Zinister : ตอนนี้เพิ่งค้นพบตัวเองว่าชอบอ่านฟิคเศร้า ก็เลยอยากลองแต่งกับเขาบ้าง แต่รู้ว่าตัวเองยังฝีมือไม่ถึงขั้น เพราะงั้นมันเลยเป็นแค่ฟิคพยายามเศร้า เหอเหอ ลองอ่านดูแล้วบอกหน่อยนคะว่ามันเศร้ามั้ย TT^TT

Title : Jailbird
Author : Zinister
Paring : Yun*Jae
Genre : (try to)Drama
Rating : PG13

มือที่กุมกัน... เธอรู้สึกถึงความอบอุ่นบ้างมั้ย?
ทั้งที่เรายังคงจับมือกันแน่นแบบนั้น แต่ฉันกลับสัมผัสถึงไออุ่นจากใจเธอไม่ได้เลย


อ้อมกอดที่โอบรอบกาย... ฉันเคยอุ่นใจเมื่อเธอโอบกอดฉันเอาไว้
แต่ในตอนนี้... ฉันไม่รู้สึกปลอดภัยอีกต่อไปแล้ว

อือ... อา อะ อ๊า...! เสียงหอบครางดังระงมทั่วห้องก่อนสรรพเสียงจะเงียบลงเมื่อร่างหนาทิ้งตัวทาบทับอกบอบบางของคนข้างใต้


มือเรียวของคนหน้าหวานที่ถูกกระทำยกขึ้นลูบไล้ไปตามใบหน้าของชายคนรักด้วยความทะนุถนอมอ่อนโยน... รักใคร่ยิ่งกว่าใครทั้งหมด


อื้อ! ถอยไปน่ะ หากแต่เจ้าของใบหน้าหล่อเหลานั่นกลับไม่ต้องการสัมผัสจากเขาแม้แต่น้อย เพราะกิริยาที่ลุกหนีอย่างรวดเร็วบ่งบอกได้เป็นอย่างดี


คิม แจจุงเฝ้ามองชอง ยุนโฮ... คนที่ได้ชื่อว่าเป็นคนรักของเขาด้วยสายตาตัดพ้อ ก่อนตัดสินใจเอ่ยออกมาเบา ๆ


ยุนโฮ... คืนนี้อยู่ด้วยกันได้มั้ย ถามออกไปทั้งที่รู้ว่าต้องได้รับคำตอบตรงข้ามกับใจหวัง


อย่าพูดอะไรที่เป็นไม่ได้ได้มั้ย? ก็รู้อยู่ว่าพรุ่งนี้ฉันต้องทำงานแต่เช้า อยู่กับคนอืดอาดอย่างนายก็มีแต่สายกับสาย! โวยวายหัวเสีย ดวงตาเรียวแค่นมองคนบนเตียงที่ยังคงไร้อาภรณ์ปกปิด หัวคิ้วขมวดมุ่นก่อนคว้ากุญแจรถเดินออกไปจากห้องทันทีที่แต่งตัวเรียบร้อย


แจจุงมองตามด้วยสายตาเจ็บปวด ตั้งแต่เมื่อไรที่มันเป็นแบบนี้...





: : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : :





ฤดูหนาวสองปีที่แล้ว... หนาวกาย อุ่นใจ...


ว้าว! หิมะตกแล้ว ๆ ร่างบางร้องด้วยความดีใจ สองขาวิ่งออกไปภายนอกชายคาบ้าน มือยื่นออกไปสัมผัสเกล็ดสีขาวที่เมื่อแตะโดนมือก็ละลายไปด้วยอุณหภูมิตัวเอง


ฝุ่บ!


เสื้อคลุมตัวหนากรุ่นกลิ่นเจ้าของที่ทาบทับลงบนไหล่ของตัวเองทำให้แจจุงไม่ต้องหันมองก็รู้สึกอบอุ่น


ด้วยความที่ไหล่บางเล็กกว่าตัวเสื้อมากนัก จึงไม่แปลกที่ดูเหมือนว่าแจจุงจะถูกห่อด้วยเสื้อคลุมตัวหนาของยุนโฮ


ยิ่งเมื่อวงแขนแกร่งโอบรั้งทั้งร่างนั้นเอาไว้อีกทีด้วยแล้ว...


อบอุ่นยิ่งกว่าผิงไฟจากเตาในหน้าหนาว...


อบอุ่นยิ่งกว่าไอแดดในฤดูร้อน...


อบอุ่นไปทั่วเมื่อถูกโอบล้อมไว้ด้วยวงแขนเดียวของคนคนนี้... จอง ยุนโฮ


ทั้งสองคนยืนกอดกันอยู่อย่างนั้นท่ามกลางหิมะโปรยปราย ถึงหนาวกายแต่ต่างก็อมยิ้มให้กับความอบอุ่นในหัวใจที่รับรู้ได้เพียงสองคน





: : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : :





ฤดูหนาวปีที่แล้ว... อุ่นกาย หนาวใจ...


ว้าว! หิมะตกแล้ว ๆ ยังคงร้องด้วยความดีใจเหมือนทุกครั้งเมื่อเห็นหิมะ ความทรงจำอบอุ่นเมื่อปีที่แล้วยังคงกรุ่นในใจ


ออกไปเล่นหิมะกันเถอะยุนโฮ ว่าพลางออกแรงดึงร่างสูงที่มัวแต่นั่งเคร่งอยู่หน้าจอโน้ตบุ๊กให้ออกไปด้วยกัน


แต่แรงขืนที่มีมากกว่าทำให้ลำพังแรงน้อย ๆ ของแจจุงลากไปไม่ได้เลย


ฮื้อ~ ไม่เอาน่ะแจจุง ตอนนี้ยุนโฮกำลังทำงานอยู่นะ อธิบายเสียงอ่อน


แต่แจจุงอยากเล่นนี่นา ออกไปด้วยกันนะยุนโฮ แป๊บเดียวเอง


ไม่ได้จริง ๆ ครับ ถ้าจะออกไปอย่าลืมใส่เสื้อหนา ๆ นะ พูดไว้แค่นั้นก็กลับไปสนใจหน้าจอสี่เหลี่ยมต่อ


แจจุงมุ่ยหน้าด้วยความไม่ชอบใจ แต่ก็ยังออกไปเล่นหิมะตามที่ตั้งใจไว้


ทั้งที่ใส่เสื้อคลุมของยุนโฮ... ตัวเดียวกับปีที่แล้ว เสื้อยังคงติดกลิ่นเจ้าของ แต่นั่นกลับไม่ทำให้แจจุงรู้สึกอุ่นใจได้เลย


ทั้งที่ยุนโฮบอกว่าที่ทำงานหนักแบบนี้ก็เพื่อเรา


แต่มันก็อดน้อยใจไม่ได้... ทั้งน้อยใจทั้งเป็นห่วง


หมู่นี้ยุนโฮแทบไม่ได้พักผ่อน ห้องนอนก็ไม่ได้เข้ามาหลายวันแล้วเพราะมักเผลอหลับที่ห้องทำงาน


ตอนกลางวันนั่งทำงาน กลางคืนออกไปข้างนอก กลับมาก็ทำงานต่อ เวลานอนน้อยมาก


ถ้าไม่เผลอหลับก็คงไม่คิดจะพักผ่อนเลย...


