานะจุนซู " ยูชอนพยายามตอบกลับมา แต่แทบไม่มีเสียงเล็ดลอดออกจากลำคอ เพราะในขณะเดียวกัน เขาก็ต้องควบคุมตัวเองไม่ให้ทำแรงจนเกินไป

" ฉันไหว ให้ฉันรับทุกอย่างของนายเถอะ อ๊ะ... อืม..." สะโพกบางขยับขึ้นลงเป็นจังหวะสอดคล้องกับท่อนเนื้อใหญ่โต ยูชอนรีบเร่งจังหวะให้เร็วและรุนแรงขึ้นตามคำร้องขอ เพราะส่วนหนึ่งมาจากเขาชักจะเริ่มทนไม่ไหวเสียแล้ว จุนซูน่ารัก เย้ายวน ดวงตาหรี่ปรือฉ่ำไปด้วยน้ำตามันเร้าอารมณ์เขาจนแทบถึงขีดสุด

" อะ...อ๊า... ยูชอน อ๊า... ฉะ..ฉันรักนายนะ อ๊า... " ร่างบางเกร็งตัวแน่น แอ่นสะโพกเข้าหาหน้าขาของอีกฝ่าย แล้วทรุดตัวฮวบลงหมดสติไป

ยูชอนยังคงขยับเข้าออกรวดเร็วจนน้ำอุ่นจัดไหลทะลักจากตัวของเขาเข้าสู่ช่องทางภายในอันคับแคบ คนข้างบนก้มลงจูบหน้าผากจุนซูเบา ๆ ก่อนจะถอดถอนแก่นกายของตัวเองออก แล้วล้มตัวลงนอนข้างกัน โดยไม่ลืมโอบร่างบางเข้ามาในอ้อมกอดของตัวเอง
หลับให้สบายนะจุนซู ไม่ว่าใครก็แยกนายไปจากฉันไม่ได้
เราจะอยู่ด้วยกันตลอดไป...

: : : : : : : : : : Can I Be Your Destiny? : : : : : : : : : :

ลมหนาวยามค่ำคืนโพยพัดเข้ามาภายในห้องนอนทางกระจกที่แตกออก ความหนาวเย็นทำให้ร่างบางบนเตียงห่อไหล่งุ้มเข้าด้วยความระคายผิว จุนซูเบียดเข้าหาความอบอุ่นจากหน้าอกแกร่งของยูชอนโดยไม่รู้ตัว ดวงตาแดงก่ำค่อย ๆ หรี่ปรือขึ้น ก่อนจะผุดลุกนั่งด้วยความตกใจ

เวรล่ะ!! ที่นี่ที่ไหนเนี่ย!!

จุนซูตกใจมาก เพราะสภาพห้องนอนที่ผิดแผกไปจากเดิม นี่ไม่ใช่ห้องนอนของเขานี่นา

แต่เมื่อนั่งย้อนความไปสักพัก ก็นึกขึ้นได้ว่าตัวเองถูกจับตัวมาที่ห้องนอนของฮีบอน แล้วยูชอนก็มาช่วยเขา จากนั้นก็...มีอะไรกัน...เป็นครั้งแรก

คิดแล้วก็เขินแฮะ เฮ้ย!! ไม่ใช่สิ ต้องรีบกลับบ้าน

ร่างบางพยายามจะก้าวลงจากเตียง แต่ก็ทำไม่ได้ เพราะแขนหนัก ๆ ของใครบางคนโอบเอวเขาเอาไว้อย่างถือสิทธิ

" ยูชอน... นี่! ตื่นสิ ยูชอน " จุนซูเขย่าแขนอีกฝ่ายไปมา แต่ยูชอนก็ไม่มีทีท่าว่าจะตื่น มุมปากที่ยกขึ้นเล็กน้อยของชายหนุ่มบ่งบอกว่ากำลังฝันดี

แต่ถ้าลองมาคิดรวมกับมืออุ่นที่ลูบเอวเขาไปมานั้น ไอ้หนูบ้าต้องฝันเรื่องลามกอยู่แน่ ๆ !!