คืนแล้วคืนเล่า... วันแล้ววันเล่า...


แต่แจจุงก็ยังรอ...


รอว่าตอนไหนยุนโฮจะกลับบ้าน


รอว่าคืนไหนยุนโฮจะเข้ามานอนด้วยกันในห้อง


แม้การรอคอยจะไม่ทำให้แจจุงเบื่อ แต่มันกำลังกัดกินใจเขาให้กร่อนลงทุกวี่วัน





: : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : :





ฤดูหนาวปีนี้... หนาวทั้งตัวและหัวใจ


ยุนโฮ หิมะ... น้ำเสียงฟังดูอ่อนแรงลงมาก


ในเวลานี้... แจจุงแทบไม่กล้าเอ่ยขออะไรจากคนรักอีกแล้ว


อย่ากวนได้มั้ย ฉันต้องทำงาน บอกปัดไม่ไยดี น้ำเสียงฮึดฮัดบ่งบอกว่ากำลังรำคาญใจ


ใบหน้าหวานเจื่อนลงถนัดตา เพราะยุนโฮไม่..แม้แต่จะหันมามองหน้ากัน


ยังคงยืนนิ่งอยู่ ก่อนที่สองขาจะค่อย ๆ พาร่างกายถอยห่างออกมา เขาไม่ได้ออกไปเล่นหิมะตามที่ตั้งใจไว้ หากแต่กลับขึ้นไปบนห้องของตัวเอง


ห้องของแจจุงเพียงคนเดียว


กว่าครึ่งปีแล้วที่ยุนโฮย้ายออกไป ด้วยเหตุผลที่บอกว่าบ้านหลังนี้อยู่ไกลจากที่ทำงาน


แจจุงพยายามค้านแล้ว เพราะอยากดูแล อยากอยู่ใกล้... แต่ยุนโฮก็ไม่ฟังเลย


อีกฝ่ายเอาแต่อ้างว่าทำงานหนักเพื่อเรา


แต่ยุนโฮรู้มั้ย?


แจจุงเกลียดคำนั้นเอามาก ๆ


ไม่อยากมีอยากได้อะไรอื่นอีกแล้วนอกจากคนรักคนเดิม...





: : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : :





คิดแล้วก็ยิ่งเจ็บ แจจุงนั่งกอดเข่าอยู่บนเตียงโดยไม่สนใจจะหาสิ่งปกปิดร่างกายเลยสักนิด


นับวันเวลาที่ได้อยู่กับยุนโฮก็น้อยลงทุกที


เขาไม่ได้รับอนุญาตให้ไปหา เลยได้เจอกันแค่เวลายุนโฮแวะมาเท่านั้น


มาถึงก็ทำแต่เรื่องอย่างว่า


เหมือนแจจุงมีค่าแค่ที่ระบายอารมณ์เท่านั้นเอง


ไม่อยากจะคิดมาก


แต่นานแค่ไหนแล้วที่แจจุงต้องเหงาอยู่คนเดียว...


คิดไปคิดมาก็เผลอหลับ กว่าจะรู้ตัวอีกทีก็ตอนสายของวันใหม่


แจจุงถอนหายใจระบายความอัดอั้นก่อนจะเดินไปอาบน้ำแต่งตัว จำได้ว่าเมื่อวานแทบไม่เหลืออะไรในตู้เย็นแล้ว


กลัวว่าถ้าวันนี้ยุนโฮแวะมาจะไม่มีอะไรให้ทาน


กลัวว่ายุนโฮจะหงุดหงิดแล้วไม่มาที่นี่อีก...


เพราะแจจุงคนนี้ช่วยอะไรคนรักไม่ได้เลย นอกจากเรื่องบนเตียง...





: : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : :





หนุ่มหน้าสวยยืนเลือกซื้อของไปเรื่อย ๆ หยิบนู่นนี่เพื่อตัดสินใจว่าจะซื้ออะไรดี


อยากให้ยุนโฮได้ทานอาหารมีประโยชน์ เพราะหมู่นี้ดูซูบไปเยอะ


คงเพราะทำงานหนักแน่ ๆ


ยุนโฮจะทำหน้ายังไงนะตอนที่เห็นว่าเขาทำอะไรให้ทานบ้าง


ยุนโฮจะชมว่าอร่อยมั้ย?


ยุนโฮจะชอบรึเปล่า?


ยังคงจำได้ถึงอาหารมื้อแรกที่ทำให้คนรักทาน วันนั้นยุนโฮเอ่ยปากชมไม่หยุด...


อยากให้พวกเรากลับไปเป็นแบบนั้นอีกจังเลย










เมื่อได้วัตถุดิบที่ต้องการแล้ว แจจุงก็จัดการจ่ายเงินแล้วเดินออกมาตรงป้ายรถประจำทาง


ใบหน้าสวยฉาบด้วยรอยยิ้มอิ่มเอม เพราะเขากำลังคิดถึงปฏิกิริยาของยุนโฮเย็นนี้


โดยลืมนึกไปเลยว่า... วันนี้ยุนโฮอาจจะไม่มาก็ได้










ออด!!


กลับถึงบ้านได้ไม่นาน ออดตรงหน้าประตูก็ดังแว่วเข้ามา


หรือจะเป็นยุนโฮ!?


แจจุงดีใจรีบไปเปิดประตู โดยลืมคิดไปว่าถ้าเป็นยุนโฮจริงก็ไม่มีความจำเป็นต้องกดออดให้เสียเวลาเลยสักนิด เพราะเขามีกุญแจบ้านหลังนี้อยู่แล้ว


และคนที่มาหาก็ไม่ใช่ยุนโฮจริง ๆ


รูปร่างสูงโปร่ง ใบหน้าอ่อนโยนเจือรอยยิ้มพร้อมรอยบุ๋มข้างแก้มทั้งสอง ผมสีโค้กตัดเข้ารูปศีรษะ...