" ฮึ่ย!! " จุนซูถอนหายใจพรืดใหญ่ด้วยความหงุดหงิด ทำไมเจ้าพวกนี้ถึงชอบคิดแต่เรื่องลามกนะ ยุนโฮก็ด้วย ชางมินก็ใช่!!
ขาเนียนก้าวลงจากเตียงอย่างทุลักทุเล พยายามยกแขนหนักออกพ้นตัว พลางหันไปตีหน้ายักษ์ล้อเลียนคนที่นอนหลับอยู่อย่างไม่รู้เรื่องรู้ราว

" โอ๊ย!!... " เสียงเล็กหวีดร้องเพราะตัวเองดันเดินไปเตะโดนขาเตียงเข้าเต็ม ๆ แต่แทนที่จะล้มลงบนพื้นหินอ่อน เขากลับพบว่าตัวเองเอนล้มมาทางด้านหลัง ลงบนเตียงนอนหนานุ่มพอดี

" ตื่นตั้งแต่เมื่อไหร่? " จุนซูหันมาถามเจ้าของแขนแข็งแรงที่โอบรอบเอวเขาไว้ได้ทัน ทำให้เขาล้มลงมาบนเตียงแทนพื้นแข็ง

" หรือว่านายไม่ได้หลับ " เมื่อเห็นแววตากรุ้มกริ่มของอีกฝ่าย จุนซูถึงได้รู้ว่ายูชอนไม่ได้หลับเสียหน่อย เขาโดนหลอกไปเอง

" หลอกกันหรอ กลับบ้านเดี๋ยวนี้เลย!! -*- " โลมาหน้าบูดบ่นไปก็หยิบเสื้อผ้าตัวเองขึ้นมาใส่ไปด้วย

" จุนซู... " เสียงทุ้มเรียกร่างบางที่กำลังง่วนอยู่กับการแต่งตัวให้หันมาสนใจเขาหน่อย
" เรียกทำไม " แต่จุนซูที่ยังงอนอยู่ก็ไม่หันมา แถมยังบ่นอะไรพึมพำก็ไม่รู้ แต่คงเป็นเรื่องที่เขาแกล้งหลับนั่นแหละ

" ฉันก็รักนายนะ " เสียงทุ้มเอ่ยขึ้น มือเล็กที่กำลังติดกระดุมเสื้อหยุดชะงักทันที

" หะ... หา " จุนซูถามงุนงง อยู่ดี ๆ ยูชอนก็บอกรักซะอย่างงั้น

" เรามาคบกันเหมือนเดิมเถอะ อย่าลืมสิ...นายเป็นของฉันแล้ว " พูดพร้อมทำตาเจ้าชู้ใส่

" ถึงไม่พูดเรื่องนั้น ฉันก็จะคบกับนายอยู่แล้วแหละ ไอ้หนูบ้า!! " แล้วก็คว้าหมอนจากหัวเตียงมาปาใส่หน้ายูชอนแก้เขิน

ถึงจะไม่ใช่ครั้งแรกที่ได้ยินคำขอนี้ แต่ก็อดหน้าแดงไม่ได้ จะมีสักกี่คนกันเชียว ที่จะได้ยินคำขอให้มาคบกันจากคนคนเดียวถึงสองครั้ง
" แสดงว่าตกลง " แล้วมือหนาก็ดึงร่างบางเข้ามาในอ้อมกอด ซุกหน้าลงกับซอกคออ่อนนุ่ม ซึมซับกลิ่นกายหอมกรุ่นของอีกฝ่าย

" ไม่เอาน่า กลับบ้านกันก่อน " จุนซูพยายามแกะมือปลาหมึกที่เริ่มลูบไล้ไปมาตามตัวเขา