แจจุงไม่ปฏิเสธว่าคนตรงหน้าช่างมีเสน่ห์


เอ่อ... คนสวยลากเสียงยาวอึกอักเมื่อแน่ใจว่าไม่เคยเห็นอีกฝ่ายมาก่อน ซึ่งทางนั้นเองก็ดูเหมือนจะอึ้งไปเมื่อเห็นหน้าเขา...


คือผมเพิ่งย้ายมาอยู่ใหม่น่ะครับ ก็เลยมาทักทาย เมื่อได้ยินอย่างนั้น แจจุงก็มองไปยังบ้านหลังถัดกันที่ไม่มีคนอยู่มาระยะหนึ่งแล้ว ก็พบว่ากำลังมีคนขนของเข้าไปตามที่คนตรงหน้าบอก


อ๋า... ผมชื่อคิม แจจุงครับ ยินดีที่ได้รู้จัก ว่าเสียงใสพร้อมยิ้มบาง แม้จะเสียดายที่ไม่ยุนโฮอย่างที่หวังไว้


ผมชื่อซีวอนครับ ยินดีที่ได้รู้จักเช่นกัน


อืม... คุณซีวอนจะเข้ามาก่อนมั้ยครับ ออกปากตามมารยาท แต่ถ้าอีกฝ่ายตกลง แจจุงก็พร้อมจะรับบริการเพื่อนบ้านจริง ๆ


อย่าเลยครับ รบกวนเปล่า ๆ เดี๋ยวผมต้องไปทักทายคนอื่นอีก งั้นผมไปเลยแล้วกัน รีบปฏิเสธเป็นพัลวัน ก่อนขอตัวลาออกมา


แจจุงปิดประตูลงก่อนหันมองนาฬิกาข้างฝา


วันนี้ยุนโฮจะมาไหมนะ...











แจจุงทำอาหารรอคนรักไว้แล้วตัวเองก็นั่งเล่นดูนั่นดูนี่จนเผลอหลับไปบนโซฟาตัวใหญ่


กริ๊ก!


เพราะมัวแต่หลับอยู่ จึงไม่ทันรู้ตัวว่ามีคนมาถึง


ยุนโฮเดินเข้ามา ผ่านห้องครัวที่บนโต๊ะเต็มไปด้วยอาหารโปรดของเขาโดยไม่แม้แต่จะชายตามอง


ชายหนุ่มเดินมาเรื่อย ๆ จนหยุดที่หน้าโซฟาหนานุ่มซึ่งปรากฏร่างบางของคนรักกำลังหลับสนิท


โซฟาหลังใหญ่ดูเหมือนจะกลืนกินทั้งร่างจมหายเข้าไป...


เจ้าของใบหน้าเรียว ดวงตากลมโตที่เมื่อลืมตาตื่นจะเป็นสีนิลดำขลับ จมูกโด่ง รวมทั้งริมฝีปากสีอ่อนชวนหลงใหล


ยุนโฮจ้องนิ่งครู่หนึ่ง รับรู้ถึงความรู้สึกบางอย่างที่เหมือนจะแผ่ออกมาจากตัวของแจจุง แต่เขาก็เลือกที่จะไม่สนใจแล้วเดินหายเข้าไปในห้องที่เคยเป็นของตัวเอง


ไม่สนใจว่าอีกฝ่ายจะนอนหนาวหรือนอนในลักษณะไหน


ถ้าแจจุงรู้ว่ายุนโฮไม่สนใจคงคิดตัดพ้อเป็นแน่ว่าถึงเขาจะนอนหนาวตาย... ยุนโฮก็ไม่แคร์










ออด!


เป็นอีกครั้งของวันที่เสียงกริ่งดังขึ้น และเสียงแหลมเสียดหูของมันก็ทำให้คนที่หลับอยู่สะดุ้งตื่นขึ้นมาทันทีด้วยความตกใจ


แจจุงรีบลุกขึ้นนั่ง ก่อนจะกุลีกุจอไปเปิดประตูให้ผู้มาเยือน


สวัสดีครับ ผมเอาขนมมาฝาก ผู้มาเยือนยิ้มร่าพลางชูถุงขนมในมือ


คุณน่ะเอง... เข้ามาก่อนสิครับ แจจุงเชื้อเชิญเพื่อนบ้านคนใหม่ให้เข้ามาข้างใน ซึ่งครั้งนี้ซีวอนก็ไม่ปฏิเสธ


เมื่อผ่านประตูบ้านเข้ามา ชายหนุ่มก็กวาดตามองรอบ ๆ อดชื่นชมในรสนิยมเรียบง่ายแต่ดูดีของร่างบางตรงหน้านี้ไม่ได้


โอ้โห!! กับข้าวเยอะยังงี้ทำมาเลี้ยงใครครับเนี่ย เพราะระหว่างทางไปห้องนั่งเล่นจำเป็นต้องผ่านห้องครัว จึงไม่แปลกที่ซีวอนจะเห็นจานอาหารเหล่านั้นได้ง่าย ๆ


แจจุงที่ได้ยินอย่างนั้นนิ่งเงียบไป เม้มปากตัวเองแน่น


วันนี้ยุนโฮคงไม่มาแล้วล่ะ...


คุณซีวอนอยู่ทานด้วยกันสิครับ เพราะไม่รู้ว่าคนที่ตัวเองนึกถึงตอนนี้กำลังนอนแผ่อยู่บนห้อง แจจุงจึงชวนซีวอนอยู่ทานข้าวด้วยกันเพราะลำพังตัวเขาก็ทานคนเดียวไม่หมดอยู่แล้ว


ว้าว!! ขอบคุณมากครับ ตอบรับร่าเริง แจจุงเบือนหน้าหนีใบหน้ามีความสุขของคนตรงหน้า


รอยยิ้มของซีวอนทำให้แจจุงนึกอิจฉา...


เพราะครั้งหนึ่ง... ยุนโฮก็เคยยิ้มให้เขาแบบนั้น


สองคนนั่งทานอาหารไปพลางคุยเล่นเรื่อย ๆ

ถึงจะดูเหมือนซีวอนพูดอยู่คนเดียวเพราะแจจุงเอาแต่นิ่งเงียบและหัวเราะบ้างเป็นครั้งคราวอย่างนั้น แต่อย่างน้อย...


แจจุงก็ดูมีความสุขกว่าตอนที่อยู่กับยุนโฮ

ตอนนี้ไม่ใช่แค่แจจุงไม่ได้เห็นรอยยิ้มของยุนโฮ...


แต่ยุนโฮเองก็ไม่ได้เห็นรอยยิ้มมีความสุขของแจจุงเหมือนกัน










เสียงฝีเท้าของคนที่เดินใกล้เข้ามาทำให้แจจุงกับซีวอนหันมอง และที่บันไดขั้นสุดท้าย...