" งั้นเราก็รีบกลับกันเถอะ ฉันอยากทำจะแย่แล้ว "

" เดี๋ยว!! ฉันไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้นนะ " แต่ยูชอนก็ไม่ฟัง เขารีบแต่งตัวแล้วลากจุนซูให้ออกจากห้องนี้ทันที ตอนนี้ในหัวมีแต่คำว่าห้องนอนที่บ้านเท่านั้น

: : : : : : : : : : Can I Be Your Destiny? : : : : : : : : : :

หลังจากที่เหลือได้ฟังเรื่องราวของฮีบอน ก็อดเห็นใจสองพี่น้องขึ้นมาไม่ได้

" ฉันกับพี่ต้องขอโทษพวกคุณด้วยนะคะ " โพมีก้มหัวให้ทั้งสี่คน

" เธอไม่ผิดซะหน่อย ไม่ต้องขอโทษหรอกนะ " ยุนโฮพยายามพูดให้หญิงสาวรู้สึกดีขึ้น

" ฉันเองก็มีส่วนผิดค่ะ เป็นเพราะว่าฉันดูแลพี่ไม่ดี เรื่องแบบนี้ถึงเกิดขึ้น " โพมีพูดเสียงสั่นเครือ

" อย่าคิดมากเลย อย่างน้อยจุนซูก็ยังปลอดภัย แล้วพี่สาวของเธอก็ทำไปเพราะเขาควบคุมตัวเองไม่ได้ ไม่ต้องโทษตัวเองหรอกนะ " แจจุงพูดปลอบ

ทั้งสี่คนอยู่คุยกับหญิงสาวสักพักก็ขอตัวลากลับ เพราะพวกเขายังมีเรื่องที่ต้องห่วงอีกเรื่องหนึ่ง คือเรื่องของจุนซูและยูชอน
" พวกพี่ว่า... พี่จุนซูกับพี่ยูชอนจะคืนดีกันรึยังครับ " ชางมินถามเมื่อทั้งสี่คนนั่งอยู่ในรถ หลังจากที่กลับไปเอารถที่คฤหาสน์ของโพมี ตอนนี้พวกเขาก็กำลังอยู่ระหว่างทางกลับบ้าน

" เอ... ไม่แน่ใจเหมือนกันนะ แต่พี่ลุ้นให้คืนดีกันสำเร็จ " แจจุงหันมาพูดจากทางเบาะข้างคนขับ

" แต่ฉันว่าดีกันแล้วชัวร์ แถมยังได้ทำกันแล้วแน่ ๆ " ยุนโฮไม่ได้ละสายตาออกจากถนน แต่ก็ตอบคำถาม แถมยิ้มอย่างมั่นใจสุด ๆ

" พูดอะไรน่ะ ยูชอนไม่ไวไฟเหมือนนายหรอกเจ้าหมี " คนสวยคุณแม่ของวงหันมาตีแขนคนข้าง ๆ หนึ่งที

" แต่ผมก็คิดเหมือนพี่ยุนโฮนะครับ " ชางมินพูดพร้อมอมยิ้มกริ่ม

" โบแจน่ะ... ดูไม่ออกหรอก ต้องพวกเดียวกันอย่างฉันกับชางมินสิ " ยุนโฮอวดอ้างสรรพคุณตัวเองเสียยกใหญ่

" อย่าเอาผมไปรวมกับพวกพี่นะ ผมไม่ใช่คนอย่างนั้นสักหน่อย ใช่มั้ย...ยูฮวาน " ท้ายประโยคหันไปถามคนตัวเล็กข้าง ๆ ที่นั่งเงียบ ยังไม่ได้พูดจาอะไรเลยสักคำตั้งแต่ขึ้นรถมา

" ฉันจะไปรู้ได้ไงกันเล่า ไม่เคยคบกับนายซักหน่อย " ยูฮวานละสายตาจากนอกหน้าต่างมาที่ใบหน้าของเด็กหนุ่มข้างตัว

" พูดอะไรอย่างนั้น... เราจูบกันแล้วนะ " คิ้วเรียวขมวดมุ่น ไม่พอใจคำตอบของอีกฝ่าย

" นี่พวกนายจูบกันแล้วหรอ!! ยังเด็กกันอยู่แท้ ๆ ยุนโฮ... นายก็รู้เรื่องนี้ใช่มั้ย!! " แจจุงตาโตเมื่อรู้ว่าน้องทั้งสองที่เขาคิดว่ายังไร้เดียงสา ได้จูบกันแล้ว

" ใช่จ้ะ!! " ยุนโฮยิ้มภูมิใจ อย่างน้อยตอนนี้ก็มีเรื่องที่เขารู้ก่อนแจจุงเสียที

" นายต้องติดเชื้อหื่นมาจากยุนโฮแน่ ๆ เลยชางมิน.............. " แล้วแจจุงก็บ่นยืดยาวต่อไป

" จูบกันแล้ว... แล้วไง? " ยูฮวานละความสนใจจากบทสนทนาของพี่ ๆ ทั้งสอง แล้วหันมาลอยหน้าลอยตาใส่ชางมินที่ทำท่าฮึดฮัดไม่พอใจ

" ก็แสดงว่านายเป็นแฟนฉันแล้วยังไงล่ะ " คนตัวสูงตอบระริกระรี้ แถมยังยิ้มหน้าบาน

" ไอ้บ้า!! ไม่เคยขอฉันคบเลยเนี่ยนะ เหมาว่าเป็นแฟนแล้วเรอะ!! " มือเล็กผลักหน้าชางมินให้ออกห่างตัวทันที

" อ๊ะ!! นี่ฉันยังไม่เคยขอนายคบหรอ? " คนตัวสูงทำหน้าเหรอหรา

" อย่างนายก็สนแต่ของกินนั่นแหละ เชอะ!! " คนตัวเล็กกอดอกสะบัดหน้าหนี งอนแล้วนะตาบ๊อง!!

: : : : : : : : : : Can I Be Your Destiny? : : : : : : : : : :

" นี่ ๆ... โกรธหรอ " ชางมินถามยูฮวานที่กำลังเดินตามหลังแจจุงไม่ห่าง อ้อ!! เกือบลืมบอกไป ตอนนี้พวกเขากำลังแวะซื้อของสดไปทำหน้าซูชิกัน

" ใครโกรธนายกัน " ยูฮวานทำหน้าตาไม่รู้ร้อนรู้หนาว พลางเดินเลือกของไปเรื่อย ๆ

" ก็นายไง " นิ้วเรียวจิ้มเบา ๆ ที่แขนเล็กของอีกฝ่าย หวังจะให้คนตัวเล็กสนใจเขาหน่อย เพราะตั้งแต่คุยกันบนรถตอนนั้น ยูฮวานก็ยังไม่ยอมคุยกับเขาอีกเลย

" ฉันไม่ได้โกรธสักหน่อย พี่แจจุงฮะ...เอาไข่กุ้งด้วยนะ " ตอบคนตัวสูงด้วยท่าทีไม่สนใจ มือก็เลือกนู่นหยิบนี่ใส่รถเข็น

" ง่า...งั้นก็หันมาคุยกับฉันหน่อยสิ ยูฮวานอ่ะ อย่างอนเลยนะ... นะ นะ " มือหนาดึงข้อมือของยูฮวานเอาไว้แล้วแกว่งไปมาเหมือนเด็ก ๆ

" อะไรเล่า!! อย่ามากวนใจได้มั้ย " ยูฮวานขึ้นเสียงใส่ แถมยังสะบัดมือหนีอีก ชางมินเดินคอตกไปหายุนโฮ เพราะไม่อยากให้ยูฮวานโกรธตัวเองไปมากกว่านี้

" นายนี่น้า... ทำไมไม่ขอเป็นแฟนก่อนแล้วค่อยจูบ ดูตัวอย่างฉันนี่ " ยุนโฮตบบ่าให้กำลังใจ แต่สิ่งที่พูดมาเนี่ย เขาเรียกกันว่าซ้ำเติมนะเจ้าหมี!!