ชายหนุ่มรูปร่างสูงโปร่ง ใบหน้าหล่อเหลาคมคายไม่แพ้คนที่นั่งอยู่ที่โต๊ะ ผิดกันตรงที่ชายคนที่ยืนอยู่นี้มีแววขุ่นเคืองในดวงตาเรียวคมราวเหยี่ยวคู่นั้น


ยุนโฮ... แจจุงเรียกชื่ออีกฝ่ายเบา ๆ เหมือนเพ้อกับตัวเอง ไม่คิดว่าวันนี้คนรักจะมา รีบลุกขึ้นยืนรับคนกำลังเดินมา ริมฝีปากยกยิ้มบางด้วยความยินดี


แต่ยุนโฮก็มองไม่เห็น...เพราะไม่ได้มอง


ใคร? ถามห้วนไร้มารยาท น้ำเสียงดุบ่งบอกความไม่พอใจ


นี่คุณซีวอน เพิ่งย้ายมาอยู่ข้างบ้านเรานี่เอง แจจุงรีบบอกเพราะรู้ว่ายุนโฮกำลังไม่พอใจ ถึงจะไม่รู้ว่าเพราะอะไรก็เถอะ


อาจเป็นเพราะยุนโฮไม่ชอบให้ใครเข้ามายุ่งวุ่นวายในบ้าน... ไม่ใช่เพราะหึงแจจุงหรอก


มันต้องเป็นอย่างนั้นแน่ ๆ เพราะตอนนี้ยุนโฮไม่สนใจกันบ้างเลย...


แล้วนี่ยุนโฮ เป็นคนรักของผมเองครับ แก้มใสขึ้นสีเรื่อเมื่อบอกความสัมพันธ์กับชายหนุ่มที่ก้าวเข้ามาประชิดตัวตั้งแต่เมื่อไรไม่รู้


มือหนาคว้าหมับเข้าที่เอวบางของคนข้างตัว เร็วและออกแรงหนักหน่วงเสียจนแจจุงตกใจ


ตอนนี้ผมมีธุระอยากคุยกับแจจุงสองคน ขอโทษที่ต้องเสียมารยาทบอกคุณว่าเราไม่สะดวกรับแขก ออกปากไล่ด้วยภาษาสุภาพ แต่สายตาที่มองมาช่างแข็งกร้าว


ซีวอนยังนั่งอยู่ที่เดิม มองหน้าแจจุงสลับกับมือของยุนโฮด้วยความงุนงง


มาถึงก็ไล่กันอย่างนี้เลย?


เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายยังนิ่งอยู่ จมูกโด่งเริ่มซุกไซร้ตามลำคอพร้อมกับที่ริมฝีปากหยักดูดเม้มทิ้งรอยแดงบนผิวเนียน


ซีวอนที่เห็นอย่างนั้นถึงกับเหวอ รีบเผ่นออกจากบ้านแทบไม่ทัน!!










อื้อ... แจจุงพยายามดันอกคนที่กอดตัวเองอยู่ออกเสียเพราะคิดว่าอีกฝ่ายกอดตัวเองเพียงเพื่อไล่แขกเท่านั้น


แต่ยิ่งพยายามขืน วงแขนนั้นก็ยิ่งรัดแน่นขึ้น!


แจจุงเงยหน้าขึ้นสบนัยน์ตาเครียดขึงด้วยความไม่เข้าใจ


ซีวอนก็กลับไปแล้ว ยังจะกอดเขาไว้อีกทำไม!


อุ๊บ!! กลีบปากสีกุหลาบถูกประกบปิดด้วยริมฝีปากอุ่น... ดุดันและไร้ซึ่งความอ่อนโยน


แจจุงพยายามเบี่ยงหนีใบหน้าของคนรักที่ตามติดทุกทางที่เขาหันหนี สองมือยังคงดันอกอีกฝ่ายอยู่อย่างนั้นจนถูกยุนโฮรวบแล้วมัดด้วยผ้ากันเปื้อนข้างโต๊ะ


ยุนโฮ.. ไม่เอา อย่า...... ถึงรู้ว่าตัวเองมีค่าแค่ที่ระบายอารมณ์ แต่แจจุงไม่อยากให้อารมณ์นั้นเป็นความโกรธ


ถ้าเป็นความใคร่... นั่นยังแสดงว่ายุนโฮยังต้องการเขาอยู่


แต่ถ้าเป็นความโกรธ... นี้คือการลงโทษใช่ไหม


แล้วแจจุงทำผิดอะไร!?


ยุนโฮ... แจจุงทำอะไรผิด ทำไมต้องรุนแรงแบบนี้..


ผิด!! ยังคงตอบด้วยถ้อยคำห้วนสั้นเหมือนเคย มือหนาปัดป่ายไปตามร่างกายบอบบาง ยุนโฮถอดเสื้อผ้าแจจุงออกโดยที่อีกฝ่ายไม่สามารถต้านทานอะไรได้เลย


ไม่ดิ้นรน...


ไม่เถียง...


ไม่ตอบโต้...


ในเมื่อยุนโฮบอกว่าแจจุงผิด... ก็จะยอมรับว่าเขาผิด


ยุนโฮจับแจจุงให้อยู่ในท่าโก้งโค้ง แล้วจับท่อนเนื้อตัวเองผ่านเข้าช่องทางที่ยังปิดแน่นทันที


อ๊า!! แจจุงจับขอบโต๊ะแน่น ผวาร้องลั่นเสียงแหลมเมื่อคนข้างหลังไม่ออมแรงบ้างเลย


ทั้งแสบ ทั้งชา...


รู้สึกได้เลยว่ากล้ามเนื้อส่วนนั้นฉีกขาดเพราะความรุนแรงที่ได้รับ


แต่ยุนโฮยังคงไม่สนใจ เพราะเลือดแต่ละหยดของแจจุงที่ซึมออกมาคือสิ่งที่ช่วยหล่อลื่นให้ตัวเองขยับได้สะดวกขึ้น


จำไว้แจจุง นายเป็นของฉัน... ห้ามยุ่ง ห้ามคุยกับคนอื่น พูดพลางเร่งกระแทกส่วนล่าง แจจุงเจ็บเสียจนชา ไม่สามารถทรงตัวได้อีกแล้ว


ขาเรียวทรุดลงกับพื้น ทั้งแจจุงและยุนโฮนั่งอยู่บนพื้นห้อง แต่กระนั้นสะโพกสอบก็ยังไม่หยุดขยับเข้าออก


ดวงตากลมโตถูกบดบังด้วยม่านน้ำตา สิ่งต่าง ๆ ตรงหน้าดูพร่ามัวและลางเลือน หากหูยังได้ยินชัดเจน


ตั้งแต่แจจุงรักยุนโฮ... เขาก็รู้ตัวเองมาตลอดว่าไม่สามารถเป็นของใครได้อีก


แจจุงไม่มอง แจจุงไม่ยุ่ง แจจุงไม่เคยมีใครนอกจากยุนโฮ


เพราะแจจุงเป็นนกของยุนโฮ


ของของยุนโฮ...


แต่ยุนโฮรู้มั้ย...


ถึงรักและภักดีแค่ไหน แต่เจ้าของไม่ใส่ใจมันก็ทำให้เหงา


ให้อาหาร แต่ไม่เล่นด้วย...


อิ่มกาย แต่หัวใจกลับไม่เคยได้รับอาหารเลย


แจจุงรักยุนโฮมาก...


แต่ก็เหงามากเหมือนกัน...


ยุนโฮขยับรัวเร็วแล้วกระแทกส่วนล่างแนบชิดกับด้านหลังของแจจุง ปลดปล่อยน้ำรักฉีดพล่านทั่วผนังอ่อนนุ่มที่บีบรัด


ร่างบางแอ่นผวาทุกครั้งที่สายน้ำอุ่นฉีดเข้ามาในร่างกาย ก่อนจะฟุบนิ่งเมื่อยุนโฮถอนท่อนเนื้อนั้นออกไป


อะ...อือ แจจุงครางอือในลำคอเมื่อส่วนที่เคยอัดแน่นถูกทิ้งให้ว่างโหวง ทั้งเลือดและน้ำรักผสมปนเปไหลมาตามเรียวขา หยดลงบนพื้นพรมราคาแพง





~ . ~ . ~ . ~ . ~ . JAILBIRD . ~ . ~ . ~ . ~ . ~





เวลาผ่านไปชั่วครู่... แจจุงยังคงนอนนิ่งอยู่ในท่าเดิมนั้น นอนฟังเสียงฝีเท้าของอีกคนที่เดินผ่านหน้าเขาไปโดยไม่สนใจเขาสักนิด


เหมือนแจจุงคนนี้ไม่มีตัวตน...


รู้แล้ว... ตัวเองก็เป็นได้แค่นี้เอง


เป็นได้แค่นกในกรงของยุนโฮ...


จะมาหาเมื่อต้องการเล่นด้วย แต่ก็ทิ้งไปได้ง่าย ๆ ถ้าเบื่อ


ได้โปรดเถอะยุนโฮ...


ช่วยเปิดกรงให้แจจุงคนนี้บินออกไปที

เวลาล่วงเลยผ่านไป ธันวาคม... มกราคม... และในที่สุดก็กุมภาพันธ์


แจจุงนั่งกอดเข่ามองปฏิทินที่ถูกขีดฆ่าทีละวัน กากบาทสีน้ำเงินพาดผ่านตัวเลขจนถึงวันปัจจุบัน... วันเกิดของยุนโฮ


อยากไปหา อยากพบหน้า ไม่เจอกันมาสองเดือนแล้วนะ...


แม้แต่วันเกิดแจจุง ยุนโฮก็ไม่ติดต่อมาเลย คิดถึงนะ คิดถึงมาก ๆ...


ไปหายุนโฮดีมั้ย... วันนี้วันเกิดยุนโฮ อยากฉลองด้วยกันสองคน...


แจจุงแย้มรอยยิ้มนางฟ้า ตัดสินใจแล้วว่าจะทำเค้กไปให้ยุนโฮ





~ . ~ . ~ . ~ . ~ . JAILBIRD . ~ . ~ . ~ . ~ . ~





ร่างบอบบางถูกซ่อนภายใต้เสื้อคลุมสีขาวตัวหนา อากาศยังคงหนาวอยู่แม้จะเลยหน้าหนาวไปแล้วก็ตามประกอบกับกลายเป็นนิสัยไปแล้วที่ต้องสวมเสื้อมิดชิดทุกครั้งที่ออกจากบ้าน


แจจุงยกถุงที่ข้างในมีกล่องเค้กของยุนโฮที่ทำเองกับมือขึ้นมากอดแนบอก แววตาดูอ่อนโยนเมื่อก้มมองของในอ้อมกอด ข้างในกล่องสีขาวมีเค้กที่บรรจงทำสุดฝีมือ


อยากให้ยุนโฮทานไว ๆ จัง...


สองขาพาเจ้าของร่างก้าวเดินเลียบถนนสายที่มุ่งตรงไปยังคอนโดที่ยุนโฮพักอยู่ สองข้างทางมีแสงไฟบ้างประปรายพอทำให้ทั้งถนนไม่เปลี่ยวและอันตรายเกินไปนัก


แจจุงเร่งผีเท้าเพราะต้องการไปให้เร็วขึ้น ยิ่งไปถึงเร็วเท่าไร... เวลาที่จะได้อยู่กับยุนโฮก็นานขึ้นเท่านั้น


แต่ขณะที่มาถึงด้านหน้าคอนโด แผ่นหลังของชายคนหนึ่งที่แสนคุ้นเคยก็ปรากฏอยู่ตรงหน้า...


แจจุงยิ้มด้วยความยินดี เพราะจำได้ดีว่านี่คือยุนโฮ คนรักของเขา


เสียงใสกำลังจะเอ่ยทัก แต่คำพูดทั้งหมดถูกกลืนลงคอจนหมดสิ้น เมื่อพบว่าคนรักของตัวเองไม่ได้อยู่คนเดียว


ข้างกายของยุนโฮมีหญิงสาวรูปร่างผอมบางอย่างนางแบบ แต่งกายด้วยชุดราคาแพงและประณีตงดงาม แบบที่คนธรรมดาอย่างแจจุงเทียบไม่ติด


แขนของทั้งสองคนคล้องเกี่ยวด้วยความสนิทสนม เช่นเดียวกับที่เขาและยุนโฮเคยทำเมื่อในอดีต


ใช่... ก็แค่ในอดีต


ยุนโฮ... ฉันรักคุณนะคะ เสียงหวานหูอย่างผู้หญิงดังแว่วเข้ามา แจจุงเงยหน้ามองตาค้าง


และเสี้ยวเวลาหนึ่งที่เธอคนนั้นบรรจงหอมแก้มยุนโฮ แจจุงรู้สึกเหมือนชั่วกัปกัลป์ ทุกสิ่งทุกอย่างล้วนขาวโพลนและหยุดนิ่ง


เค้กที่เตรียมมาร่วงหล่นลงบนพื้น เละด้วยแรงกระแทกเหมือนหัวใจที่เหมือนถูกบดขยี้ด้วยน้ำมือของใครบางคน


แจจุงยกมือขึ้นปิดปากตัวเองด้วยความไม่เชื่อ ไม่อยากเชื่อว่าผู้ชายที่ถูกหอมแก้มคนนั้นคือคนรักของตัวเอง


คนที่หญิงสาวคนนั้นบอกรักคือคนรักของเขา


คนที่ยืนเคียงข้างเธอและเกาะเกี่ยวแขนนั้นไว้คือคนรักของเขา


คนที่ยิ้มสดใสให้หญิงสาวคือคนรักของเขา


ยุนโฮ!!