" ให้ผมเอาอย่างพี่เนี่ยนะ!! พี่ยูชอนได้ฆ่าผมตายอ่ะดิ " ชางมินเขม่นไปทางยุนโฮที่ชักจะหน้าเจื่อนลง

" จะว่าไปมันก็ใช่แฮะ " เจ้าหมีเพิ่งมานึกได้ อันที่จริงเขาก็ทำอะไร ๆ กับแจจุงก่อนแล้วค่อยคบกันทีหลังนี่นา

" นายก็ไปขอยูฮวานคบเลยดิ มายืนทำหน้าเป็นเป็ดโดนยาเบื่อทำไมเนี่ย " ยุนโฮผลักหลังน้องชายแต่อีกฝ่ายขืนตัวเอาไว้

" ตอนนี้ยูฮวานยังโกรธผมอยู่เลย รอกลับบ้านให้ยูฮวานอารมณ์ดีก่อนดีกว่า ผมว่า...ผมซื้อขนมให้เจ้านั่นด้วยคงจะดี " ชางมินตอบ จากนั้นก็เดินเลือกซื้อขนมของตัวเองและยูฮวาน

: : : : : : : : : : Can I Be Your Destiny? : : : : : : : : : :

" จุนซู... รักฉันมั้ย " ยูชอนเอ่ยถามร่างบางที่นอนขดอยู่ในอ้อมแขนของเขา นิ้วเรียวเกลี่ยปอยผมอ่อนนุ่มของอีกฝ่ายเล่นอย่างเพลินมือ

" อะไรเล่า ก็บอกไปแล้วนี่ " หน้ากลมซุกเข้าหาอกกว้าง แต่ยูชอนก็ยังสังเกตเห็นสีเลือดที่แดงลามไปจนถึงใบหู จนถึงขนาดนี้แล้วมีอะไรต้องอายอีกนะ จุนซู

" แต่ฉันอยากได้ยินอีกนี่นา พูดอีกทีสิ นะ... " ยูชอนไม่ยอมง่าย ๆ สำหรับเขาคำว่ารักฟังแค่ครั้งเดียวมันไม่พอหรอก

เวลาเพียงไม่กี่วันที่ไม่ได้ใกล้ชิดกัน ทำให้เขารู้คุณค่าของช่วงเวลาน้อยนิดที่มีโอกาส

เขาเกือบหมดหวังว่าจุนซูจะกลับมาคบกับเขาเสียแล้ว แต่ในที่สุดความอบอุ่นสบายใจนี้ก็กลับมาอีกครั้ง แทบไม่น่าเชื่อเลยจริง ๆ เพราะอย่างนั้นก็เลยอยากฟังคำว่ารักจากปากของคนตัวเล็กซ้ำ ๆ บ่อยครั้งที่สุดเท่าที่มีโอกาส

" ฉันรักนาย... โอ๊ย!! เขินนะ ยูชอนบ้า!! " กำปั้นเล็กทุบเบา ๆ บนแผงอกกว้าง แต่ก็ถูกแขนแข็งแกร่งดึงเข้าไปกอดแน่นขึ้น

" รีบแต่งตัวเถอะ เดี๋ยวพวกนั้นก็คงกลับมาแล้ว " จุนซูที่ไม่รู้จะทำอะไรแก้เขินก็ลุกขึ้นไปแต่งตัว โดยที่ดึงยูชอนให้ลุกตามไปด้วย แต่ไม่ได้ใช้มือดึงหรอก เขาใช้เอวต่างหาก ทำไมนะหรอ?... ก็เจ้าหนูบ้าโอบเอวเขาไม่ยอมปล่อยเลยน่ะสิ -*-