~ . ~ . ~ . ~ . ~ . JAILBIRD . ~ . ~ . ~ . ~ . ~





ผ่านไปเกือบสองสัปดาห์จากวันนั้น แต่ทุกอย่างก็ยังคงราบเรียบอยู่เช่นเดิม ไร้วี่แววการติดต่อจากคนที่รอคอย


วันแล้ววันเล่า... แจจุงได้แต่ร้องไห้ ร้อง ร้อง และร้อง...


น้ำตาที่ไหลออกมาราวกับไม่มีวันหมด เหมือนความรักที่มอบให้แต่ความเจ็บช้ำไม่รู้จักจบสิ้น


กริ๊ก!


เสียงประตูถูกไข หากแจจุงรู้ดีว่าไม่ใช่ยุนโฮ แต่เป็นหนุ่มข้างบ้านที่คอยเป็นเพื่อนคุยให้เขาตลอดเวลาที่ผ่านมา


ซีวอนเดินเข้ามาในห้องนั่งเล่นอย่างคุ้นเคย เขารู้ทุกมุมในบ้านหลังนี้ราวกับเป็นบ้านหลังที่สามของตัวเอง รองจากบ้านของครอบครัวกับบ้านของคนรัก


ใช่... ซีวอนเองก็มีคนรักแล้ว


แต่คนรักของซีวอนใจกว้าง ใจดี ยอมสละเวลาให้ซีวอนมาอยู่คุยเป็นเพื่อนเขา...


ทั้งที่ไม่เคยเห็นหน้า แต่แจจุงก็รู้สึกขอบคุณที่มีน้ำใจต่อเขาขนาดนี้


ใจดีกับเขามากกว่ายุนโฮที่มีอะไรเกินเลยมากกว่าเคยเห็นหน้ากันเสียอีก...


วันนี้ก็เป็นเหมือนอย่างเคย... ซีวอนนั่งลงข้าง ๆ บนโซฟาตัวเดียวกันแล้วกุมมือเขาเอาไว้ ถ่ายทอดความอบอุ่นผ่านเรียวนิ้วนั้น


แจจุงเงยหน้าขึ้นมองเพื่อนบ้านก่อนเอ่ยบางอย่างที่เขาตัดสินใจแล้ว


วันนี้แจจุงจะนัดเจอยุนโฮ... น้ำเสียงอ่อนหวานฟังดูแห้งผากและอ่อนแรง ซีวอนพยักหน้าเบา ๆ เป็นเชิงรับรู้





~ . ~ . ~ . ~ . ~ . JAILBIRD . ~ . ~ . ~ . ~ . ~





แจจุงยืนรอยุนโฮตรงที่ที่พวกเขานัดกัน... ป้ายรอรถประจำทางที่พวกเขาเจอกันครั้งแรก


มีอะไรก็ว่ามา ฉันมีเวลาไม่มาก ประโยคแรกที่ออกจากปากยุนโฮทำเอาแจจุงยิ้มเศร้า


อยากไปจากฉันขนาดนั้นเชียว...


ข้ามไปฝั่งนั้นกันเถอะ เอ่ยชวนพร้อมแตะมือยุนโฮเบา ๆ เหมือนจะบอกว่าอยากให้จับมือกันข้ามถนน หากแต่คนที่เขารักนักหนากลับชักมือกลับรวดเร็ว


ก็พูดตรงนี้แหละ อย่าทำให้เสียเวลาได้มั้ย? ชักช้าอยู่ได้! แจจุงเม้มปากตัวเองแน่น แม้แต่ความเป็นส่วนตัว... ยุนโฮก็ให้เขาไม่ได้อีกต่อไปแล้ว


ยุนโฮรักแจจุงมั้ย คำถามงี่เง่าข้อแรกในความคิดของแจจุงถูกพูดออกไปแล้ว หากแต่คนตอบกลับยืนนิ่ง ปล่อยให้ความเงียบตอบทุกสิ่งทุกอย่าง


แจจุงยิ้มขื่นกับผลลัพธ์ก่อนตัดสินใจเอ่ยคำถามงี่เง่าอย่างที่สอง...


ยุนโฮ... แจจุงขอจูบได้มั้ย
.
.
Kiss me goodbye.
Last memory.
ช่วยจูบลาฉันหน่อยสิ...
เป็นความทรงจำครั้งสุดท้าย
ได้มั้ยยุนโฮ.........
.
.
อีกฝ่ายไม่ตอบ แจจุงก้มหน้าเหมือนรับผลของคำขอที่พูดออกไป ความเงียบเหมือนบอกเป็นนัยน์ว่าไม่มีทางได้สิ่งที่หวัง


แจจุงสูดลมหายใจเข้าลึกก่อนเงยหน้าขึ้น... ถึงเวลาที่ต้องพูดแล้ว


แต่ก่อนที่จะได้ทำอย่างนั้น......


ยุนโฮก็คว้าไปจูบเสียก่อน...


สัมผัสอ่อนโยนแผ่วเบาบนกลีบปาก นุ่มนวลอบอุ่นแบบที่แจจุงไม่เคยได้รับในช่วงหลัง


เมื่อยุนโฮละริมฝีปากออก น้ำอุ่นใสก็ไหลหยดจากหางตาลงเปรอะแก้มเนียนของแจจุง มือเรียวยกมือปิดปากตัวเองเพื่อเก็บเสียงสะอื้นแห่งความปีติ


ไม่คิดว่ายุนโฮจะจูบจริง


ไม่คิดว่ายุนโฮจะยังยอมทำอะไรเพื่อเขา


แต่ถึงจะเป็นอย่างนั้น... ก็ถึงเวลาที่เขาต้องพูดคำนี้เสียที


ยุนโฮ... เราเลิกกันเถอะ เอ่ยตัดสัมพันธ์เสียงสั่นก่อนเบือนหน้าหนี


ไม่ใช่กลัวตัวเองใจอ่อนเพราะรู้แน่ว่ายุนโฮไม่ง้อ แต่เป็นเพราะกลัวตัวเองจะเจ็บมากกว่านี้...


ถ้าต้องทนรู้ความจริงที่ว่ายุนโฮไม่มีเขาในสายตาอีกต่อไป!


ภาพในวันนั้นยังคงติดตา...


ถ้าไม่ไปหายุนโฮ... แจจุงก็ยังคงโง่งมอยู่อีกนาน


ถ้าไม่ไปหายุนโฮ... แจจุงคงไม่ได้เห็นใครอีกคนที่ยืนแทนที่เขา


ก็เอาสิ คำตอบรับที่ออกจากปากของอีกฝ่ายทำให้แจจุงเจ็บจี๊ดไปถึงขั้วหัวใจมากกว่าที่คิด


ถึงเตรียมใจไว้แล้วแต่ก็ยังช้ำมากอยู่ดี...


และในที่สุด... ระยะเวลาสามปีก็จบลงเพียงแค่นี้
.
.
Fly away love
ลาก่อน... ความรักของฉัน





~ . ~ . ~ . ~ . ~ . JAILBIRD . ~ . ~ . ~ . ~ . ~





มีคนเคยบอกว่าคนเราจะรู้ค่าในสิ่งที่ตัวเองมีก็ต่อเมื่อสิ่งนั้นไม่ได้อยู่กับเราอีกต่อไปแล้ว


และคนนั้นยังบอกอีกว่า... บางครั้งคนเราอาจจะเปลี่ยนแปลงไปตามสถานการณ์ที่เจอ ซึ่งมักไม่ต่างอะไรจากคำว่าความห่วงใยที่แปรเปลี่ยนไปเป็นความรำคาญ


ยุนโฮไม่เคยรู้สึกว่าตัวเองเป็นคนแบบนั้นต่อจนเมื่อได้ปล่อยคนสำคัญหลุดมือไปแล้ว...


วันคืนที่พ้นผ่านช่างทรมานเมื่อคิดได้ว่าตัวเองสมควรจะดูแลใคร ความคิดถึงห่วงหากำลังจะฆ่าเขาให้ตายทั้งเป็น


ก่อนหน้านั้น... แจจุงคงรู้สึกแบบนี้เองสินะ


แจจุงคงเหงาเมื่อตอนที่อยู่คนเดียว... ผิดกับเขาที่มีหญิงสาวมากมายรายล้อม


แจจุงคงรอเขากลับมาทานข้าวเย็น... ผิดกับเขาที่ออกไปกับคนอื่นไม่ซ้ำหน้า


แจจุงคงรอเขามาหา... ผิดกับเขาที่เป็นคนเลือกว่าจะไปหรือไม่


ยุนโฮคิดอย่างทะนงตนว่าถึงบอกเลิกไป ยังไงแจจุงก็ต้องซมซานกลับมาขอคืนดี แต่ตอนนี้...


เขาตระหนักแล้วว่าความทรมานของการรอคอยมันเป็นอย่างนี้เอง...





~ . ~ . ~ . ~ . ~ . JAILBIRD . ~ . ~ . ~ . ~ . ~





ที่ป้ายรอรถประจำทางที่เดิม ปรากฏร่างของชายหนุ่มสูงโปร่ง ดวงตาคมเรียวราวนัยน์ตาเหยี่ยวฉายแววหม่นหมองเศร้าซึม เขากำลังรอการมาถึงของใครบางคนอยู่


เพราะทนความทรมานต่อไปไม่ไหวแล้ว ยุนโฮถึงต้องนัดแจจุงออกมา


เป็นอีกครั้งที่ยุนโฮเข้าใจความรู้สึกของแจจุงมากขึ้น วันนั้นแจจุงคงมารอเขาด้วยความรู้สึกแบบนี้...


ความรู้สึกที่เรียกว่าเจ็บเจียนตาย


แต่ละวินาทีช่างดูยาวนานเหลือเกินสำหรับยุนโฮ เขาได้แต่รอเพราะไม่สามารถติดต่อแจจุงยามอีกฝ่ายออกจากบ้านแล้วได้เลย


แจจุงเปลี่ยนเบอร์มือถือราวกับจะทิ้งความทรงจำกับคนรักเก่าเลว ๆ อย่างเขาเอาไว้ข้างหลัง...


ทั้งที่คนอย่างเขาไม่สมควรได้รับความเห็นใจจากพระเจ้า... แต่พระองค์ก็ยังบันดาลให้คนที่เขามารอพบมาถึงในอีกไม่กี่นาทีต่อมา


สวัสดีแจจุง... เอ่ยทักเสียงแห้งเมื่อพบว่าอีกฝ่ายไม่ได้มาคนเดียว


ข้างร่างบางนั้นมีชายหนุ่มคนที่เขาจำได้ดีว่าชื่อซีวอนคอยประกบ มือทั้งสองคนเกาะกุมกันเอาไว้ เหมือนครั้งหนึ่งที่แจจุงเคยขอเขา


ตอนนี้เขาคงทำหน้าที่คนรักที่ดีแทนฉันอยู่สินะ


ฉันขอคุยกับแจจุงสองคนได้มั้ย เอ่ยถามพลางมองหน้าชายหนุ่มหน้าตาคมคายอีกคนที่มากับแจจุง


คุณมีอะไรก็พูดตรงนี้แหละยุนโฮ ผมกับซีวอนมีธุระที่ต้องทำต่อจากนี้ แต่คนตอบกลับเป็นคนสวยข้างกัน แจจุงตอบเย็นชาพร้อมเน้นพยางค์ที่เข้าใจว่าจะทำให้ยุนโฮคิดไปไกล


กลับมาคบกันฉัน... ได้มั้ย? ยุนโฮพึมพำในลำคอ ไม่ใช่เพราะกลัวซีวอนได้ยิน แต่เป็นเพราะความหวังช่างดูเลือนราง


อะไรนะ? ช่วยพูดให้ดัง ๆ หน่อย ผมไม่ได้ยิน ได้ยินชัดเจนทุกคำ แต่แจจุงแค่ต้องการถามย้ำ แกล้งทำให้ยุนโฮใจเสียเหมือนที่เขาเคยถูกกระทำ


ไม่ได้หรอแจจุง... กลับมาคบกัน ไม่ใช่แจจุงอีกต่อไปแล้วที่ต้องมองอดีตคนรักด้วยสายตาเว้าวอนแบบนี้


แววตาที่ยุนโฮใช้อ้อนวอนเขาทำให้แจจุงรู้สึกราวกับกำลังมองตัวเองในอดีต...