" เออใช่...วันนี้วันอะไรอ่ะ รายการโทรทัศน์จะมีอะไรน่าดูบ้างนะ " ยูชอนถามพลางจัดทรงผมให้เข้าทรง

" วันศุกร์ " จุนซูตอบ ร่างบางกำลังสวมกางเกง แต่เอ๊ะ!! ทำไมมันหลวมจัง อ้าว...นี่มันกางเกงของยูชอนนี่นา สงสัยเบลอจนหยิบผิด

" อืม...วันศุกร์ เฮ้ย!! งั้นก็อีกสองวันน่ะสิ " อยู่ ๆ ก็ร้องลั่นด้วยความตกใจ เพราะเพิ่งนึกบางอย่างออก

" อีกสองวันทำไมหรอยูชอน " จุนซูถามด้วยความสงสัย มือก็ถือกางเกงตัวเองค้างเอาไว้ แต่กางเกงของยูชอนก็ยังค้างอยู่บนตัวเขานั่นแหละ

" งานดูตัวไง... งานดูตัวจะจัดตอนวันอาทิตย์ " จุนซูได้ฟังก็หน้าซีด ใช่สิ!! งานดูตัวที่พ่อของยูชอนจะจัดขึ้น

" ไม่ได้... ฉันจะให้งานนี้ถูกจัดขึ้นไม่ได้ ฉันจะโทรคุยกับพ่อเอง ไม่ต้องกังวลไปนะจุนซู " ท้ายประโยคหันมาปลอบร่างบาง มือก็ฉวยเอากางเกงในมือของจุนซูมาสวม

" อึ๊บ!! ทำไมมันคับจังวะ " ยูชอนพยายามดึงกางเกงขึ้นมา อึดอัดจังแฮะ แค่เมคเลิฟกะแฟนนี่อิ่มอกอิ่มใจขนาดน้ำหนักเพิ่มเลยหรอ?

" เอ่อ...ยูชอน นั่นมันกางเกงฉัน " จุนซูยิ้มแหย นิ้วชี้ไปที่กางเกงซึ่งตอนนี้คับปริอยู่ตรงช่วงต้นขาของยูชอน

" อ้าว... แล้วก็ไม่บอกแต่แรก " ยูชอนถอดกางเกงของจุนซูออก แล้วก็ทำท่าจะถอดให้จุนซูด้วยเหมือนกัน

" มะ...ไม่ต้องอ่ะ เดี๋ยวฉันถอดเอง " จุนซูรีบถอยห่าง แต่ก็หนีไม่พ้นมือปลาหมึกของยูชอนที่นอกจากจะไวแล้วยังเหนียวหนึบอีกต่างหาก

" อะไรกัน ถ้าฉันถอดให้...นายจะเขินเหรอ น่ารักจังนะจุนซู...แมวน้อยของฉัน " เมื่อเห็นท่าทางของอีกฝ่าย ต่อมอยากแกล้งก็ทำงานขึ้นมาทันที ยูชอนค่อย ๆ ดึงกางเกงลงและเอื้อมมือไปลูบไล้ขาเนียน

" กลับมาแล้วจ้า!! " เสียงของแจจุงที่ดังขึ้นมาจากข้างล่างทำให้จุนซูผลักยูชอนออกห่างด้วยความตกใจ

" พวกนั้นมากันแล้ว เรารีบลงไปเถอะยูชอน " จุนซูพูดหน้าตาตื่น จนยูชอนอดขำหน้าของร่างบางไม่ได้ นี่จะตกใจเรื่องอะไรนักหนาเนี่ย

" อืม นายลงไปก่อนเลย ฉันขอโทรหาพ่อก่อน " ยูชอนจับไหล่ร่างบางให้หันเดินออกไปที่ประตู

" รีบตามลงไปนะ " จุนซูขยับเสื้อให้เข้า