ข้างในอกซ้ายนี่มันเจ็บ... เจ็บเพราะเห็นยุนโฮเจ็บ


แจจุงยังรัก รักมาก...


แต่ความเจ็บปวดมันก็มีมากเหลือเกิน มากจนเขายังไม่พร้อมจะรับเพิ่มขึ้น


จะแน่ใจได้อย่างไรว่าถ้ากลับไปคบกันแล้ว... เขาจะพบกับยุนโฮคนเดิมเมื่อสามปีก่อน


แจจุง... ยุนโฮจะพาไปเล่นหิมะ จะกอดเอาไว้ถ้าแจจุงหนาว เราจะจูงมือกันข้ามถนน ยุนโฮจะบอกรักแจจุงทุกวัน... พูดถึงสิ่งที่แจจุงเคยขอแต่ตัวเองก็เคยปฏิเสธทั้งหมด
.
.
If only I could turn back time.
If only I have said what I still hide.
ถ้าเพียงแต่สามารถย้อนเวลากลับไปได้...
ถ้าเพียงแต่ฉันได้บอกสิ่งที่เก็บซ่อนเอาไว้ทั้งหมด
.
.
แจจุงบีบมือซีวอนแน่นเหมือนเป็นที่พึ่งสุดท้าย เขากำลังอึดอัด... อึดอัดกับความรักที่ได้รับผิดเวลา


ถ้ากลับมาคบกัน ยุนโฮจะทำกับข้าวให้แจจุงทาน จะนอนด้วยกันทุกคืน ยุนโฮจะไม่ทิ้งแจจุงให้อยู่คนเดียวอีกแล้ว กลับมาหายุนโฮนะครับคนดี...
.
.
If only I could turn back time.
I would stay for a night.
If only I could.
ถ้าเพียงแต่สามารถย้อนเวลากลับไปได้
ฉันจะอยู่กับเธอทั้งคืน
ขอเพียงแค่ให้ฉันย้อนเวลากลับไปได้...
.
.
มือเรียวกระชับแรงแน่นขึ้น ซีวอนบีบมือแจจุงตอบกลับแทนการปลอบใจ เหมือนจะบอกว่าไม่เป็นไร... เพราะยังมีซีวอนคนนี้อยู่ข้าง ๆ


กลับมาคบกันได้มั้ย... ในตอนนี้ทั้งสองขาไม่สามารถทานความท้อแท้สิ้นหวังของตัวเองได้อีกแล้ว ยุนโฮทรุดกายลงกับพื้นหญ้าอย่างอ่อนแรง


คำขอร้องของยุนโฮทำให้แจจุงรู้สึกเจ็บปวด


ทำไมถึงต้องยัดเยียดความรักให้เขาในวันที่มันสาย


ทำไมไม่เคยดูแลรักษาตั้งแต่ตอนที่มือคู่นั้นยังกุมหัวใจเขาเอาไว้


ทำไม... ทำไมล่ะยุนโฮ...


เพราะนายกำลังเสียดายของตายที่กำลังจะเป็นของคนอื่นงั้นเหรอ?


เมื่อคิดได้อย่างนั้น ภาพหญิงสาวรูปร่างบอบบาง หน้าตาสะสวย ก็แวบขึ้นมาในห้วงคำนึงอีกครั้ง แจจุงขบริมฝีปากตัวเองจนแดงช้ำก่อนค่อย ๆ เอื้อนเอ่ยออกมา


ไม่ได้หรอกครับ... พูดแล้วก็เบือนหน้าหนี ไม่สามารถทนมองหน้าอดีตคนรักได้


ยุนโฮนิ่งค้าง เหมือนเวลาและสิ่งต่าง ๆ รอบตัวหยุดไปตลอดกาล เหมือนเนื้อในอกที่เคยเต้นจะอ่อนแรง


ถ้าไม่มีแจจุง... ยุนโฮจะอยู่ได้อย่างไร


เป็นเพราะรู้ค่าสิ่งที่มีช้าเกินไปใช่มั้ย ถึงต้องเจ็บมากขนาดนี้


เคยทำลายน้ำใจแจจุงมาก็มาก ทำร้ายก็หลายหน แต่คนคนนี้ก็ยังทนเขาได้


แต่ต่อไปคงไม่มีอีกแล้วสินะ...


นกน้อยในกรงของเขากำลังกางปีกโผบิน ห่างออกไป ห่างออกไป... หนีอ้อมกอดแสนทรมาน หนีความรักแสนเจ็บปวด


แต่สักวัน... คำที่คุณขอ ผมอาจจะตกลงก็ได้... หากแต่คนพยายามใจแข็งก็ยังอ่อนไหว หลุดปากให้ความหวังออกไปจนได้


ทั้งที่ตัวเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าสักวันที่ว่ามันอีกนานเท่าไร...





~ . ~ . ~ . ~ . ~ . JAILBIRD . ~ . ~ . ~ . ~ . ~





แจจุงเดินจากไปแล้ว... แต่ยุนโฮยังคงทรุดนั่งอยู่ในท่านั้น เช่นเดียวกับที่เขาเคยทิ้งแจจุงให้ทรุดอยู่อย่างนั้นตอนที่เขายอมบอกเลิกง่าย ๆ


น้ำใสรินไหลจากหางตาราวกับไม่มีวันหมด คนที่เดินผ่านไปมาต่างมองเป็นตาเดียว แต่นั่นก็ไม่ช่วยให้ชายหนุ่มหยุดหรือลุกเดินไปจากที่นี่เลย


เวลาผ่านไป... ผ่านไป และผ่านไป...


ยุนโฮก็ยังคงอยู่ในท่าเดิม เฝ้าครุ่นคิดถึงเสียงหวานหูที่บอกปัดเขา


ถึงแจจุงจะปฏิเสธ แต่ประโยคสุดท้ายเหมือนเป็นสิ่งเดียวที่หล่อเลี้ยงให้จิตใจยุนโฮมีกำลัง อย่างน้อย... เขาก็ยังมีโอกาสอยู่บ้าง


เพียงแต่ต้องรอเวลา...
.
.
I still believe someday you and me will find ourselves in love again.
I have a dream you and me will find ourselves in love again.
ฉันยังคงเชื่อว่าสักวันเราจะกลับมารักกันอีกครั้ง
ฉันยังคงหวัง...ว่าเราจะกลับมารักกันได้
.
.
ฉันได้แต่หวัง


สักวัน
.
.
สักวัน...
.
.
แล้วสักวันที่ว่าจะมาถึงเมื่อไรกันนะ...










: : : : : : : : : : END : : : : : : : : : :

edit @ 10 Feb 2008 05:48:47 by Zinister

edit @ 11 Feb 2008 14:34:20 by Zinister